Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 oktober 2016, om 16:24 uur
Bekeken:
309 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
219 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In mijn handtas had ik een tweeschots Derringer "


Ik heb een keer vijftig kilo aan klanten afgeleverd zonder dat ze de stuff controleerden.

Als ik gewild had dan had ik ook een pak hondenstront gemixed met kattenbrood en kots bij ze in de achter bak van de Mercedes kunnen gooien, maar dat zou tegen mijn erecode zijn en dat zou weer niet met mijn gevoel voor fair trade overeen komen.

Ik bracht regelmatig een partij naar Duitsland met de trein, dan verpakte ik het goed in plastic en legde dat in een prullenbak neer, in het bagagenet of in de spoelbak van het toilet, maar dan ging ik wel zo zitten dat ik de plaats waar het lag goed kon observeren en in mijn handtas had ik een tweeschots Derringer of een schietvulpen met een giftige ricinekogel voor het geval dat.

Ik houd namelijk niet van halve maatregelen als ze mijn handel verstjeren. Lang genoeg heb ik in de dalles en de merode gezeten om niet te weten waar Abraham de mosterd vandaan haalt onder Saras rokken wat de duiten betreft.

Als de douane in de trein de stash zou vinden, dan zou ik geen actie

ondernemen, dan heb je een partij verloren, dan pak je je verlies en gaat depro naar huis, maar een particulier had ik moeiteloos afgeschoten in het toilet of mijn stiletto in zijn pens gestoken om de stuff terug te krijgen.

Het gaat toch om tienduizenden guldens die je anders kwijt bent. Liever de stuff kwijt of een lastpak neer gestoken dan dat ze het in je koffer of handtas vinden, want dan ga je voor schut.

Ik kende ook heel wat Amerikanen die een kilootje of wat van mij koch-ten en het dan naar huis op stuurden in een uitgehold Edammer kaasje of onder in een doos met tulpen.

Zijn ze nooit achter gekomen bij de douane, die zaten in de sixties te sla- pen. Drugshonden bestonden nog niet en een röntgen apparaat werd nergens gebruikt.

In Amerika liggen de prijzen veel hoger dan hier en de kwaliteit is ook nog eens een stuk minder, dus alles wat uit Holland kwam had een goede naam wat drugs betrof.

Hier in Nederland is het aan alle kanten toch luilekkerland? Of niet soms? De gevangenissen zijn hotels met drie gangen menus.

Ik vind het een fantastisch gevoel dat er nooit iemand is gepakt die over de grens ging met mijn drugs, die zijn dus heel goed terecht gekomen. Als er wel iemand was gearresteerd had ik het daar heel moeilijk mee gehad en misschien wel voortijdig met de hele handel gekapt.

Niet dat ik mezelf er voor van kant had gemaakt, maar toch…misschien was ik dan uit wanhoop wel achter de kassa bij Albert Heyn in Tietjerk-steradeel nog liever gaan zitten.

Je weet nooit hoe het loopt in een mensenleven. Vandaag ben je miljo- nair, morgen lig je met een kogel door je kop in een steegje of kun je als hangkut met je glad geschoren poesje naar het loket van de bijstand of op de kermis gaan staan bij de ballentent.

Ik kwam wel eens een jaloerse, staatsgesubsidieerde, artistieke klootzak tegen in de kroeg en die zei tegen mij: “Makkelijk verdiend hoor, zou ’k ook wel willen, een beetje in drugs handelen!” maar dat lijkt misschien wel zo, maar dat is toch heel betrekkelijk.

Het snelle succes is soms tijdelijk. De meeste van die kunstenaars zijn ook te slap voor serieuze business, dat is toch alom bekend. Het zijn in slaap gewiegde zuigelingen die in een wolk van roze babytalkpoeder liggen te kraaien. Totaal gepamperd.Vooral die lulletjes die van de rijks academie af komen. Onmondige kinderen. Hangen een baksteen aan een touwtje op en houden daar een lulverhaal van een uur bij om te bewijzen dat het kunst is.

 

Iedereen wordt wel een keer gepakt als hij of zij dealt en als dat gebeurt ben je voor lange tijd uitgeschakeld, want reken er maar op dat de recher- che je dan goed in de gaten houdt als je vrij komt, die denken dat ze dan nog een keer kunnen scoren op een gemakkelijke manier.

Je moet dus steeds je aanpak en werkwijze veranderen zodat ze geen vat op je kunnen krijgen.

Vooral als je vrouw bent loop je ontzettend gauw in de gaten, daarom zit- ten er ook zo weinig vrouwen in de hasjhandel.  

Die wijven werden geript bij het leven en vaak als toetje nog verkracht ook waar ze zelf bij stonden.  Alles en iedereen die twee tieten en een kut heeft is roversgoed.

Nou ken ik tiepes die dat nog lekker vonden ook om verkracht te worden door een venerische kolensjouwerskop, dus daar was het meer een feestje voor. Ze deden niet eens aangifte en wie het kindje krijgt mag het houden.

Zo heb ik ook altijd geredeneerd. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.