Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 november 2016, om 10:43 uur
Bekeken:
295 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Schilderen is niet langer therapie voor me."


Onvermogen tot relaties tussen mensen, alkoholisme, lustmoord, nekro-filie, serial killers, homosexualiteit, sadomasochisme, bisexualiteit, psychopaten, neuroten, maatschappelijke onaange-pastheid, verlies van geliefden,black magic, motorbendes en de onderhuidse pijn van het kunstenaarschap.

Ja,die spreken mij wel aan.Intellektuelen,die nooit armoede en ellende hebben gezien of ervaren zijn bang dat mijn artistieke werk er onder lijdt omdat we in een mooi landhuis wonen,een nieuwe  auto rijden,  een electrische scooter bezitten, bankrekeningen, aandelen, twee hypotheek vrije huizen, maar daar trap ik niet in.

Schilderen is niet langer therapie voor me. Naar mate ik ouder word besef ik steeds meer minder tijd te hebben om te vertellen wat ik al honderden malen eerder verteld heb,maar steeds op een andere manier.Ik heb voor die drang geen enkele logiese verklaring.

Ik hoop nog een paar jaar te leven zonder dat mijn hol langzaam zwart wordt,afsterft en mijn endeldarm als natte Kleenex aan elkaar plakt en ze via mijn navel een stoma aan boren zo dat ik in een plestik zakkie kan kakken.

In de jaren zeventig las U “Portrait of a marriage” van Nigel Nicholson,de tweede zoon van het illustere biseksuele duo Vita Sackville-West en Harold Nicholson.Het boek maakte wel enige indruk op U en U begon zich niet alleen te interesseren voor Vita en haar relaties,maar ook voor de Bloomsberries?

Zoals zo vaak roept het één het ander op.“Portret van een huwelijk” is een merkwaardig boek. Eigenlijk was er van een huwelijk tussen Vita Sackville-West en Harold Nicholson nauwelijks sprake.Vita besteedde meer aandacht aan haar lesbiese relaties en Harold aan jonge mannen.Een groot deel van hun leven woonde ze niet bij elkaar.

Ik ben nooit zo gefascineerd geweest door de literaire presaties van Vita Sackville of van de Bloomsbury Group,maar meer door hun ongeremde, biseksuele aard waarvan het lijkt alsof zij voor die leefstijl kozen uit amorele overweging en.
Nigel Nicholson beweert in “Portret van een huwelijk” dat zijn ouders een ideaal huwelijk had den.De biografiese feiten wijzen echter op het tegen deel.De opvatting in deze van Nigel kan men gevoeglijk onder de noemer van de Engelse hypokrisie brengen.
Vita en Harold schreven elkaar 4000 brieven over en weer betreffende hun wederzijdse,ontembare liefde die echter nauwelijks geconsumeerd moet zijn door hun voortdurende scheiding.De eerste zestien jaar van hun huwelijk was Harold voornamelijk buitenslands als diplomaat.In 1983 verscheen de biografie “Vita,The life of Vita Sackville-West.” van Victoria Glendenning.”
Vita was een moderne,erotiese roofridder die er als een veroveraarster op uit trok in volle erotiese wapenrusting met alle vrijbrieven de adel eigen om de vrouwen van haar keuze te veroveren,in bed te sleuren en vervolgens weer uit haar leven te ban nen.De fotos van Vita tonen onveranderlijk een arrogante,aantrekkelijke,zo nu en dan romanties ogen de vrouw met manlijke eigenschappen en een zeer wilskrachtige uitstraling.Ik was van het boek “Portret van een huwelijk” wel zodanig onder de indruk dat ik het kado gaf aan D. en M. de M. en aan E.  waar ik in 1981 drie dagen in Amsterdam mee door bracht bij gebrek aan beter.

De Franse auteur Proust hield er anders ook eigenaardige sexuele gewoontes op na.

Hoe groter van Geest,hoe groter beest,zegt men. Proust was een homosexueel en bezocht van tijd tot tijd als de nood hoog was een bordeel,waar hij door een luikje gadesloeg hoe een frivole heer,geheel naakt wijdbeens vastgeklonken aan enkels en pols en aan de muur,zich met genoegen een fikse aframmeling met een zweep liet toedienen door een jonge man van zeer lichte zeden.Proust gebruikte het onder kunstenaars veelvuldig gehanteerde excuus voor de exotiese erotiese smaak van deze beroepsgroep door te beweren dat hij deze vrolijke taferelen nodig had als stof voor zijn romans.
Voor de nostalgiese liefhebber:U hoeft niet op zoek te gaan naar Boulevard Hausmann numéro 102 waar boven vermelde interessante gebeurtenissen zich hebben afgespeeld want daar staat een ander gebouw dan waar Proust tot 1919 woonde.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.