Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 november 2016, om 23:32 uur
Bekeken:
259 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Meneer! Wie denkt U wel dat U bent?"


Maar mijn beste meneer, als U even een ogenblik bij mijn betoog blijft stil staan (sij doch stille) mag ik U dan eens een ander, doch even sprekend voorbeeld geven? Ja, mag dat? Dank U! Ik heb jaren geleden een buitengewoon boeiend verhaal geschreven over de antiquaren wereld, een bonte mengeling van halve garen, perverten, geestelijk gestoorden, charletans, oplichters en vakmensen en kreeg vragen toegestuurd van uit de business hoe ik dat milieu van binnen uit zo perfect kende. Voor de vraagsteller een grote vraag; doch voor mij een weet! Dan zeg ik daar op: "Meneer! Wie denkt U wel dat U bent? Raadpleegt U nu eerst eens mijn Curriculum Vitae en daarna spreken wij verder, want ik wil zoals de Grote Schriftsteller Paulus in het NT een iegelijk uitnemender achten dan mijzelve op de toiletbril, maar hij/zij dient wel eerst even bewijzen dat het terecht is en genoeg papier op de rol over te laten, anders is het bal en sta ik nergens voor in met mijn boezeroen en boks op mijn hielen! Dan wil ik ook wel even in een blauw geruite kiel aan Uw geschoren achterwielen draaien tot ver over de pijngrens, want slechts uit leed wordt kunst geboren!"

Zo vroeg de directeur van de NS mij hoe lang ik al bij het Spoor werkte, omdat ik het leven als ran geerder op de treinen bij het rangeersta-tion Watergraafsmeer ter hoogte van het Galileïplantsoen 102 huis zo door- en door realistisch had beschreven. De griezel liep hem over de grazzel hoe ik gewoon door reed als er weer een heer of mevrouw zich naakt met kippennek en al op de rails had gevleid met een zak over de kop tegen het spetteren want we blijven proper als Hollanders. En dan die jaren als postsorteerder in het Haarlem van de vroege zestiger jaren, toen ik mij op hield in een onbewoonbaar verklaarde woning temidden van een zootje gedrogeerd geteisem en onder een afgekeurde jutepostzak sliep met een betontegel als hoofdkussen op één kamer met de roodharige Anton Bakvis die met behulp van een Winkler Prins encyclopedie uit 1922 aan zelfstudie deed en een wonder van alfabetische kennis bleek.

Al snel maakte ik als ongeletterde boerenlul flink wat promootsie. Als U des nachts het snerpende gekrijs van de eletromagnetische remmen hoorde in de jaren zeventig van de vorige eeuw bij het Muiderpoortstation dan wist U het: meheer van der Wal is weer lekker bezig met het mishan-delen van het overheidsmaterieel op kosten van de belastingbetaler! Als rangeerder èn als kunstenaar.

Levenskunstenaar zelfs! Dezelfde stiel die de halve flikker Jack Kerouac bij tijd en wijle uit oefende om de freight trains op een schoen en een slof binnen te loodsen als hij geen nagel meer had om zijn gat te krabben. Zo ook die pakkende story over de zoon van een venerische kolensjouwer die het heel ver bracht en als eerste jaars student medicijnen al in een Mercedes heel Utrecht rond reed. Waar gebeurd. Of het droevige verhaal over mijn broer zijn diverse zelfmoordpogingen, zijn verslaving aan bizarre sex rituelen, de dodelijke drugs, de paddos en de zinsverdovende alcohol, een combinatie die naar men zegt in de wandelgangen niet het beste in de dynamische mens met zijn Nordic wandelstokken naar boven brengt, verhalen over mijn onmogelijke zuster die tientallen jaren onder psychiatrische behandeling zonder enig resultaat te boeken en hoe mijn broer eigen andig de grote spiegelruit van zijn woonkamer met een gebroken dakpan er uit sloeg zodat je niet langer hoefde aan te bellen als je op bezoek kwam. Zo toegankelijk en echt democratisch in het moderne bestel. Je stapte gewoon zonder aanziens des persoons over de venster bank naar binnen en liep naar de koelkast voor een sixpack Heineken. Zó praktisch allemaal. Héél efficiënt ook. Jammer dat zijn twee witte poedels nooit werden uitgelaten en de hele vloer van alle kamers bezaaid lag met dampende hondendrollen zodat hele plakken aan je halve zolen hingen die met geen liters Jif er uit te krijgen waren. Typisch Haarlems en Zandvoorts waar echt alles kan.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.