Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 oktober 2016, om 22:56 uur
Bekeken:
331 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
237 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zei dus: “Hee, hee, hee, man. Pizza, pizza, effe wachten! "


Er is toen op een gegeven moment door afdeling narcotica een set up ge organiseerd waar ik niet ben in getrapt, want het was zo kinderlijk in el- kaar gezet en zo verschrikkelijk doorzichtig, dat een kleuter het door zou hebben gehad.

Ik kreeg een internationaal telefoontje van een bepaalde contactpersoon en die zegt niet eens in code met een spraakvervormer, zoals gebruikelijk zo- dat iemand in die tijd niet te traceren valt met een speech analyzer: ”Ik heb hier een paar klanten voor totaal zeshonderd kilo hasj, voor tweedui zend gulden de kilo, dat is dus meer dan een miljoen in totaal, dat wordt de grootste klapper die je tot nu toe hebt gemaakt, die zaak loopt als een tiet op wonderolie, kun je meteen gaan rentenieren op een tropisch eiland zonder je je leven lang zorgen te hoeven maken met je kouwe kloten in het natte zand van het Bloemendaalse strand, maar lekker de hele dag aan het strand liggen lul bronzen met een Bacardi in je rechterpoot en je link- erklauw in een strakke negerinnenflamoes met dikke, opgzette, natte, paarse schaamlippen, dus ik zou maar gauw toehappen of het aanbod gaat naar een collega van je”.

Ik voelde meteen al nattigheid want zo lopen grote deals nooit, daar wordt altijd keihard over onderhandeld in dure hotels onder het genot van eeen Pomerolletje uit 2005.

Ik zei dus: “Hee, hee, hee, man. Pizza, pizza, effe wachten! Heb je de background wel gecheckt van die gozers waar je mee in zee gaat of ga je d’r weer eens blind op in met je negotie?

Ga dat maar eerst even die mensen dubbelchecken voor we te hard van stapel lopen. Langzaam aan dan breekt het lijntje niet! ”

Ik maakte nooit haast bij een behoorlijke deal! En van lul bronzen hield ik niet, Bacardi vind ik niks en met mijn klauwen in vreemde allochtonenkut die naar een mix van Poesjeschoonkruid en kaneel geurt zit ik liever ook niet, omdat je na afloop zwerende vingers kan hebben als het vlees niet koosjer is. De angel in het vlees. Práát me er niet van !

Voor je het weet zit je met een paar gebakken ballen, is alles kut met pe- ren, de kut zwaar geslachtsziek en de peren ook nog rot  achteraf!

En als toetje zie je de arts langzaam zijn hoofd mistroostig heen en weer schudden bij de pessimistische diagnose dat je een opgegeven geval bent en al vast de graftakken en een steen kan bestellen om in no time van onderen op dwars door de natte aarde de madeliefjes naar omhoog te douwen van uit je kist.

Hij lulde maar door aan één stuk. Ik herhaalde dat hij alles moest dubbel- checken en wat de credentials waren van de gasten waar hij mee in  zee wilde gaan. Hij wilde niet luisteren.

”Niks hoor, da’s helemaal niet nodig, hou toch op met dat dubbelchecken. Je hebt teveel James Bond films gezien ! Het zijn hier grote jongens van de Reeperbahn in combinatie met nachtclub eigenaars in Hamburg, Keulen en Düsseldorf. Je zit geramd en gebeiteld met ze. Niks aan de handa! Poen zat! Ze hebben overal hun meisjes achter het raam zitten, die lui lopen al binnen als ze de hele dag alleen maar uit hun neus zitten te vreten aan de rand van hun verwarmd zwembad!“ beweerde hij heel stel-lig.

Ik sprak dus af om zelf wel even in een vloek en een zucht via mijn connecties alles te dubbelchecken, want ik ging natuurlijk niet zonder referenties in op onbekenden.

Je moest met die Reeperbahntiepes verschrikkelijk uitkijken, want er za- ten heel wat psychopaten bij, die stijf stonden van de pep, je rippen waar je zelf bij stond en je na afloop om niets ook nog lachend koud maakten, dus ging ik behoedzaam aan de slag.

Ik begon aan mijn voorgevoel dat het doorgestoken kaart was te twijfelen. Alle informatie die ze gegeven hadden klopte als een bus. Geen speld tus sen te krijgen. Het waren echte onderwereldfiguren met een waslijst aan veroordelingen van hier tot Tokyo en een grote reputatie in de sien, daar kon ik van op aan.

Een van die gasten uit Hamburg had zijn schoonmoeder vermoord, daarna haar gevild en van haar huid een cape gemaakt waarin hij het verkeer stond te regelen terwijl hij allemaal Bijbel teksten prevelde, die heeft toen twintig jaar gehad.

Een sociopaat. Zo gek als een draaideur. Met zulke tiepes die hun schoon- moeder een afdoend lesje leerden kon ik lezen en schrijven! Levend villen is de enige oplossing voor sommige probleemgevallen en dan heel lang-zaam het scheermes hanteren.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.