Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 juni 2016, om 11:39 uur
Bekeken:
318 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
186 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dieuwke Bakker van Galerie Mokum kip zonder kop"


Als u mij een etiket op wilt plakken dat is mij best, maar daar gaat het allemaal niet om. Het gaat erom wat de betekenis en de impact is van de pamfletten die ik schrijf daarover. En haat-liefde, ja maar, dat is het ‘m juist weer.

U vat bijvoorbeeld dit interview ook zo op. Voor mij is de combinatie haat-liefde onmogelijk. Toch ben ik niet bepaald de schilder van de liefde, maar ook niet van de haat.

De Amsterdamse leraar Nederlands S. , die nu op sterven na dood is, had een vinger in de pap bij Galerie Mokum, die meneer was tegen mijn werk omdat ik ons huis aan de Nieuwe Spiegelstraat niet aan hem over wilde doen, hij vond dat hij daar recht op had en ik vond van niet, want ik woon- de daar nu eenmaal en hij niet en daarna mij achter mijn rug om ook nog belasterde, dan gaat het natuurlijk helemaal niet door.

Samen met een oppasjuffrouw van Galerie Mokum beweerde hij bij hoog en bij laag dat ik een haat-liefde verhouding had met Dieuwke Bakker, eigenaresse van Galerie Mokum.

Daar klopt helemaal niets van. Er was geen sprake van haat en al helemaal niet van liefde.

Ik vond Dieuwke Bakker een kip zonder kop.

Ik maakte deel uit van de Mokum groep van 1967-1973 en 1977-1979. Het werd er mij zo onmogelijk gemaakt door Dieuwke Bakker en een van haar kunstenaars in een dusdanige mate dat ik niet anders kon doen dan weg gaan.

De tegenwerking was van af het begin van uit het artistieke veld zo groot en ik raakte daardoor erg ontmoedigd, zodanig dat Ina in 1974 een baan nam als adjunkt directrice van Akademie De Schans te Amsterdam, dan waren we tenminste af van het geïntimideer, gesijk en gezanik van dat artistieke luizetroepie rond Galerie Mokum.

Het betekende voor mij onafhankelijkheid van de willekeur van aankoop-commissies, kunstenaarsjuries en galeries.

Toen we aan de Bilderdijkkade woonden hadden we een buurman die zich suf aan hasjiesj rookte en misschien om die reden in de aankoop commis-sie van de BKR zat, die heeft elke vergadering tegen aankoop van mijn werk gestemd omdat wij al in 1971 een auto hadden en hij niet.

Nee, auto rijden kon hij niet, doch dit terzijde.

Ina had van haar moeder toen een deux chevaux gekregen voor haar ver-jaardag.

 

Gelukkig waren de andere leden van die BKR aankoopcommissie voor m’n werk, maar het is een voorbeeld van de klein zielige, lullige, be-krompen, jaloerse burgermans mentaliteit in die ogenschijnlijk zo tole-rante en vrij gevochten kunstkringen.

Gerechtigheid is geschied; hij woont drie hoog achter in Amsterdam West en ik in de Bourgogne, waar de zuiverste lucht van Europa is!

Stel je eens voor dat hij de andere commisieleden had kunnen overhalen ook tegen mijn werk te stemmen, dan had ik een hoop trammelant gehad door een herzieningsverzoek bij de Centrale Commissie aan te vragen, dan was het wel aangekocht, maar had ik maanden op het geld kunnen wachten.

Ik heb dat nog eens mee gemaakt dat een schilderij van mij werd aange kocht door de commissie Amsterdam Koopt Kunst, toen heeft één van de juryleden die ik had geholpen met een Amsterdams post adres zodat hij in allerlei subsidie regelingen kon vallen en onderdehand bij zijn mammie en pappie in Bennebroek bleef wonen net zo lang zitten drammen tot de hele commissie tegen aankoop ging stemmen en we hadden het geld heel hard nodig. Ik heb vaker van dat soort rotstreken onder vonden van “integere” kunstenaars die zo begaan waren met het lot van de wereld in Afrika of de Indianen die aan het rubber tappen waren, als het maar ver weg was en de linksharige bevlogen kunstenaars voor  salon-communistje speelden. Ik zag ze toen al als de toekomstige landverraders, linkse NSB-ers.

 

In 1986 was er sprake van dat U terug zou keren als vaste exposant bij Galerie Mokum?

 

Eerst wel en toen weer niet. De leiding van de Galerie was na 1983 in handen van de kundige Janna van Zon, die echt hart voor de zaak had, maar zij had een vennoot, Joop Venekamp, een onberekenbare, homo-sexuele ex-steward van de KLM, die had een paar jaar eerder twee teke-ningen van mij gekocht, die keerde zich plotseling tegen mij, hoogst-waarschijnlijk omdat ik mij niet door hem wilde laten neuken en dat was maar goed ook want hij was seropositief, dat wist hij toen nog niet en ik wilde het niet weten.

Hij vond dat je aan het werk van een Nederlandse realistiese schilder moest kunnen zien dat het uit Nederland kwam. Ik maak geen kunst voor de souvenirwinkel dus weigerde ik op elk schilderij een Nederlands vlaggetje te schilderen, een molen, klompen of een kaasmeisje.

Maar nog erger vond hij dat ik mij sexueel niet aan hem wenste te onderwerpen. Toen ging het dus ook niet door om bij Galerie Mokum terug te komen. Het was maar goed dat ik niet was gezwicht voor zijn verleidingspogingen.

Een paar jaar later overleed hij aan aids, maar van mij hoefde hij helemaal niet dood. De dag voor zijn ziekenhuis opname bezocht ik hem nog. Hij zat met tranende ogen en een koortsig gelaat mij uiterst wellustig aan te staren, zodanig dat ik er heel verlegen van werd, mijn ogen neer sloeg en heel erg moest blozen toen hij mij bepaalde voorstellen deed.

Het was duidelijk dat het slecht met hem ging.

Hij ging toen een kopje thee voor mij zetten en achteraf hoopte ik maar dat hij de thee niet had om geroerd met zijn lul. Ik vond hem geen onsym-patieke, maar wel een beperkte, vreselijk eigenwijze, neurotische man, zoals zoveel hoofdstedelijke homosexuelen, die zich het centrum van het helal wanen.

Hij heeft me dus nog op het laatst van zijn leven met enige overredings-kracht tot de exclusief homosexuele wijze van om gaan met de naaste pogen te bewegen en dat vind ik te kort door de bocht.

Er is echter meer dan alleen het klokkenspel van wat hangt er uit een gouden fluit.

Waarom zou je je exclusief beperken tot mannen of vrouwen om je sexuele lusten op bot te vieren?

Vijftig procent minder kans op de relatiemarkt op die manier !

Daar schieten we toch allemaal niets mee op!

Nee; je moet het breed zien in het leven en je niet laten beperken door preutse vooroordelen van beide kanten.

Voor mij is de homo sexuele wijze van leven nu eenmaal niet weg gelegd. Daar moet je toch enige aanleg voor hebben, alhoewel oefening kunst baart met die tulp van je gulp. Ik heb trouwens verscheidene aanbiedingen gehad om getraind te worden in die tegennatuurlijke liefdes kunsten, maar je kunt lang en breed lullen; een afwijking blijft het.

De Bijbel zegt dat deze categorie zondaren die een gruwel in de ogen des Heeren bedrijven  het loon in hun eigen lichaam zullen ontvangen!

Aids dus! Laat ik er verder het zwijg en maar toe doen, want anders krijg ik de BAH (Bond Aktieve Homosexuelen) nog tegen mij en dat is in Ne-derland een heel leger.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.