Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 augustus 2016, om 14:59 uur
Bekeken:
334 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
213 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had in de jaren tachtig jaren lang last van..."


Ik had in de jaren tachtig jaren lang last van zware astmatiese klachten en chronische bronchitis, die zo ernstig waren dat een ziekenhuis opname noodzakelijk bleek in 1988, anders had ik hier nu niet meer gezeten, ik ben bijna gestikt, kreeg zelfs last van ernstige evenwichtstoornissen en dat is hier voorgoed voorbij.

De lucht in de Bourgogne is de zuiverste van Europa en anders is daar wel de afwezigheid van Nederlandse collegaatjes en mijn Pulmicort inhalator waar ik reuze baat bij had heb ik al lang weg gegooid.

Amsterdam vond ik in de silver sixties altijd al erg provinciaal, vergeleken bij Parijs, Berlijn of Londen.

Dat literaire programma van Bernard Pivot, dat proberen sommige mensen in Nederland te imiteren, zoals die houten klaas  Adriaan van Dis met zijn bekakte spraakje, maar die hebben helemaal niet die woordenstroom op niveau, de parate kennis, een grapje hier en daar, one liners bij de vleet, gelardeerd met wise cracks, rond te strooien als pepernoten door de goede Sint.

Die man (B.P.) heeft die boeken waar hij kritiek op geeft echt bestudeerd, die las toch vier, vijf boeken in één week en bij saillante passages legde hij papiertjes.

Dat hebben we in Nederland niet. Ze zitten hier maar wat uit hun vette nek te kleppen en te leuteren. Of ze laten de mensen even voelen: ach, we hebben het hier even over Nederlandse literatuur c.q. beeldende kunst, maar ik heb natuurlijk veel meer verstand van de Amerikaanse of de Engelse, zoals dat bekakt sprekende bisexuele NRC fatje Adriaan van Dis, waar ik me altijd aan erger.

Als die babykop op het scherm verschijnt zet ik de digitale decoder op een ander kanaal.

 

Dat is in kranten ook zo. Als een Nederlander iets citeert, dan citeert hij iedereen behalve een andere Nederlander, want hij is bang voor provinci-aal aangezien te worden.

Neem nou het uit Amerika overgewaaide afgrijselijke verschijnsel van de stand up comedian.

Ik vind het walgelijk. Iedere platte, mislukte komiek denkt in Nederland een Lenny Bruce te zijn.

Als ik een caberetier hoor raaskallen over koningin Beatrix die anaal gepaktt wordt door meneer de potsenmaker zelf op het toneel en door zijn naar binnen gestompte keiharde dikke cabaretl*l een bebloed poepertje er aan over houdt, dan bekruipt mij een gevoel van ergernis. Ik vind het geen majesteitsschennis, hoor, daar ben ik teveel republikein voor.

Ik vind het helemaal niks. Zouteloos. Ik zou ‘m graag eens op zijn bek slaan.

Ik vind ondanks mijn aversie tegen art. 31 aanhangers de vrijgemaakt gereformeerde Hans Werkman trouwens de meest lezenswaardige literatuur kritikus in Nederland.

 

U dacht in het begin dat Fransen niet tot de menselijke soort behoorden?

 

Inderdaad. Ik sprak zo nu en dan de eerste maanden hier in de Bourgogne nog wel eens een Engelse dominee (Trevor B.) uit Cosne en het eerste wat ik hem vroeg of die Fransen Aliens waren. Are they really human?

Vliegende Schotel piloten, van die kleine mannetjes met grote, rare ogen dacht ik, op zijn best, maar dat was toch niet zo volgens hem. Hij vond ze wel suspicious, maar dat treft; dat ben ik ook.

Onderdehand is hij van zijn vrouw gescheiden die na een mislukte zelfmoord poging weer stevig aan de hasj is en heel relaxed met een gebutste guitaar (met een etiket er op: “this machine kills!” in de trant van de softe minstreel Donovan met zijn slaapliedjes) op straat in Nevers zestiger jaren liedjes zingt over peace and love, dat het antwoord niet altijd  in de wind ligt, vervolgens de konsekwentie trekt en met de pet rond gaat.

Pies en Luf, daar pis ik elke ochtend een pot vol van en gooit die vervolgens uit het raam, maar niet als de postbode of bakker langs komt, anders krijg je hier een koekje van eigen deeg of stampen ze je een stokbrood in je hol.

Je moet hier trouwens als nieuwkomer alles zelf doen, dan red je het, dat is wel waar. Het is pionieren in Frankrijk. In Nederland bemoeit iedereen zich met de ander; hier bemoeit men zich hoofdzakelijk en bij voorkeur alleen met zichzelf. Een verademing.

Men is heel wat discreter dan in Nederland.  In Nederland luistert de ene helft van de bevolking de andere af. Dat hebben wij in ons laatste huis in Friesland zelf ervaren. Daar waren we heel snel achter. We werden gewaarschuwd.

We hebben met heel wat hier gevestigde Nederlanders over het algemeen een zeer goede band. Wie zich misdraagt vliegt er uit. Ik bemoei me niet of nauwelijks met kunstenaars. Het is ook een heel ander slag dan hetgeen zich in Friesland vestigt en daar blijft hangen.

 Om naar Friesland te verhuizen in 1978 van uit Amsterdam is een grote vergissing gebleken.

Kunstenaar zijn in Amsterdam is een klein ongeluk. In Friesland is het daarentegen een groot ongeluk.

Ik ben vervolgd; ik word vervolgd. Bij de Friesche Kultuurkamer slaan ze van schrik een kuitenflikker als ze mijn naam horen. Tentoonstellings organisator H. beweert dat ik nog steeds de bontste hond van Friesland wordt genoemd en hoofdconsulent Huub van Keunstwurk noemde mij de Pietje Bell van het stel.

Nee, dat grieft mij helemaal niet! Alleen geloof ik ze niet helemaal! Liever een Pietje Bel dan een Dik Trom in het volgevreten Holland!

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.