Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 september 2016, om 23:08 uur
Bekeken:
296 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
159 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Bent U een fijn schilderende realist?"


Bent U een fijn schilderende realist?

 

Tijdens de  openingsrede door Michael Podulke van de tentoonstelling Nederlandse realisten van galerie Mokum in 1969 in het Arnhems Gemeentemuseum  waar ik,zoals U heel goed weet,ook deel van uit maakte,viel de term “fijnschilders.”Achter ons za ten twee Arnhemse kunstlievende,oudere dames met grijze knotjes waarvan de één aan de ander op fluisterende toon een verklaring vroeg voor de term “fijnschilders.”

“Dat zijn schilders die het fijn vinden om te schilderen,” was het simpele antwoord van de ander die klaarblijkelijk nog nooit een boekje over de 17-e eeuwse schilders  had gelezen.

U ziet:Wat blijft er over van zo’n museale tentoon stelling?Gewauwel van een stel Tena ladies met on deugdelijke kringspieren?Een catalogus met repro dukties en een paar anekdotes?U zou ook kunnen zeggen;niets leidt ooit tot iets.

De galeriehouder Felix Valk van de Arnhemse Ga lerie 20 stond samen met zijn assistent,een gebrons de,Joodse biseksuele jongeman met dikke billen (Yaki Kornblitt,gehuwd met het succesvol le, arro gante fotomodel,Tanja) en één van de kunstenaars van zijn galerie,de Pieter Engels epigoon D.M. knar setandend op de trap van het museum.Woedend omdat er niemand van de modieuze  schilders van Galerie 20 was uitgenodigd.Ik liep ze glimlachend voorbij na dat ik ze uitbundig had gegroet.

Het antwoord op Uw vraag is; ik ben geen fijn schil derende realist en al helemaal niet onder één noe mer te vangen!

 

Hoe is Uw werk formeel te benoemen?

 

Mijn werk heeft stilisties zowel als thematies vele aspekten,daar heeft U volkomen gelijk in.Jaren ge leden al noemde de zo intelligent bonkende honky tonk en boogie woogie piano spelende Engelse kunsthistoricus,de hopeloze romantikus Dr. G. Birt wistle mijn werk al post modern.Ik wist toen nog niet eens wat dat eigenlijk was, want ik volgde die moderne kunst nooit zo intensief.Ik dacht dat post modern iets met de post bezorging bij de PTT te ma ken had,dat ze de post modern gingen bezorg en, nieuwe uniformen kregen,een prachtige hoera pet of een nieuw elan kregen aangemeten door de direktie of zo iets. Birtwistle stelde voor om een artikel voor het Stedelijk Museum journaal over mijn werk te schrijven,maar dat heb ik uiteraard afgewimpeld omdat ik absoluut niet in die hoek wil zitten van de moderne kunst.Ik dacht ook dat hij een grapje maakte.Toen stelde hij mij voor om me te introduceren bij die onderbroekenkoning en zijn onsmakelijke wijf die in pornografie,sexvideos en schilderijen handelt,Miep en Loek Brons,maar daar ga ik al helemaal niet mee in zee.Dat laat ik liever over aan die gereformeerde broeder Henk Helman tel,die al zijn gereformeerde principes uit het oog verliest als er met bankbiljetten wordt gzwaaid.Ik heb geen zin dat mijn schilderijen in handen van vertegenwoordigers van de coke snuivende en rumcola drinkende wild om zich heen schietende onderwereld komen,zeg! Daar ben ik veel te sjiek voor!Ik ben Rob Scholte niet of de pientere pook van zijn gecrashte BMW!

 

Als heel jong kunstenaar, die eigenlijk al in 1968 gearriveerd was, in de kontraprestatie zat en in het centrum van Amsterdam woonde, zijn werk als vaste exposant exposeerde in Galerie Mokum te Amsterdam, maar toch nog een korte tijd naar het elitaire in stituut akademie ’63 in Haarlem (het latere ateliers ’63 instituut) ging, al vanaf de eerste dag ruzie kreeg met de door zijn moeder (Charley Toorop) over het paard getilde leraar schilderen Edgar Fernhout?

 

Ik heb met die man nauwelijks een woord gewis seld,terwijl hij mijn konstante “begeleider” was, zo als de staf van die akademie dat noemde.Hij is één keer in mijn atelier geweest en had het toen over koetjes en kalfjes.Hij vond mij een langharige hip pie,verdacht me van hasjiesj en marihuana roken en ik vond hem van mijn kant een lullige kantoorklerk in zijn driedelig,grijs streepjespak met die versjag gerijnde,zure, introverte kop.Pas later heb ik begrepen dat ik in sommige opzichten toch meer met hem gemeen heb dan ik toen besefte.

Ik vond Fernhout een smerige verrader van de realis tiese traditie,een karakterloze lafbek die gezwicht was voor de mode van de op Parijs gerichte abstrak tie van de vijftiger jaren.Ik zag hem toen vooral als een karakterloos mens die waar schijnlijk onder de druk van de  grotere,onaangename,vrijgevochten persoonlijkheid van zijn moeder is bezweken. Daarbij kwam ook nog dat hij gehuwd was geweest met de Joodse kunstenares Rachel Pellekaan.Zij was een groot tekentalent en zeker zijn gelijke. Ed gar Fernhout was een veel begaafder schilder dan Charley Toorop en hij heeft vooral voor de oorlog enkele in drukwekkende schilderijen gemaakt. De appreciatie door de Nederlandse museale wereld voor Toorop berust uitsluitend op mythologisering. Ik ben persoonlijk bijv., als kunstenaar blij dat mijn moeder,een naar men zegt onbeduidend slap,neuro ties karaktertje met het figuur van een kleuter zon der tieten,al weg liep nog voor ik twee jaar oud was.Dat heeft mij in positieve zin gevormd.Ze heeft het trouwens nooit verder gebracht dan werkster in los verband zonder vaste aanstelling,zwart betaald  bij een roomschkatholieke,bekrompen weduwnaar op LBO nivo die in de WAO liep en dat is helemaal geen schande,maar ook niet een status om erg hoog over op te geven bij de buren en kennissen.In de kringen waar mijn vrouw en ik gewend zijn zich te bewegen houdt men zich wel even met andere zaken bezig,zeg!Nee,voor die penetrante geur van arrebeiers arremoede en laag bijdegronds sappelen tot je een ons weegt,daar halen wij als intellektu elen toch wel een beetje onze verneukte neus voor op!

Als ik U zeg dat het mij geen schade heeft opge leverd,dat mijn ouders ‘m gewoon smeerden en de kinderen achter lieten in een pand met alle ramen open en ik vertel dat glimlachend in fijnchristelijke kringen,dan zwijgt men,kijkt zeer pijnlijk,krabt eens achter de oren of als het betere alternatief eens duchtig onder de ballen,rochelt een groengele fluim met pit weg en mummelt iets van;”Eert Uw vader en Uw moeder tot den dood er op volgt!”,want in die brave, burgerlijke appeltjes van Oranjekringen vindt men dat je niet alleen met een vlaggetje op koninginnedag als kuddedier langs de weg moet staan die de gouden koets volgt maar vooral de ouders moet eren tot de dood er eventueel op volgt en of ze hun kinderen het liefst twee keer per dag in hun uitgescheurde reet willen naaien,maakt geen flikker uit,dat hoort er allemaal bij.Zoals de Bijbel al duizenden jaren zegt;er is niks nieuws onder de zon.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.