Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 augustus 2016, om 14:57 uur
Bekeken:
324 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
203 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben niet iemand van compromissen uit gemakzucht "


Ik ben niet iemand van compromissen uit gemakzucht en amuseer mijzelve om die reden alleen al in mijn eentje uitstekend.

Bijna daaglijks sta ik in de morgenstond die goud in de mond heeft, net als ik, voor de spiegel en geef mijzelf bulkend van het lachen een klamme hand. Het existentiële angstzweet breekt mij al vanaf de eerste minuut van het op staan uit! De hitte des dags na de koude des nachts. Daar sta je dan met een luipaarddken om je iele schouders geslagen. De botten steken door het vel! Ik steek gelijk een Sweet Orient Meharis op want ik ben toch niet gek!

Wat voel ik me dan weer goed! Hoe blij ben ik niet met mijzelve! In- en intevreden! En zing die pracht song: Wait untill the sun shines Nelly!

Een overenthousiaste meneer heeft in de zeventiger jaren van de vorige eeuw een boek over mij willen schrijven (een ex-leraar met zes M.O. ak-tes die nu al lang is overleden, dus bepaald geen echt domme man) en dat was net in de tijd dat ik al herhaaldelijk zei dat ik het door teken- en hand werkjuffrouwen aan de Leraren Opleiding te Leeuwarden veelvuldig gebruikte modewoord “evaluatie” zo verschrikkelijk vond – het wordt nu een beetje minder gebruikt door die artistieke kunstkabouters.

Ze zullen wel weer een ander modieus jargon nababbelen van de een of andere verlichte linkse politicus, die wat over de zegeningen van Eurabia neuzelt.

Eventjes evalueren dus.

Die meneer met al die MO aktes wilde een boek over mij schrijven waarin op iedere bladzijde iets uit mijn werk of leven kritisch werd geëvalueerd en Freudiaans geinterpreteerd, naar de toen al lang achter haalde mode van een vervlogen tijd, een gewoonte die in stand werd gehouden door het

zelfde tiepe vage vogels die in de  jaren vijftig en begin zestig alles “fenomenologisch” interpreteerden, waar ik toen al fel op tegen was door het speculatieve karakter.

Vooral Buytendijk en Prof. van den Berg, daar liepen sommige kweekschoolleerlingen van het filosofische tiepe mee weg. Eén van die boys is jaren later nog gepromoveerd.

“Metabletica” was hun Bijbel en dat flutboekie van Buytendijk over  “De Vrouw”. Een nog grotere hekel had ik aan de theoretische pedagogiek van Prof. Langeveld. Ik vond het allemaal grote onzin of het intrappen van open deuren. Die 5 jaar studie aan die kweekschool vond ik tijdverlies.

Net zoals ik het onzin vond dat er over mij als nog geen 37-jarige een boek zou worden geschreven.

Ik vind dat een kunstenaarsbiografie pas kan geschreven worden als het bij de kunstartiest aardig begint te kieren en de cultuurdrager langzaam aan weg glijdt in een voortdurend delirium. Zoals het hoort onder kunstenaars. Met koning Korsakow de koffer in.

Dan is het toch wel duidelijk dat ik tegen de keien sta te preken als niet opgepakt wordt waar mijn voorkeuren liggen.

Ik heb die uitgave van een boek over mijn werk en leven dan ook per briefje afgewimpeld, net zoals ik de kunsthistoricus Dr. G. B. van harte bedankte in 1979 om een artikel over mijn werk voor het Stedelijk Museumjournaal te schrijven want daarvoor vond ik het veel te vroeg. Ik wist dat ik mijn eigen beeldtaal nog niet gevonden had en een wetenschap-pelijk artikel over mijn werk in een te vroeg stadium levert alleen maar schade op.

Hij ontkent nu overigens dat aanbod te hebben gedaan, omdat er een stroom van kritiek van aanhangers van prof. Rookmaaker op kwam (voornamelijk gereformeerde tekenleraren met een Kunstschilder hobby, zoals J. v. L. met zijn vrindjes van academie Minerva) en dat is weer heel tieperend voor een gereformeerde glimpieper als die gedoctoreerde hangjurk G. B. Ik ben twee maal geweigerd voor de Rookmaakerkring omdat ik niet heilig genoeg was volgens de organisatoren

In 2003 vroeg ik Dr. B. een voorwoord te schrijven bij een catalogus van mijn surrealistische werk 1964-1984, dat nauwelijks is geëxposeerd, maar daar voelde hij helemaal niets voor, want kunsthistorici varen graag op veilig, die schrijven nog het liefst over dode kunstenaars, die kunnen ten- minste niet tegen spreken.

Ik weet ook heel zeker dat hij door gefrustreerde vrijgemaakt gereformeerden als de de latent homosexuele Groninger H. en de van zijn gereformeerde geloof afgevallen gefrustreerde tekenleraar M. , de poepkliederaar uit Kampen, die zo graag in het geheim poep- en piessex porno boekies verzamelde en door de tekenleraar J. v. Loon uit Groningen tegen mij opgehitst is.

Ik kreeg enige tijd geleden een mail van Prof. Dr.  P.J. Vinken die mij aan raadde voor een voorwoord een in het surrealisme gespecialiseerde kunsthistoricus uit Amsterdam aan te zoeken, hetgeen ik nog steeds niet gedaan heb omdat ik niet zo nodig hoef en ook omdat mijn oeuvre nog niet is afgerond.

U ziet dat U met een realistische kunstenaar te maken heeft die bepaald niet naast zijn schoenen meent te moeten lopen van eigendunk.

Het was daarom niet alleen maar prettig om in Frankrijk te zitten, soms voelde ik mij de laatste jaren zeer ontmoedigd en heel erg gedeprimeerd in het calvinistische Nederland, alwaar het calvinisme deels is vervangen door een rabiate scheld-, laster- en vechtkultuur van extreem links met zijn hanteren van leugens en laster over en tegen mij. Voor links is de leugen hun voornaamste argument en wapen bij gebrek aan inhoud.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Gecorrigeerd op typos en een enkele naam geanonimiseerd

Geplaatst op: 2016-08-07 08:14:40 uur