Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 augustus 2016, om 22:54 uur
Bekeken:
297 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
226 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ze vond het zelfs een domme vraag en vroeg verontwaardigd of..."


Ze vond het zelfs een domme vraag en vroeg verontwaardigd of ze soms niet goed genoeg was. Ik stelde haar gerust en voegde er aan toe dat ze een kanjer was en voor een man A Hell Of A Job om er onder te houden.

Nu wil ik helemaal geen vrouwen onderdrukken of domineren, omdat ik al lang overtuigd ben van de superioriteit van de vrouw. Het is veel opwin-dender zelf onderdrukt te worden. De matriarchale maatschappij zou ik zelfs toejuichen.

Vrouwen maken geen oorlog.

Ik leg mij graag neer bij een dominante vrouw, want dat zijn van die boeiende tiepes die de touwtjes goed in handen houden en het klappen van de zweep mij doen kennen met een broek vol liefde en de vlam in heur slipje. Vlinders in haar maag, vlammen in haar kut! Pijn en lust. Een tantaliserende combi!

We kwamen binnen tien minuten tot een gentlemans agreement. Handje-klap dus. Heel even flashte ik back in mijn herinneringen naar Leeuwar-den. De veemarkt, toen ik nog in lotjes dikbil koeien deed. Pure specu-latie, maar het leverde een aardige grijpstuiver op naast mijn kamerver-huur bedrijf en de cokehandel.

Emoties overmanden mij bijkans.

Ik vermande mij echter, slobberde mijn dertigste glas Pelforth bier op, nam nog een paar Kopstoten (jenever met bier) om in de stemmig te ko-men en maakte een fles Sancerre Pikaan ( met dit woord ben ik schat-plichtig aan Isis Nedloni, want ik kende het woord niet en kwam er pas na lang speuren achter waar het etymologisch uit de hoge taal hoed kwam) .

Ik loop onvast naar de counter en smijt een rolletje valse bankbiljetten op de tapkast, die ik voor een krats gekocht had via internet van een Nigeri-aanse bende. Niet van echt te onderscheiden.

Zeg met dubbele tong tegen de serveerster: “Voulez vous coucher avec moi , Moppie? Voor als het niet lukt met die Venezolaanse cultuur stoot?

Ik ken me lul toch niet alleen met pissen verslijten? Of wel soms?”

Het enige Frans dat ik kende via de hitparade van Je t’aime moi non plus. Ze zette haar dienblad neer, veegde haar natte handen af aan het kleine witte schortje dat ze onder haar navel op haar zwarte serveerstersjurkje had gebonden en zei eerst glimlachend: ‘Merde’ en haalde uit!

Zag ‘m niet aankomen, zo snel ging het. Wist ik veel dat ze vijfde dan full contact kyokushin karate was. Soms loop je nu eenmaal tegen de verkeerde op.

Kreeg zodoende een snoei harde lel voor mijn kop, ging onderuit doordat ik leren zolen onder mijn broques had, die spek glad waren op de net ingeoliede Portugese plavuizen, kwam een uur later weer bij, vroeg sta-melend : “Wu-wu-waar ben ik”, krabbelde op met een barstende koppijn en wankelde moeizaam naar de uitgang, ondersteund door die Sophia Loren van Venezuela.

Ik ging waggelend met die Venezolaanse mee naar haar huis, stapte in haar dure auto, ze laat ‘m in zijn vrij even brullend doorgassen, slecht voor de kopkleppen, maar ze moet het zelf maar weten, scheurde weg in tien seconden van nul tot honderd, de banden lieten een rokend spoor na op het warme asfalt en ik liet gelijk zoals het behoort onder young lovers op prime time mijn hand als lakmoesproef om de zuurgraad van d’r hormonale extrene secreties even te bepalen speels dwalen over haar gladde, strakke meisjesbuik naar omlaag, richting de rubriek Kruispunt van de KRO – of was het Brandpunt- en ik ben net op het kardinale punt aan geland, wil met mijn middelvinger doorstoten tussen de schaamlippen om de diepte van de lustgrot te peilen gelijk een kort verband stoottroeper van de reguliere landstrijdkrachten ter land, ter zee en in de lucht, tiepes met zes jaar lagere school  maar met ballen, kijk haar onderzoekend aan of ze geen morele bezwaren heeft dat ik zo maar naar binnen ga zonder te kloppen, zegt ze beschroomd met een Lollipop poppenstem alsof ze Marylin Monroe was uit dat prachtlied Poepiedoe tegen me; “Ik ben eigen-lijk een man, weet je!”

“Een man”, zegt ze met nadruk, “maar wel een ex-man. Ik heb er al van alles aan gedaan om er van af te komen, want wat stelt een man nou eigenlijk nog voor tegenwoordig, maar op een gegeven ogenblik was de poen op, dus dan kan de grote opruiming van het ondernavelse ook niet door gaan, maar mijn tieten mogen er wezen!’

‘Okee,’ zeg ik, ‘geeft niks,of er nou wel of geen lul aan vast zit geworteld, ik ben wel wat gewend als ongesubsidieerde ras kunstenaar, we hebben allemaal zo onze makkes op zijn tijd, ik ken heel wat meisjes uit de op-ruiming, winkeldochters van de bovenste plank, waarvan je denkt hoe is het mogelijk dat die zijn overgeschoten, maar onder ons gezegd en ge-zwegen; is alles afdoend weg genomen of rust er nog wat restmateriaal tussen je heerlijke dijtjes, die je straks moeiteloos om mijn lendenen zult slaan om je beter af te kunnen zetten bij het dubbel bokken?’

Nee, nog niet alles was verwijderd, maar ik zou er geen last van hebben bij het dubbelbokken want waar een wil is daar is altijd een weg en zie je er altijd wel een gat in vooral als je met liefde op anaal overgaat in plaats van een potje plompzakken in een vrouwelijk genitaal. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.