Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 augustus 2016, om 19:30 uur
Bekeken:
331 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
227 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Histrorische roman achterhaald literair genre"


BEKROONDE HISTORISCHE ROMAN AUGUSTUS VAN JOHN WILLIAMS  NIET OM DOOR TE KOMEN. DE ROMAN ALS ACHTERHAALD LITERAIR GENRE.

Volledige naam John Edward WilliamsGeboren 22 augustus 1922, Clarksville (Verenigde Staten)Overleden 3 maart 1994, Fayetteville (Verenigde Staten)Genre Romans, poëzieBekendste werken Stoner, AugustusWIKIPEDIA: John Edward Williams (Clarksville, 29 augustus 1922 - Fayetteville, 3 maart 1994) was een Amerikaans schrijver. Hij werd vooral bekend door zijn romans Stoner en Augustus. Dat laatste boek werd in 1973 bekroond met de National Book Award.Williams was afkomstig uit een boerenfamilie. Na een weinig succesvolle schoolloopbaan, werkte hij een tijdje als journalist. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij bij de luchtmacht, onder andere tweeënhalf jaar in India en Birma. Terug in Amerika ging hij opnieuw studeren en haalde in 1949 een Master of Arts aan de Universiteit van Denver. Vervolgens studeerde hij nog Engelse literatuur aan de University of Missouri. In 1955 werd hij aangesteld als docent aan de Universiteit van Denver, waar hij doceerde in creatief schrijven. Naast studieboeken en twee gedichtenbundels schreef Williams vier romans. Het bekendst zijn Stoner (1965, een semi-autobiografische roman over een docent aan de Universiteit van Missouri) en Augustus (1972, over de gewelddadige Romeinse keizer, bekroond met de National Book Award).

 
Een voorzichtige recensie in Vrij Nederland van "Augustus": Verwonderlijk aan John Williams’ vierde en laatste roman Augustus (1972) is de genre aanduiding: roman. Akkoord, het is historische fictie, een caleidoscopische waaier bestaande uit brieven, memoires, getuigenissen, dagboeken, senaatsverordeningen, reisverslagen – het meeste daarvan gefingeerd. Tezamen wordt zo, rond zijn bekende levens-, wapen- en bestuursfeiten, een verzonnen biografie opgetrokken van Julius Caesars geadopteerde zoon die de eerste Romeinse keizer werd. (...) Zeker als je Augustus vergelijkt met de twee beeldende, muzische Claudius-romans van Robert Graves, waarin de laatste fase van Augustus’ leven voorbijkomt, doet Williams’ roman vaak droog en stroef aan. (...)

En toch komt Augustus in Williams’ roman niet echt nabij, er blijft afstand. Misschien omdat Augustus de menselijke emoties overstijgt, omdat hij sublimeert.  Misschien was dat de bedoeling. Augustus is daardoor een boek dat een langzame lezing dicteert; je schiet er bepaald niet doorheen.Augustus, in 1973 bekroond met de National Book Award, een van de belangrijkste Amerikaanse literatuurprijzen. Weer heel anders in vorm en in onderwerp dan de twee eerdergenoemde romans. In Augustus neemt de auteur de lezer mee naar het hoogtepunt van het Romeinse rijk, in de vorm van een briefroman.Ieder personage heeft zo zijn of haar eigen belangen en interpretatie van de werkelijkheid. Bijzonder is dat iedere brief ook een eigen watermerk heeft, een eigen tone-of-voice en op die manier een inkijkje in de gedachten van de fictieve schrijver geeft. Want fictief zijn ze, ondanks dat het lijkt alsof de brieven zo uit een of ander archief opgeduikeld zijn.  De verdienste van Williams is dat het leest alsof het zich allemaal gisteren afspeelde, alsof er geen twee millennia tussen ons en keizer Augustus staan.Fred van der Wal: Deze laatste zin geeft exact mijn bezwaren aan tegen de historische roman. Ik denk niet dat ik mijn standpunt verder hoef toe te lichten. De achterflap van de roman vermeldt de verzameling gefingeerde brieven, verzonnen dagboek aantekeningen, fictieve memoires, verzonnen biografische gegevens en niet na te checken reisverslagen van de schijnbaar historische figuren uit de roman om de roman een hoog realiteitsgehalte te geven. De Los Angeles TImes noemt het boek een meesterwerk. De New Yorker vermeldt de overeenkomst met ons politiek bestel en gangbare mores, die ver-dacht veel lijken op die van ons.De roman zie ik al geruime tijd als een statische, achterhaalde  literaire vorm, die zijn beste tijd heeft gehad. De auteur van de historische roman ontmoet bij het schrijven twee problemen die tegengesteld zijn. Enerzijds zal de auteur streven naar een objectieve reconstructie van het verleden-voor zo ver dat mogelijk is- anderzijds zal hij zijn verbeeldingskracht optimaal moeten benutten om een geloofwaardig literair product tot stand te brengen. Het lijkt me een onmogelijke situatie. Waar is de grens van biografie en historische roman? Het verschil zal ongetwijfeld het noten apparaat en vermelding van de historische bronnen zijn. Een groot struikelpunt lijkt mij het schrijven van de dialogen. Ik zie wel eens filmproducties die spelen in de zeventiende, achttiende of negentiende eeuw die falen in wat een geloofwaardige dialoog zou moeten zijn. Gedachten en dialogen uit hierboven genoemde eeuwen zijn niet vaak overgeleverd. Het genre van de historische roman was op zijn hoogtepunt in de romantiek en raakte in de loop van de negentiende eeuw in de vergetelheid. Het genre heeft nooit mijn belangstelling gehad en  om die reden ben ik geen echte liefhebber van Couperus toen de historische roman een nieuwe belangstellende groep aan sprak. De roman Eline Vere van deze auteur vond ik slaap verwekkend.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.