Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 november 2016, om 15:34 uur
Bekeken:
297 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zo lang de zipper maar gepoetst is (deel 1)"


Zo lang de zipper maar gepoetst is (deel 1)

...poets ik de plaat

 

We praten over het schrijven en schilderen en raken er maar niet over uitgesproken. Als meneer van der Wal op zijn praatstoel zit lijkt hij niet te stoppen.

“Ik ben maar een eenvoudige ongeschoren artistieke boerenlul uit de Bourgogne en als ik spreek dient U te zwijgen, als ik herrie wil maken zal de ander geen rust hebben, dus U vertelt het mij maar.

Zie ik op de beeldbuis tot mijn grote verbazing hoe de Friese kladschilder Douwe Idema zich de Nieuwe Rembrandt waant, maar door de jury op pertinente wijze terecht wordt afgevoerd door de coulissen van het selectie proces en afgewezen.

Kommuttaar van de afgewezen schilder:

“En ik ben nog wel beroemd in Leeuwarden vanwege de kunstsubsidie die ik kreeg. Wij Friezen worden altijd gediscrimineeerd door die lui uit het Westen, het is gewoon je reeinste faksisme” huilde Douwe na afloop.

 

Fred van derWal: Ik zeg vaak dat ik de saaiste man ter wereld ben en daar moet U het dan maar mee doen. Ik mag dan wel in Renkum zijn geboren, maar nog voor mijn tweede levensjaar verhuisde ik naar mijn grootouders in Amsterdam.

Van dec. 1957- mei 1967 heb ik in Heemstede gewoond, daarna weer tot 1978 in Amsterdam, daar zijn de collegaatjes niet weinig jaloers op, he, Jacintha.

Ik ben daar om ook geen gewone kruidenier van de hoek of kleine middenstander qua levensopvattingen maar houd wel mijn hand op de knip. Ik ben zuunig en doe aan mijn kunst geen enkele concessie, want dan zou het ouwe meuk worden en kun je je werk in leveren bij SBK’s in Nederland die vol gestouwd met rotsooi de klant een kool stoven. Middel of the road kunst.

Er wordt ontzettend veel geschreven en geschilderd, alleen al die tienduizenden gefrustreerde tekenleraren die allemaal gemankeerd kunstenaar zijn.

Op die middelbare scholen zijn de gymnastiek- de muziek-en de teken leraar toch altijd de luldebehangers van de school die door geen collega in de lerarenkamer serieus worden genomen.

Er zijn wat boeken en schilderijen in malkander geplamuurd en gemetseld door leraren Nederlands en Tekenleraren met een hobby, doch de specie is schraal, de verf niet dekkend, het teveel aan lijn olie doet de verfhuid al snel inzakken, de woorden stokken in de keel van de adspirant auteur. Die ontwikkeling is histories en logies gegroeid, maar het is rampzalig voor de ware kunstenaar.

Neem nou een stad als Amsterdam.

Daar is geen ambiance meer; in de zeventiger jaren van de vorige eeuw is het hart uit getrokken door de partij van de arbeid toen meneer den Uyl daar wethouder was en de negentiende eeuwse buurten dankzij zijn beleid afgebroken. De dissidente schrijvers en schilders in Rusland hadden het als onaangepaste, langharige tiepes prima onder het communisme. Zij werden tenminste nog gelezen omdat ze de heilige martelaar aan ander-mans kruis uit hingen.

Moet dat dan zo maar? Mag dan van de overheid? Heb je daar een vergunning A and B and back again voor nodig om aan andermans kruis een beetje te gaan hangen  met je negotie?  Je weet het maar nooit.

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.