Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 augustus 2016, om 14:51 uur
Bekeken:
321 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
192 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Daar geef ik uiteraard geen antwoord op"


Daar geef ik uiteraard geen antwoord op. Menigeen nam in elk geval een korte tijd voor waarheid aan dat Frank Forrest en ik samen vielen. Het zegt wel iets over de geloofwaardigheid en aannemelijkheid die ik in mijn pakkende stories schijn op te roepen.

Het was trouwens een verhaal in briefvorm “Brief aan mijn Meester” uit mijn boek “Meesters en Slaven”, een hardcover prachtbundel van 440 paginas. Nog niet uit gegeven. Alleen voor de volwassen lezer!

Slechts onder de toonbank verkrijgbaar, als ik toevallig ook onder ander-mans toonbank zit. Het verhaal is opgedragen aan de Franse masochis-tiese auteur Vanessa Duriès, die helaas jong overleden is bij een fataal auto ongeluk. De ultieme S.M. situatie voor een echte masochiste, dood bloeden in een autowrak net als die prinses Diana.

De exhibitionistiese schrijfster van dit boek poseerde naakt voor de Franse Penthouse. De aanleiding daartoe was het verschijnen van dit boek “De Leiband”. Vanessa Duriès is 19 wanneer ze met S.M. kennis maakt, maar dan is ook gelijk het hek van de seksjuwelen dam. In het boek beschrijft zij in detail hoe ze geniet als ze door haar Meester en anderen in steeds wisselende decors, zoals kastelen aan de Loire, aan de lopende band verkracht, gemarteld, vernederd, geslagen, in alle gaten en hoeken gepenetreerd, getatoeëerd, gepierced, gekerfd en als full time hoer behandeld en uitgeleend wordt aan bevoegde Sadomeesters.

Haar manier van schrijven is zeer gedetailleerd. Haar lichaam niet meer dan een werktuig in handen van geraffineerde perverten. Per hoofdstuk vertelt Vanessa Duriès over een ontmoeting met haar Meedogenloze Meester(es) of andere Duivelse Dominanten.

Hot stuff.

Als iemand weet waar zij het over heeft is het wel Frank Forrest…vier handen op een bekoorlijke buik!

Dan denk ik weer aan die gedenkwaardige dag toen ik zeven jaar was en mijn vader in een masochisties delirium zijn kop vol overgave in de gas- oven stak en de kraan open draaide en met volle teugen genoot van het diep inhaleren van het stadsgas, dat brengt je in een roes.

Le Gaz Naturel Arrive, staat in Frankrijk op borden langs de weg. Mijn verhaal “Stadsgas” en”Gaskamerplantsoen” behandelen die episode van de mislukte zelfmoord van mijn vader uitvoerig.

 

In uw Otofotobiografie en uw autobiografische fragmenten staat niets over het feit dat u een keer bent blijven zitten op het Vossius-gymnasium. Is dat een vervelende of pijnlijke ervaring geweest?

 

Dat was al meteen in de eerste klas. Van de negentien leerlingen bleven er acht zitten o.a. de auteur Martin Hartkamp, die toch bepaald niet tot de allerdomsten behoort. De clown Wik Jongsma, die als hoogtepunt van zijn carrière op zestigjarige leeftijd in een soap voor gemankeerde grijsaard mag spelen, zat ook bij mij in de klas, maar ik zag toen al dat ‘t niks met ‘m zou worden bij gebrek aan karakter. Een acteur in de dop. Heeft nog in Goeie Tijden Slechte Tijden gespeeld. De  kweekvijver voor slechte ac-teurs.

Ik bleef zitten, want ik had mijn tijd aan andere dingen besteed en leed in hoge mate aan geheugenverlies door alle spanningen thuis. School vond ik sowieso grote onzin. Tijdverlies.

Ik begreep ook niet het nut van Latijn en Grieks voor mij persoonlijk. De klassieken zijn allemaal vertaald en als je geen arts, dominee of archeo- loog wilt worden heb je er weinig aan.

En bovendien: ik had van jongs af aan al zo’n soort superioriteitsgevoel, dat ik iets heel bijzonders was. Een gevoel van uitverkiezing.Indien ik al geen chemicus of elektronikus zou worden, dan toch een groot uitvinder, kunstenaar of zo. Ja,  dat is dus ook uit gekomen. Zo iemand als Edison of Einstein. Ik vond die school van minder belang en ik had toen al een heleboel boeken gelezen die andere jongens niet gelezen hadden.

We hadden een leraar Latijn – dat was een verschrikkelijk uitgedroogde, broodmagere man met dun blond vlashaar en een gelige teint die ver-schrikkelijk kwaad kon worden om niets. Ik was doodsbang voor die man met zijn onverwachte uitbarstingen en zijn vlammende ogen waar alleen maar krankzinnigheid uit leek te stralen. Nu zou je zo iemand een border-liner noemen. Een ongevaarlijke gek. Hij had ook een eigenaardige naam. Die idioot stond regelmatig te schreeuwen voor de klas van het Vossius-gymnasium en die zei bijna wekelijks op zo’n hatelijk toontje (imiterend) tegen mij: ‘De andere leerlingen, ja, die zijn echt begaafd. Maar jij, jij bent een ellendige stomme-ling, die maar naar de ambachtsschool moet om loodgieter te worden, dan heb je later toch nog een inkomen. Jij hoort hier niet. Nou komen jouw oma en tante (op gewone toon: en dat gebeurt dan in de klas, hè) en die vertellen dat je altijd zo veel interessante boekies leest en mooie akwarellen maakt. Maar jij moet helemaal geen interes-sante boekies lezen of akwarellen maken; jij moet Tacitus vertalen en later ga jij maar interessante boekies lezen in je eigen vrije tijd als je niks om handen hebt, lammeling! En nou de klas uit!’

Mijn opvoeders, een grootmoeder en die inwonende ongetrouwde, lesbie-se tante hadden in het algemeen toch al geen hoge dunk van mijn capaci-teiten, ze wilden me zelfs naar een ambachtschool sturen, maar zo ont-dekte ik dat zij achter mijn rug zelfs geen goed woordje voor mij hadden proberen te doen en met een vanzelfsprekendheid de kant van de leraren kozen, een laffe houding die mij onbegrijpelijk voor kwam.

Ik kon het niet anders zien dan als hoogverraad. Ik wist toen heel zeker dat iedereen in aanleg een verrader was, vooral je naaste familie, die na de oorlog dikke verhalen ophingen over nooit bewezen, gefingeerde ver-zetsverhalen, maar dezelfde S.S. mentaliteit bezaten. Toen ik die tweede keer op het lyceum met een punt te kort bleef zitten, heb ik wel bij me zelf gezegd: dit overkomt me nooit meer. Ik ben ook nooit meer voor iets gezakt; voor geen enkel tentamen later of wat dan ook.

Ook niet voor een karate of judo- c.q. jiujitsugraad. Ik heb het nadien alle-maal zonder problemen in recordtijd gedaan met een enorme inzet.

Ik ben natuurlijk ook een enorme survivor, hè, dat zegt mijn echtgenote ook altijd en wie kan het beter weten, dan iemand die meer dan dertig jaar met je onder de klamme lappen ligt?

 

Gerelateerd

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.