Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 september 2016, om 23:05 uur
Bekeken:
283 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
181 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In de zestiger jaren namen artiesten zoals U het leven "


In de zestiger jaren namen artiesten zoals U het leven en de (on)draaglijke lichtheid van het bestaan niet bepaald erg zwaar en dat bracht U geregeld in konflikt met leraren,dominees,Uw hu meurige,vijandige grootouders,die U naar de kweekschool voor onderwijzers stuurden tegen Uw zin en een bitse,ongehuwde tante,die latent lesbies was en  waar door U met strenge, meedogenloze meesteresse hand werd opgevoed (al hoe wel het de ham vraag was wie wie eigenlijk op moest voeden) maar ook de onverbiddelijke over heid en het autoritaire gezag?

 

Vijf jaar nazi bezetting had zijn sporen achter gelaten bij de ambtsdragers en opvoeders die als totaal toch bijna zonder uitzondering voor de volle 100 % achter de Duitsers stonden.

De beweging van de zestigers,de realisten rond Ga lerie Mokum,heeft maar een paar jaar geduurd. Daarna kreeg je kitsch schilders als Wout Muller en 17-e eeuw epigonen als de kommerciële op geld be luste kerk interieurschilder Henk Helmantel waar de galerie flink aan verdiende.Ik had het geluk kun stenaar te worden in een tijd dat alles kon,in een ge weldige tijd van hoog konjunktuur en explosies van talent in Amsterdam,New York en Londen,van Bob Dylan,The Velvet Under ground,de pop art,het nieuwe realisme van de Italiaanse film,de baan bre kende films van Roman Polanski en een vernieuw ing van de literatuur.Ik kende de teksten van de L.P. Blonde on Blonde van Bob Dylan uit mijn hoofd in 1965.Kom daar nu maar eens om!Ze kennen toch helemaal niks meer die jongeren van tegenwoor dig?En waarom?Omdat er van alles te veel is!

Het was een gigantiese opeenhoping van uitzonder lijke talenten waar de softies van de zeventiger ja ren niet aan konden tippen.Het gevoel van totale vrijheid in de zestiger jaren was het belangrijkste en het overkoepelende bewustzijn dat je een kunste naar was die in een heel bijzondere positie verkeer de met een staatsuitkering die je in staat stelde mooi dingen te maken.Geld speelde nauwelijks een rol. Van je laatste gulden ging je met vrienden nog een kop koffie drinken of een stick roken.U zegt als Evangeliese Omroepaanhanger dat wij een stel eli taire ijdeltuiten en artistieke aanstellers waren? Nou,dat is dan voor Uw rekening.Ik heb dat nooit zo gevoeld.Ik was me natuurlijk wel zeer bewust van het feit anders te zijn dan de doorsneeburger man en schoolmeester.Dat gevoel van bijzonder heid en uitverkoren kunstenaarsschap was er wel! Die zelfverzekerheid,dat was toen in,daar speelde je mee,dat was een pose waar bijna niemand doorheen keek,maar de kunstschilder/illustrator Teun Nij kamp was een bangelijk,humeurige,stront verwen de,altijd en eeuwig verongelijkte  blauwe jongen die de hogere burgerschool braaf had doorlopen en door zijn vader iedere dag pakjes sigaretten kreeg thuis gebracht.Nee,die had niets te klagen!Paps lie velingetje had altijd wel wat te roken!

Ik heb wel de indruk dat de jonge generatie alles veel zwaarder opneemt.Alsof ze niet alle tijd van de wereld hebben!Ze hebben vaak een korte termijn vi sie,willen het snel maken,maar talent heeft de tijd nodig.

Galeriehouders die nooit uitblonken in kennis van zaken hebben weinig visie op de beeldende kunst. Meestal zijn het van die gefrustreerde, geflipte,ver vroegd uitgetreden leraren,ex-wel zijnswerkers of ex-(s)tenniskampioenen die een galerietje in het Spiegelkwartier in Amsterdam openen omdat ze niets anders om handen hebben.In de Nieuwe Spie gelstraat waar ik in de zestiger jaren tot begin ze ventiger jaren woonde stikt het nu van de gale rietjes.

Die jaren zestig was een tijd waarin alles open lag. Politiek had ik al lang achter me gelaten,dat was goed voor fantasieloze dorre ambtenaren.Er waren geen sexuele taboes.Alles was gepermitteerd!Dat le vens gevoel tracht ik in deze tekst  te verwoorden, daar sta ik nog steeds achter.Wat betekent in moreel en religieus opzicht sexuele promiscuïteit ten op zichte van de holocaust?

Ik heb nooit een echt huiselijk leven gekend tot mijn zevenentwintigste,dat scheelt natuurlijk wel. Mijn overgrootvader was een landelijk bekend to neelspeler.Hij was van Franse afkomst.Mijn ouders hebben mij vanaf mijn tweede al bij mijn groot ouders gestald en keken eigenlijk nooit naar mij om.Mijn vader was een stevige drinker,een echte schuinsmarcheerder die zijn relaties voornamelijk in sadomasochistiese kringen zocht.Hij is daar voor nog een lange tijd bij de psychiater geweest,maar niets hielp.Hij vond het gewoon veel te lekker en dat is het natuurlijk ook!Zijn tweede vrouw was een overtuigd nationaal socialist en goede kennis van de zwarte weduwe Rost van Tonningen.

Ik merk ook dat ik de laatste tijd veel terug denk aan de zestiger jaren.Er is toen een stevige basis ge legd,een ijzersterk fundament dat je eigenlijk zou moeten aanwenden voor deze tijd.Transformeren en sublimeren,maar vooral niet imiteren of herhalen  is de boodschap.

De dood?Daar heb ik een broertje de dood aan!Ik negeer ‘m gewoon,dat lijkt me voorlopig het ver standigste.Het is iets ongrijpbaars,iets abstrakts tot op zekere hoogte.Welke hoogte?Ja,weet ik veel!De dood van je vrienden of naaste familieleden is ge lukkig niet je eigen dood,dus trek ik me daar ook niet te veel van aan.Soms denk je:eigen schuld,dik ke bult,als er weer iemand gegaan is.Vooral als ze er aan de aids aan onder doorgaan,want dat bete kent toch in negen van de tien gevallen dat zo ie mand van de flikkeritis was en zich één keer teveel in zijn reet heeft laten naaien door de verkeerde. Niet dat ik wat op anale sex tegen heb;helemaal niet,integendeel zelfs,want voor je het weet heb je een proces aan je reet hangen van de roze bewe ging.Naarmate je ouder wordt leef je steeds meer vanuit het besef dat de tijd die je te leven hebt steeds korter wordt en dat de ouderdom met gebre ken komt.De moderne Nederlandse literatuur en beeldende kunst volg ik al jaren niet meer.Ik ben halverwege dat boek van die Joost Zwagenmaker of Wagenmaker,hoe heettie ook weer,blijven steken, want ik vond er echt helemaal niets aan.Nee,geef mij dan maar Remko Kampurt met dat nieuwe boek.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.