Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 november 2016, om 13:30 uur
Bekeken:
288 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
199 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik woonde al weer een jaar in Amsterdam "


Het was 1968. Ik woonde al weer een jaar in Amsterdam na een afwezigheid van tien jaar in Heemstede. Bij een vriendin ontmoette ik de student Nederlands B. We werden goede kennissen, geen vrienden. Ik had weinig met voortdurend hasj roken en CPN rhetoriek. Hij woonde in  Amsterdam op een studentekamer. Als hij naar de WC moest dan deed hij dat in het café dat onder zijn kamer lag. Hij kwam als linksharige student regelmatig bij mij over huis in de chique Nieuwe Spiegelstraat 48.

Ik schaamde mij niet weinig voor de buren voor dat bezoek, want die langharige baardaap B. liep als links draaiende student  in een lange witte Indiase jurk met kralenkettingen rond zijn speknek en iedereen dacht dat ik een travestiet met een baard op bezoek had als hij langs kwam. Zijn verloving met een frigide blondine die op Catherine Deneuve leek was al gauw  over. Hij mocht niks bij haar, verklaarde hij klagelijk. Toch leek hij me wel overwegend heterosexueel.

Hij zag er uit als een Maharishi van het goeroetiepe Ali Ben Maf-Maf. Ik geneerde me niet weinig voor dat bezoek in onze zo sjieke straat. De mensen zouden wel kunnen denken dat ik van de klub van het handje was! B. en Arie V.  brachten meestal een fors stuk rooie Libanon mee dus tolereerde ik ze. Ik had ook veel te weinig geld in die tijd om dat uit te kunnen geven aan hasj of marihuana.

Een keer ben ik met Ina uitgenodigd bij het studentikoze paar B. en Arie om daar eens “stijlvol” te komen eten, ze zouden ons eens een lesje kookkunst leren en toen nodigden ze tot onze grote ergernis na een kwartier een stomdronken kroegmaatje uit om mee te eten en was voor mij de lol er wel voor goed af.

Het was meteen de laatste keer dat ik die asociale bende bezocht, dat begrijpt de lezer vast wel! Een jaar later huwde hij uit linkse politieke overwegingen een gescheiden oost-blok vrouwtje met een kind (ware liefde!) en vervuld met vele ambities, ergens uit Oost-Duitsland, die dolblij was dat ze als calculerende ex-staatsburgeres uit het kommunistiese arbeiders paradijs haar vestigingsvergunning in Nederland op die manier moeiteloos binnen haalde.

Onder haar presie om zich aan te passen aan een kleurloos naar de Oostblok kultuur aangepast burger-mansbestaan moest B. driedelige, stofgrijze pakken gaan dragen en les geven aan een Rooms Katholiek Heemsteeds elite schooltje. Over resocialisatie gesproken! Arie Visser raakte van schrik aan de hard-drugs in navolging van de door hem zo bewonderde Amerikaanse auteur W. Burroughs.

Arie raakte steeds verder aan lager wal en ging zelfs stapels  boeken stelen bij de Atheneum boek handel waar de kittige, donkerharige  verkoopster Petra, zeer geïmponeerd door het junkiegedrag, hem oogluikend zijn gang liet gaan en de gestolen voorraden afboekte  als fiscaal verrekenbare verlies post. Hij verliet de zaak zonder te betalen met stapels  poweziebundels van een halve meter per keer de winkel. Ik ontmoette B. bij de extreem linkse familie H., naturisten, die tegenover mij in de jaren zestig aan de Heemsteeds Dreef in één van de weinige huurhuizen in die elitebuurt woonden.

Korte tijd ging ik om met de manzieke ravissant ogende labiele X., de dochter des huizes, een rasechte snol, die echter psychies wat in de war was door een verbroken verloving. Ze neukte er stevig op los.

Ik was er kerstmis 1967 te gast. We aten (voor mij nieuw) aardappelen in de schil gekookt, met zilveren bestek en boven het bed van X. hingen posters van Lenin, Mao, Stalin en het verplichte “pacifistiese” affiche van Che Guevara met een machinegeweer  ten hemel geheven om de wereld-vrede op vredelievende wijze te bevorderen, naar goed marxisties voor-beeld klaar om de kapitalisten te lijf te gaan op die zo eigen pacifistiese vredelievende wijze, die veel mensen het leven heeft gekost. Tot grote woede van X. begon ik spottend te lachen toen ik de affiches boven haar bed zag hangen. Het waren heiligen volgens haar. Al snel klassificeerde ik haar als “niet interessant” en verloor ik haar uit het oog en kwamen Aletta, Marijke,Catharina, Yvonne in successie om de hoek kijken. Pas achttien jaar later zag ik haar  weer terug tijdens een toevallige ontmoeting, maar wat is toeval, in Amsterdam in de sociëteit Arti et Amicitiae waar ik tooen al weer dertien jaar lid van was.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.