Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 augustus 2016, om 21:22 uur
Bekeken:
414 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
189 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een ieder is te koop wellicht in het artiestenplantsoen"


IK HAD ONLANGS MAILCONTACT MET EEN GROTE NEDERLANDSE UITGEVER VAN KUNSTBOEKEN…

Weet u; ik stuurde op uwe aanvraag mijn credentials op, plus fotos, recensies, en weettik wat nog meer voor persoonlijk materiaal begeleid door een begrijpende, fijne brief van vierentwintig kantjes A4 naar weer een heel andere uitgever, want ze dachten er over mijn werk vast te leggen in een omvangrijke monografie met een inleiding bij elkaar geschreven door een half dozijn doctorandussen in de kunsthistorie.

Zo’n monografie komt ook geen minuut te vroeg. Terecht overigens dat boekwerk, want u heeft me wel even te maken met een kunstenaar uit talloos veel miljoenen. Ik wachtte dus op antwoord van  de uitgever, aanvankelijk drie dagen, het werden er vier en na 7 dagen  cancelde ik alles en kreeg een mail van:  

Hallo, zeg, wegens drukke werkzaamheden is het een beetje uitgelopen,u hoort nog van ons op korte termijn, dus mailde ik gelijk gepikeerd terug: Mevrouw Huppeldepup, ik heb alleen gewacht om u nu het volgende mede te delen en smeert u dat maar eens lekker aan uw trutje dan komt het allemaal nog goed in uw onbenullige bestaantje. Ik wacht namelijk doorgaans hooguit een halve dag op een retour mail en geen zeven dagen, want ik vraag mij namelijk af wat u eigenlijk voor een uitgelezen eminentie bent in het boekenvak.

Wij kennen elkaar niet en ik heb besloten geen enkele belangstelling om u verder te leren kennen. Ik wens u voorts van harte beterschap met uw negotie en zie hierbij af van een verdere connectie. Een ieder is te koop wellicht in het artiestenplantsoen, behalve Fred van der Wal. Is u dat duidelijk?

“Kijkt u eens” , vangt onze auteur/kunstschilder/fotograaf aan.”Ik ben in 1965 met opgeruimde blik als reine jongeling verwachtingsvol het kunstenaarsplantsoen in gelopen, de ongewapende handen met de vingers uiteen gespreid om mijn onschuldige bedoelingen gelijk kenbaar te maken. In dat artiestenplantsoen dacht ik, dáár zou het te vinden zijn. Wat wist ik ook niet, maar ik had ergens iets gelezen over de Nieuwe Mensch en de maakbare maatschappij. Ja, dat leek me wel wat! Het zal wel een  links draaiend melkzuur pamflet geweest zijn, dat nu al lang weer op de vullishoop ligt van wat voorbij is en nimmer zou worden. Nou zeg! Ik moet eerlijk vertellen…die kunstenaarswereld, het leken mij maar bij nader inzien buitengewoon enge mensen. Ongewassen, gore, griezelige tiepes die zich slechts konden uiten door schreeuwen en irritant vertoon van aanstellerige emoties. Fatsoen, ethiek en  morele overwegingen nul komma nul. Als ze de subsidieverleners niet konden oplichten leefden ze niet. Men danste figuurlijk gesproken in zijn of haar blote togus rond het Gouden kalf en wij weten allemaal wat daar van terecht is gekomen. Niks, naks notting mijn l*l die smaakt in het gunstigste geval naar bokking maar doorgaans naar stinkende snotting. Ja toch dat zal u wel bekend zijn?

Waar ik wel iets van een vechtersmentaliteit, puur doorzettingsvermogen, inventiviteit, intellect en op de medemens gerichte creativiteit aantrof was in de wereld van de reclame alwaar ik na mijn copywriters opleiding een goed belegde boterham de maatschappij zou gaan afdwingen, maar niet mij begeven onder de ingeslapen inteelt dat in de silver sixties van de Rijksakademie te Amsterdam “cum laude afstudeerde”. Piepel die nergens voor deugden.

Het Hoge Woord beeldende kunst is er uit. Lif is full of strange surprises en zo is het toevallig ook nog eens een keer.

”Heel fijn, boeiend onderwerp ook, helemaal mijn interesseveld, zullen we dat eens in parten aan snijden? Ik kan u overigens de afgeprijsde droog loopmat voor uw natte poes van harte aanbevelen, maar dat is weer een heel ander onderwerpbetreffende de ondernavelse regionen. Buikloop en zo. Weet u; die kunst en zo, daar komt veelal tot stand om therapeutische redenen onder linksgekkies. Spreek je een ex-contraprestatiekunstenaar van dertien in een dozijn, die al decennia lang in therapie ligt heeft hij/zij het binnen drie minuten over zijn of haar therapeut. Ik maak nou nooit eens mee dat je kunt zeggen: Gut meid  of jongen, wat ben jij er geweldig op vooruit gegaan met die elf jaar psychotherapie. Als ik mijn zuster beschouw zie ik iemand die door en door suf getherapeutiseerd is en met het jaar onhandelbaarder nu nauwelijks nog aanspreekbaar blijkt. Een treurig geval, dat wel. Je zal er mee gezegend zijn met zo’n familie lid. Enerzijds heel tragisch een doodziek mens, gedreven door wanen en zwaar geteisterd door haar bedreigde jeugd, net als mijn vermoorde broer waar ik nog een KZ (krankzinnigheidsverklaring) heb pogen af te laten geven. Wat heb ik niet afgetobd met beiden. Welk een dalles en merode is niet door hun leven gestroomd. Op een gegeven moment grendel je jezelf af voor alle strapatsen van zo’n persoon en ga je over tot de orde van de dag. Anders word je mee gesleept in een totale afgang. Ja zeg, ik kijk wel uit. Ik ben verplicht aan mijn grote talenten er iets van te maken.Mijzelve acht ik al jaren lang ontslagen van de dwingende noodzaak om flauwe kul van onwillige familie leden te volgen en de onzin die menig minkukel over mij ventileert.

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.