Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 november 2016, om 23:27 uur
Bekeken:
252 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
144 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Naar de afgesloten muziektent in het Vondelpark"


"Vrienden en vriendinnen uit de artistieke sien", zegt Fred van der Wal bitter :"Persoonlijk heb ik er ten diepste vierkant schijt aan, want ik weet waarachtig wel wie ik ben en waar ik naar toe ga als ik de tram pak bij gebrek aan beter en aan een geldig rijbewijs, omdat ik te besodommieterd ben om rijlessen te nemen als anti held, anders kun je absoluut geen anti held meer spelen.

En waar gaat de rit dan naar toe op het achterbalkon, meneer van der Wal? Naar de afgesloten muziektent in het Vondelpark tot het donker wordt. Je komt daar alleen en je gaat daar alleen. U denkt toch niet dat ik mijn zak Tortilla chips uit Chili een beetje ga delen met een stel illegale hongerlappies uit Verweggistan?

Voor die rit naar Heartbreak Hotel aan het einde van Lonely Street in Deadends heb ik een verlopen knip kaart. Er is geen oplossing voor de menselijke existentie, als ik het Vondelpark weer uit loop, zo lees ik in dat boekje van Bollnow. Zie daar de existentiële krisis. Zitten we daar op te wachten als geboren stinkbommen? Nee, daar zitten we helemaal niet op te wachten en ook niet op Godot, want die komt niet! Al bij de geboorte is daar de geur van bloed, dood en open gereten vlees dat moet worden dicht genaaid om een goede indruk te maken in het vervolg bij de gynae-coloog bij het pruimen plukken en natte perziken aan snijden. Wortelen geblazen dus. Vind U het dan gek dat ik vegetariër ben met al die BSE toestanden?

Waar het stinkt is het warm en vice versa, die slag is U, dat is een waarheid als een koe met het schietmasker voor gebonden. En dat het stinkt in het Rijngebied heb ik zelf geroken. Als Amsterdammer zal ik nooit een Rotterdammer leren begrijpen want die zijn gelijk de bewoners van een weerhuisje; als het mannetje naar buiten komt gaat het vrouwtje weer naar binnen en vice versa! Groningers deugen ook niet en Friezen helemaal niet, Arnhemmers, Rotterdammers en Haarlemmers laten we buiten beschouwing, dat zijn helemaal verwaarloosbare factoren en monsters zonder waarde! Eigenlijk zouden alleen lekker in de verf gezet te, goed geëplileerde, glad geschoren en geparfumeerde Gooische vrouwen en ras Amsterdammers bestaansrecht moeten hebben! Toch ben ik tegen glad geschoren mossels! Ik houd niet van kleuterkutjes! De geschoren manlijke geslachtsdelen lijken stuk voor stuk op dode vogeltjes, mussen die hun kopje laten hangen! Onze gevederde vrienden. Wat is er dan verder nog voor perspec tief?

Licht en uitzicht op de EO?

Dan ga ik liever naar het Bloemendaalse strand of het waddengebied. Boortorens en windmolens alom, teerplakken op het strand en dat stemt mij dik tevreden, de met zand bedekte, door junkies gebruikte injectie spuiten met de naalden vol spuitenvirus om in te trappen met de bal van de blote voet. Barefooting! Zie je weer een kleuter jankend als een hyena met een spuit aan zijn bipsje rond rennen omdat hij er in zijn onschuld in is gaan zitten. Kun je die kleuter gelijk wel weg gooien, omdat het leven wreed is hetgeen opvoedkundig bevestigd moet worden. In de Bijenkorf te Amsterdam kwakken overspan nen tienermoeders hun babies eensgezind van de hoogste balustrade recht de display standaard van MaxFactor in. De lipsticks kun je dan wel weg gooien en dat levert heel wat bedrijfsschade en breuk van glasplaten op, alhoewel we één en ander kunnen afschrijven op de jaar balans. Waar gehakt wordt vallen babies naar beneden, vraag maar aan Eric Clapton, die er een prachtsong van maakte. Dan weet ik weer: daar wordt gewerkt en waar gewerkt wordt daar wordt ook verdiend en dat kan ik van mijn simpele, gesubsidieerde colle gaatjes niet zeggen. Arremoe troef, hier verkoopt men toverballen.

Onder kunstenaars heb ik nooit vrienden gehad. Ik ga niet om met gedro-geerde slam pampers en ex-griffermeerde lulhannessen met praatjes. Bejjebesodemieterd! Die kunstartisten, dat was in the silver sixties een jaloers luizetroepie, Bob Dylan na zeurende minkukels met de gebutste guitaar tot diep in de zweterige oksel. In de zeventiger jaren in Amsterdam vraten ze wel van me.

Ik zie niemand meer van dat stelletje uitvreters. Ik zal beslist geen namen noemen. De ene helft is dood en ter aarde besteld de andere opgesloten in een inrichting of de ontwenningskliniek. Je zou gewoon nog gaan zeggen: Auf die Flucht erschossen! Dan hebben we het over andere, duidelijker tijden van weleer toen de Witman nog in ere werd gehouden! 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.