Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 september 2016, om 16:10 uur
Bekeken:
310 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
197 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Heel wat auteurs schrijven om hun demonen te bezweren"


Heel wat auteurs schrijven om hun demonen te bezweren. Is dat ook zo bij u?

 Zeker. Eigenlijk schrijf ik niet graag -het schilderen en tekenen gaat mij ook heel moeizaam af- maar er spoken altijd ideeën door mijn hoofd en dan denk ik ‘Hier wil ik iets over schrijven of schilderen’.

 Als mijn kop zo barstensvol gedachten zit - ik noem dat ‘crossing the abyss’ - dan probeer ik door middel van het schrijven weer orde te scheppen. Ik heb nooit een gebrek aan onderwerpen.

Ik publiceer elke dag op drie weblogs bijdrages. De manier waaróp ik het zal schrijven, de stijl, dat vind ik niet het moeilijkst. Het vloeit uit mijn pen. Ik lach om webloggers die één maal in de vier, vijf da gen iets met veel geworstel op het weblog krijgen en dan is het nog meestal geleuter in de ruimte.

 Ik heb wel eens 15 of 20  stukken op één dag neer gezet, dat ne men ze je dan hoogst kwalijk.

Het is hun eigen onvermogen en gebrek aan fantasie dat dan wel heel erg duidelijk wordt.

Tussen het schrijven en schilderen door verbouw ik mijn gigan tische huis en onderhoud sociale contacten met Engelse, Ame rikaanse en Franse kunstenaars. Nee, niet met Friese of Neder landse collegae.

 Had U een gelukkige jeugd?

 Absoluut niet. Ik speelde het liefst in de natuur en dat was in Am sterdam niet eenvoudig in die steenwoestijn, dus trok ik er op uit al op de lagere school met een vriendje naar het Bosplan, het Vondel park of het Vliegenbos aan de overkant van het IJ.

Vakanties brachten wij door in een duinpark te Zandvoort. Ik liep daar de hele dag rond met een grote Duitse herder die Tarzan heet te. Voor mij was dat het paradijs als ik op een warme zomerdag tussen het hoge helmgras naar de blauwe lucht lag te turen en hoopte dat het nooit meer voorbij zou gaan.

Dieren hebben mij meer te zeggen dan de meeste mensen. Een boswachter heeft me leren schieten.

Een heel goede tijd. Eigenlijk heb ik mijn leven lang heel veel kans en gehad. Ook in de Silver Sixties in Amsterdam tussen het ge derailleerde, artistieke gedrogeerde tuig, veelal psychiatrische gevallen, een aantal van hen is dood en begraven, dan is het een wonder dat ik het daar levend van afgebracht heb...

 Uw mede-weblogster sinds 2006 is Isis Nedloni. Heeft zij een grote invloed op U?

Zeker. Vraag het haar maar. Vroeger was ik echt een wild beest. Niet te houden. Ook op het weblog. De hoofdredakteur GJB van de Volkskrant internet afdeling haatte mij en mijn bijdrages.

Toch bleef ik gehandhaafd. Veel webloggers dachten dat de mode ratrices van de Volkskrant mij de hand boven het hoofd hielden en dat ik alles mocht schrijven. Er was veel oppositie tegen mij.

De groep gefrustreerde academische webloggers binnen het Vkblog heeft vlak voor het opheffen van het Vkblog gesmeekt bij de moderatie om mij een definitieve schorsing te geven. Het heeft geresulteerd in twee weken schorsing om niets.

Dezelfde moderatrice M.R. die me dat flikte heeft daarentegen zowel Isis Nedloni als mij bedankt voor de onvoorwaardelijke sup port die wij haar al die jaren hebben gegeven. Ik heb de mail be waard.

Wat weblogster Isis Nedloni betreft: Ik zou nu niet direct stellen dat ze me getemd heeft in mijn schrijven, soms kan ik nog wel eens in mijn teksten losbarsten.

Maar laat ons zeggen dat ik toch wat beheerster ben dan vroeger in de sixties en seventies.

Vroeger liep ik rond met cowboylaarzen, een Afghaanse jas en een gescheurde jeans, ik dronk veel, rookte weed en hasj, zocht ruzie met collegae. Dat is toch allemaal veranderd.

 

 COULOUTRE OCT. 2007

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.