Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 oktober 2016, om 22:58 uur
Bekeken:
308 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
189 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een punt 44 kun je niet in je sok verbergen"


We spraken af in het barretje van Hilton met mijn potentiële klanten waar ik bijna iedereen in die tijd kende, dus dat was zo safe als wat. Ik zou on- middellijk back up hebben als ze me gingen bedreigen of onder druk zet- ten.

Iedereen liep daar met een dikke bult onder zijn oksel of in zijn zak door de punt 38 die toch ergens weg gemoffeld moest worden. En een punt 44 kun je niet in je sok verbergen, dat loopt een beetje moeilijk.

En die moffen moesten zich toch gedeisd houden want ze waren door hun gebrek aan humor niet erg populair in de Amsterdamse drugshandel. Ze werden nogal eens op bevrijdingsdag door ons in de gracht getrapt, dat was een in Amsterdam geliefd volksvermaak en als ze dan spatsies maak- ten kregen ze een knieschot, dat hadden we van Ierse Jimmy Coffin ge-leerd, die was weg gevlucht uit Ierland omdat hij een paar karweitjes met dodelijk afloop voor de IRA had  opgeknapt en door de Engelse Geheime Dienst werd gezocht.

Ik geloof ook dat Duitsers van die Amsterdamse humor de ballen niet be- grijpen als ze de gracht in werden geslagen, dat is een cultuurtje apart.

 

Ik kwam de bar binnen lopen en ik zag de heren daar zitten en dacht ge- lijk: dit is goed foute boel.

Het leek wel een film als de French Connection of de Peetvader. Van die typische gangsterfiguren die je alleen in boeken van Mickey Spillane en James Ellroy aantreft of in Amerikaanse b-films met Jeroen Krabbé en Rutger Hauer, zoals mensen er in het echt helemaal niet uitzien.

Ik zei vrolijk: “Zijn jullie soms van de politie?”

Zij natuurlijk brullen van het lachen, maar net iets te overdreven. We ging en zitten en bestellen een dubbele wisky om the rocks. Ik sloeg die in een teug naar binnen.

Zegt die ene: ”Jij spuugt er ook niet in, ouwe rukker, dat heb je niet van je moeder geleerd, ouwe motherfucker! Weet je wijf wel dat je d’r poen er hier doorheen zit te jassen ?”

Dus weer brullen van het lachen geblazen terwijl er niets te lachen viel. Allemaal even kunstmatig en opgeklopt die sfeer. Het leek meer op een film script  dan op een zakelijke bijeenkomst. Ik word trouwens niet graag “ouwe motherfucker of ouwe rukker” genoemd en het was voor mij een indicatie dat alles zo fake was als wat.

Het was verder wachten op de Big Boss die de deal met mij zou maken, maar ik was al lang op mijn qui vive. Ik liep te lang mee om me in de lu- ren te laten leggen door een stelletje groenzoeters die net van de recher-cheschool af zijn en de stoere bink willen uithangen.

Nou, na een uur wachten kwam de Big Boss binnen. Ik was al bijna weg gegaan en wilde de deal afblazen. Ik bleef een man van de klok. Afspraak is afspraak.

Als ze niet op tijd zijn voorspelt dat meestal niet veel goeds. Net toen ik op wilde staan kwam meneer naar binnen walsen.

Het was zo’n tiepe zo weg gelopen uit een politie serie op de TV, zo iemand als Mannix, breed geschouderd, slobberig pak, grote bef snor, valse ogen, een neus als een banaan, borstelige wenkbrauwen, gebruinde kop, gouden tanden in zijn bek, zware gouden ketting om zijn nek, zilveren polsketting met brede schakels, kortom te bruin en te goud om waar te wezen.

Hij zei dat hij een geboren en getogen Duitser was, dus ik vroeg hem hoe hij dan aan dat Amerikaanse accent kwam.

Nou, dat was hem nog nooit verteld. Hij was zogenaamd nog nooit in de States geweest. Hij sprak met een tiepies zangerig, zuidelijk Hillbilly ac- cent dat ik wel kende van mijn tijd bij de Louisiana Hay Ride toen ik in de ”Alles Kits Okay Corral Bar” nog wel eens op de mechanische stier ging met mijn zatte kop en er na twee minuten al van afgegooid in de zandbak mijn kloten kon gaan tellen onder applaus van de barflies met de opgebon- den tieten.

Ik was er van overtuigd dat het een Yank was. Afdeling narcotica. Een DEA agent. Gestuurd om mij er in te luizen omdat ik veel aan in Duits-land gestationeerde USAF lui leverde, dat konden ze niet hebben.

Er was iemand hoogstwaarschijnlijk gaan praten. Misschien een sub-dealer. Ik wist meteen hoe de zaken er voor stonden en na wat informatie wie er doorgeslagen was. Ik zou niet graag in hun schoenen staan, want ze hadden daarmee onherroepelijk hun doodvonnis getekend.

Met verraders werden vanzelfsprekend korte metten gemaakt. Als je in de sien zit moet je heel goed weten waar je staat. Of je gaat blind op je bazen in de drugssien of je zit aan de poltie kant, maar je bent geen Snitch, dat gaat tegen mijn principes in. Ik zou de bazen nooit verraden als de cops me bij mijn staart hadden.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.