Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 augustus 2016, om 10:13 uur
Bekeken:
435 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
222 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hindert het u dat men een zeer ongunstige indruk van u heeft?"


Hindert het u dat men in artistieke kringen een zeer ongunstige indruk van u heeft of laat u dat koud?

 

Natuurlijk heb ik er wel hinder van, ja. Zeer veel mensen zijn sterk be-vooroordeeld tegen mij zonder mij ooit gesproken te hebben. Daar wordt ook gebruik van gemaakt.

Heb ik een verschil van mening in 1984 over de uitvoering van de BKR waar voornamelijk gemakzuchtige charletans, knoeiers, luiaards, halve garen, drugsverslaafden en oplichters tussen 1948 en 1986 van vraten, dan zeggen een paar Friese sufferds, die me niet eens kennen : “Fred van der Wal is iemand die in principe met iedereen ruzie maakt, dat is me nog eens een echte fascist!”

Ik maak geen ruzie als ik het niet nodig vind.

Helemaal niet!

Het is een fabeltje ; in het leven geroepen door een paar Groningse en Friese sukkels van de extreem linkse BBK en dat wordt klakkeloos na-gepraat, zelfs in Frankrijk krijg ik die onzin te horen van een Groningse meneer met een design bril, die hier paddestoelen of bos asperges zoekt en natuurfotos neemt, maar niet van zijn echtgenote, daar is hij al lang op uitgekeken.

Die BKR discussie ging om heel wezenlijke dingen. Bovendien werd de BKR regeling willens en wetens door extreem linkse kunstenaars als Bo-nies, Vijlbrief en van Bommel om zeep geholpen.

In aanleg was de BKR een prachtige regeling; alleen benadeelde die regeling serieuze kunstenaars, die met hun werk wel aan bod kwamen en zoals ik over al konden tentoonstellen, die moesten twee, drie keer zo hard werken om genoeg schilderijen over te houden en buitenlandse ten-toonstellingen af zeggen omdat ze geen grote ruimtes konden vullen bij gebrek aan kunstwerken die allemaal door de BKR werden aangekocht.

De BKR was alleen voor luie, talentloze, dus Haarlemse pseudo kunste- naars een eldorado. Zij zaten maanden lang het liefst op het strand te nik-sen met hun kloten in het warme zand en een pot pils uit de koelbox.

Niet BKR kunstenaars telden gewoon niet mee in de cultuurpolitiek, die door socialisten werd beheersd, het was net een geleide economie, wie braaf was (links stemde) kreeg lekkers, de anderen niet, daar ging het om en daar was ik tegen.

In Haarlem liepen halve idioten rond als de huppelende Hannes Ham-string (Hannes Kuiper, hij noemde zich in navolging van de Amsterdamse au-teur Johnny van Doorn ‘ Elecric Jesus’ en sloeg waanzinnig brullend op toneel gejatte fietsen in elkaar met een knuppel) die in ruil voor een bij-standsuitkering muren van BLO scholen mocht vol kliederen.

Als hij ergens op zijn plaats was; hij had al een stoot geestelijk onvol-waardige kinderen op de wereld gezet, dus er kunnen nog wel wat beel-dende mislukkingen bij. Ik denk ook dat hij sloom zaad had, daar ligt het allemaal aan.

Haarlem stond vroeger voor 1965 vol BLO scholen, is omgeven door gek-kenhuizen en instituten voor geestelijk onvolwaardigen zoals ‘Meer en Bosch’. De psychiatrische inrichting ‘Vogelenzang’.  

Op zondag werden de gestoorden in rijen van twee uitgelaten. In drom-men liepen ze langs de Heemsteedse Dreef in het gezelschap van met knuppels bewapende bewakers, want sommige van die gestoorden waren berensterk, die werden vooruit geknuppeld of om de tien meter tegen de grond gebeukt.

Ze hadden leren valhelmen op. Ja, dat was een vrolijk tafereeltje voor de zondagmiddag na de verplichte kerkgang. Ik heb heel wat afgelachen in die tijd.

 

Aanvankelijk kreeg ik voor mijn standpunten support van enkele tientallen kunstenaars in Friesland, die zich tegen mij keerden toen door mij gestel-de doelen waren bereikt waarvoor zij hun nek nooit hebben durven uit ste-ken. Friese kunstenaars zijn bij uitstek volgzame, laffe, opportunistiese kunst enaars. Er heerste in Friesland een monopolie positie van gesubsi-dieerde links angehauchte kunstenaars die niets hoefden uit te voeren en voortdurend cashten dankzij hun vrijblijvende geleuter en daar was ik niet voor in, dat vond ik zelfs heel ergerlijk.

Wie met spanlappen mee liep in door extreem links georganiseerde volks-optochten en oproepen tot oproer waande zich “in theorie” een dappere verzetsstrijder. Het was allemaal volkomen vrijblijvend die wereldverbete-rende flinke verhalen van links. Een affiche van Che Quevara heb ik nooit aan de muur gehad.

Wel van de Ierse zanger Van Morrison en van Bob Dylan in de jaren zes-tig. Ik had najaar 1968 een vriendin, Lila H. , de mooiste meid van de Heemsteedse Dreef, die had posters van Mao, Lenin en Stalin boven d ’r bed hangen. Ik heb toen spottend gelachen op d’r slaapkamer om die prenten, want de Spaans ogende Catarina of de streng gereformeerde Els bijvoorbeeld hadden alleen mijn foto boven hun bed, om zich bij klaar te vingeren, dat was heel verstandig van deze jonge vrouwen.

Toen ik om die kommunistiese posters smalend moest hik lachen mocht ik er voor straf die avond gelijk niet meer bij haar in, terwijl zij anders sexueel heel ruimdenkend was.

Onderdehand heeft ze het ter compensatie met meer dan duizend man-nen gedaan. Ze heeft de schade aardig in gehaald. Ik moet er niet aan denken dat een dame daar zin in heeft. Estreem links was ze dus woont ze nu in Zuid Afrika samen met een vermogende zakenman. Het kan verkeren. Ach, wat, dat linkse volkje staat bekend om het links lullen en rechts zakken vullen.

Als “Aldoende leert men” een huis tuin en keuken volksgezegde dat slechts met de mond wordt beleden dan heeft de in Amsterdam wonende Lila daar in concreto heel wat inhoud aan gegeven en aldus een bijdrage geleverd aan de sociaal maatschappelijke struktuur van de hoofdstad en wie weet aan het klantenbestand van de plaatselijke kliniek voor ge-slachtsziekten.

In extenso en ad ultimo, die meid moet een juchtlederen, gecapitonneerde binnenvoering in d’r tumtummetje hebben om dat konstante genitaal ge-weld allemaal aan te kunnen zonder interne schade op te lopen.

Sjappoo, hoor!

Wie daar tegen op kan verdient een Olympische medaille op de lange af-stand! Prijswippen met de speciale polsstok!

Eén van haar vriendjes heeft zich in haar trapportaal opgehangen, die kon het niet langer bolwerken. Ze kwam thuis, zag hem daar hangen, schoof even zijn stramme achterpoten opzij om er door te kunnen, ging er bij zitten op de hoogste trede en stak een stick op, keek naar zijn blauwe tong waar speeksel langs lekte, zag de vlek in zijn broek van het klaar komen, dood en orgasme zijn synoniemen, belde het alarmnummer en wachtte op de politie en de GG&GD.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.