Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 oktober 2016, om 16:53 uur
Bekeken:
313 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
162 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Arti et Amicitiae voor mij the place to be (deel 1)"


 ARTI ET AMICITIAE TE AMSTERDAM IS VOOR MIJ THE PLACE TO BE (DEEL 1)

DONALD DUCK INTERESSEERT MIJ MEER DAN KAREL APPEL, MONDRIAAN OF DE  CONTERFEITSELS VAN DE STIJL GEREFORMEERDE HENK HELMANTEL

Fred van der Wal: Ik heb geen cocaïne nodig. Ik ben namelijk cocaïne! Ik ben uitsluitend geïnteresseerd in wat mooi is! Mooie parken, mooie mensen,mooie films, mooie boeken, mooie kunst! Nee, niet in die zogenaamde realistische kunst, dat vind ik regressie. Terugkijken naar de romantiek of de gouden eeuw. Jongetjes als de tekenleraar Jan v.d. K. die Rembrandtieke teke-ningetjes maken zonder veel talent. Die knakker heeft geen uitstraling, ziet er op fotos uit als een droevig ziek aapje, dat doet het in gereformeerde kringen geweldig.

In Amsterdam is Arti et Amicitiae The Place To Be voor mij sinds 1972. De salon communisten van weleer zijn er uitgestorven. De artistieke discussies zijn er uitgedoofd of verheven tot op hoffelijke wijze gevoerde alcoholische schijn duels. Verbaal schermen. Touché en verder meer van Rien ne va plus!

Een dag in Amsterdam en Haarlem is een dag uit de gevangenis die Friesland heet. In de provincie is het om in slaap te vallen. Vanaf 1976 is  mijn werk geboycot door de Noordelijke collegaatjes, ik ga niet met kunstenaars om, dat bekrompen artistieke luizetroepie, want waar je mee om gaat daar wordt je mee besmet en het zijn sterke benen die de weelde dragen. Kijk maar, ik heb ze!

Iedereen ligt hier lui op zijn kont. De kunstenaars hier? Allemaal vriendjes van elkaar zo lang je er maar niet boven uit steekt, dan is het mis, dat is tegen de pvda mentaliteit van iedereen is gelijk. Niemand is gelijk. We hebben allemaal onze eigen talenten. Toch is het Friese kunstwereldje  een moeras van de middelmaat. Vriendjespolitiek slaat er de klok al sinds decennia. Een bekrompen zootje. Als  je in een behoorlijk huis woont in plaats van in een wrakke hut op de Oudebildtdijk, poen op de bank en een nieuwe auto onder je kont hebt deug je niet.

Ik krijg dan ook de meest vreemde hatemails van totaal onbekenden. Anonieme scheldbrieven. Schilderende juffrouwen die voor tekenlerares zijn opgeleid en landschapjes verven sturen mij een mail dat ik dement zou zijn. Ze konden dat aan mijn tekeningen zien, want ze hadden op de opleiding lessen kunstpsychologie gevolgd. Inlegkunde dus. Experts vinden ze zichzelf.

Alleen kunnen ze geen kunst maken. Net als die gefrustreerde academieleraren in Groningen. Iemand zoals ik ben, die valt op. Ze vinden mij te flamboyant. Ik ben nu eenmaal geen benepen calvinist of een humorloze  groen linkser. Ik heb altijd al de capaciteiten gehad om ver boven de collegaatjes van Galerie Mokum uit te stijgen. Hohohoho, roepen ze dan, dat mag niet en dat kan niet, dus gaan we je zo veel mogelijk tegen werken. Ze proberen je het moeras in te trekken. In Friesland zijn er geloof ik twee collegaatjes waar ik nog enigszins mee om kan gaan. De rest is knudde met de bijl. Kut met peren en dan zijn de peren rot en de kut zwaar geslachtsziek.

Internationaal ben ik als kunstenaar niet van belang, ik  ben nooit internationaal doorgebroken, maar krijg wel invitaties van Engelse, Oosten-rijkse en Amerikaanse galleries. Uit Friesland of Groningen nog nooit een uitnodiging gehad. Ook niet in de jaren dat ik in Amsterdam woonde. In Friesland kan ik mij aan bijna niemand meten. In Nederland zijn geen coryfeeën meer zoals in de sixties en seven-ties. Ger van Elk, Dibbets, Rob Scholte… waar zijn zij gebleven? Scholte exposeert borduurwerkjes. In het gunstigste geval is het een persiflage. Moderne kunst?  De nieuwe kleren van de keizer. Als ik de kans krijg een jaar te werken in een Zuidelijk land grijp ik die gelijk. Ik begin pas te ademen beneden de grote rivieren. Het Nederlandse kunstklimaat is verstikkend, het Fries-Groningse dodelijk. Nee, niet dodelijke, maar wel geest dodend. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.