Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 november 2016, om 11:34 uur
Bekeken:
260 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Toergenjev zei: De mens is niet voor vrijheid geboren."


Toergenjev zei: De mensch is niet voor vrijheid geboren.


 Nou,dat had die Toergenjev dan goed gezien.Voor het overgrote deel van de mensen die ik ken ligt het geluk in de slavernij van de imitatie van de Grote Voorbeelden.

 

De enige periode dat mijn op voeders iets hadden meegemaakt was tijdens de tweede wereldoorlog en daar verlangden ze nog heel lang naar terug, hoe paradoxaal dat ook klinkt, daar praatten ze nog iedere dag over.De gemiddelde man in de straat hunkert naar terreur, martelingen, moorden, marcheren, diktatuur, massa executies, voor al als het van andersdenkenden of zakelijke konkurrenten betreft, folteringen, hardhandige onderdrukking door milities in hoge leren, glimmend zwart gepoetste laarzen en urenlang twee aan twee in de rij staan voor een kommetje kool stronk soep met kolengruis,dichtslaande loketten en auto riteiten. Hoeveel brave burgers van de manlijke kunne zouden er niet van genieten als hun vrouw werd aangepakt door een zwaar bewapende bende Teutonen?


Over luciede dromen gesproken:Sartre zei dat de mens transparant moet zijn.


Dat kwam Sartre waarschijnlijk erg goed uit,maar wat is transparant zijn en waarom zou men dat zo nodig moeten zijn?Je kunt als afgestudeerde philosooph wel menen dat alle konijnen op jouw kommando een kuiten-flikker moeten slaan van de hoge duikplank of onder water moeten kunnen snorkelen en rubber zwemvliezen aan moeten trekken voor het krieken van de dag of  U kunt wel zeggen dat een mens van hout is,van schokbeton of van waterverf.

U kunt zo veel zeggen!Iemand die in zijn super transparantie er maar voortdurend van alles uitgooit onder het mom van totale eerlijkheid (zoals de zo fijnchristelijke schilderes J. of de nog christelijker verkeerd gevormde vervilte alpinopet H.) wil ik om die reden nog niet als vriend of vriendin.


 Nu U het toch over diskretie heeft:U bent nog al eens in opspraak geweest,zowel in de provinciale als de landelijke pers.


Spaarzaamheid met informatie en diskretie is een grote gave die de artistieke medemens over het al gemeen slechts mondjesmaat is toe bedeeld. Wist U dat mijn ex-klas genoot van het Vossiusgymna sium,de oerkomiese toneelspeler Wik Jongsma,die al in de eerste klas dat naar Charlie Chaplin gem delleerde tiepetje Dorus van Tom Manders zo goed kon imiteren, meer dan dertien jaar aan de drank is geweest,dat zijn wijf er al lang vandoor is en dat hij er tien jaar ouder dan ik uit ziet ofschoon we van de zelfde leeftijd zijn? Hoe krijgt een mens het vandaag de dag voor elkaar, zou u kunnen zeggen.


Een andere klasgenoot van het Vossiusgymna sium was de nu al weer jaren aan de Oudebildt dijk in Friesland woonachtige auteur Martin Hartkamp.


Ik kwam Martin in die zomer van 1967 weer tegen in de Nieuwe Spiegel-straat 46 waar hij met Heere Heeresma langs kwam,daarna zag ik hem nog een paar keer op zijn adres in de Lange Leidsedwars straat  en in 1993 bleken we vlak bij elkaar in Fries land te wonen.Nee,het adres kan ik U niet medede len,want de auteur stelt prijs op zijn privacy.Ik herinner mij Martin in de eerste klas van hetngymnasium als een grote, melancholieke jongen, die in de zomer een grote korte corduroybroek droeg.Heel kort zaten wij beiden in een clubje dat voor de schoolavond een scene uit een stuk van Shakespeare zou opvoeren.Het kon mij nauwelijks boeien dus ik haakte al gauw af. Dat jaar heb ik met Martin nauwelijks een woord gewisseld. Na een paar maanden begonnen zich in die klas vriendschap-pen te ontwikkelen, maar ik stond eigenlijk overal buiten.Niemand van die klas die ik later nog sprak kon zich mij herinneren.In 1967 kwam ik Martin Hartkamp die in gezelschap was van auteur Heere Heeresma weer tegen in de Nieuwe Spiegelstraat 48 in het antiquariaat waar ik toen tijdelijk werkte na die kweekschool voor onder wijzers en zij kochten toen beiden een tekening van mij.

Bij Heeresma ben ik nog een keer op bezoek geweest, maar dat was een en al moedwil en misverstand van zijn kant, dus had ik daar na die eerste keer ook helemaal een zin meer in om me te laten koeieneren door een auteur.die als copywriter in het dagelijks brood moest voorzien.Bij Martin ben ik nog een of twee keer in de Lange Leidsedwarsstraat geweest, maar ik kreeg niet bepaald de indruk dat ik erg welkom was.We kregen ook nog een meningsverschil over een sociologiese kwestie en we hadden een andere politieke opvatting, dus ik vond weinig respons voor mijn ideetjes. Ondertussen was het mij wel opgevallen dat zijn toenmalige universitair geschoolde vriendin en latere vrouw altijd zo mysterieus glimlachte als ik haar tegen kwam bij de bakker en dat legde ik uit als minachting voor het artiestendom en een grove aantasting van mijn beroepseer.Dat was een mis interpretatie,want toen ik van haar een foto in de Volkskrant zag begin jaren ’90, toen zij als criminologe betrokken was bij het Yoegoslavië tribunaal glimlachte zij ook heel innnemend op de foto.Ze is dus criminologies gezien gewoon een glimlacherig tiep.

In elk geval concludeerde ik die zomer van 1967 en 1968 dat ik met auteurs heel weinig gemeen had als beeldend kunstenaar,een beroepscategorie   waar de geborneerde heren en dames schrijvers van uit hun discipline op neer keken.Er zijn van die bepaalde Amsterdamse beeldende kunstenaars die auteurs achter na lopen zoals die kaalkop Sjoerd Bakker, maar daar heb ik toch wat al te veel zelf respekt voor om dat slechte voorbeeld te volgen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.