Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 juni 2016, om 10:14 uur
Bekeken:
309 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
188 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben geen tiepische Frankrijkganger "


Ik dacht dat u zojuist nog iets wilde zeggen over een andere gelegen-heid waarbij U in staat van beschuldiging bent gesteld

 

O ja, ik dacht dat U het had over die keer dat ik op de fiets in Leeuwarden zonder brandend achterlichtje reed.

 

U heeft altijd homo- bi- en heterosexuele promiscuiteit verdedigd met het argument…

 

Wat is de promiscuïteit van het individu vergeleken bij de holocaust? Peanuts. Toch ben ik nooit echt promiscueus geweest! Eén maal een druiper in 1968 was mij echt genoeg. Een goeie les.

 

Uw fascinatie voor sadomasochisme, bi- en homosexualiteit en tra-vestie. Hoe valt dat te rijmen met een Bijbelse visie op de werkelijk-heid? U weet waarschijnlijk ook wel dat de sombere, ingetogen calvinisten bij uitstek tegen genieten zijn en helemaal tegen sexuele varianten?

 

Als het aan die vrijgemaakt gereformeerden ligt wordt zelfs de Donald Duck verboden. Ik heb eigenlijk heel weinig mee gemaakt op elk gebied waar ik over schrijf of schilder, maar misschien lieg ik wel uit puur zelf-behoud. Het is verbazingwekkend wat ik allemaal niet heb gezien of ervaren van de wereld. Ik ben bijna nergens geweest, zelfs niet in een paren-club. Zoals Kees en Joop die naar voorstellingen gingen waar goed gebouwde naakte dames met winterwortels en komkommers in d’r tumtummetje op het toneel in de weer gaan heb ik nog nooit mee gemaakt en ik ben er ook niet nieuwsgierig naar. Ik ben tiepies zo’n kunstenaar die geobsedeerd wordt door wat hij niet heeft gezien dan door wat hij wel heeft ervaren. Ik heb met die benepen calvinistische mentaliteit en het daaraan inherente burgermansfatsoen niets te maken, anders was ik wel in Nederland blijven wonen, ergens in een klein bekrompen dorp op de Veluwe. Bij De Gekrookte Rieters bij voorbeeld of in Aalst waar onder de 1900 inwoners weer een godsdienstoorlog woedt.

Hetzij in een Drents dorp, bijvoorbeeld in SchubbekuttenNijeveen met zijn drie kerken, die onderling een verbitterde geloofs strijd uitvechten.

 

Ik denk dat het ‘t geval is met meer Frankrijkgangers onder de kunstenaars, die afschuw van het calvinisme en de domineeskultuur

 

Ik ben geen tiepische Frankrijkganger en ik ken ook geen tiepiese Frankrijkgangers. Helemaal niet. Wel hebben heel wat hier wonende Nederlanders gelijkluidende bezwaren tegen het vaderland. Ik ben het roerend met hen eens. Behalve met Hollanders die tot drie uur in de nacht menen te moeten feesten omdat ‘t tiepies Frans zou zijn en mij onterechte beledigingen menen te moeten toe voegen aan tafel.

Ik ga voorts graag op tijd naar bed en sta op redelijke tijd op. Dronken ben ik nooit maar wel eens aardig wazig na heel veel drank.

 

U bent nu meer dan jaren weg uit Holland ; heeft u dan toch niet het gevoel dat u Holland mee torst als een loden last ? U bent dan wel weg gegaan maar u heeft het allemaal mee genomen

 

Ja, vanzelfsprekend, dat kun je niet zo maar kwijt raken van het ene op het andere ogenblik. Ik ben en blijf een Nederlandse kunstenaar. Iets anders ben ik niet. Dus U kunt wel zeggen “een loden last”, maar dat kun je net zo goed zeggen tegen iemand die een bochel heeft of in een rolstoel pootloos door het leven moet zoals Rob Scholte, die ik trouwens een buitengewoon begaafd kunstenaar blijf vinden. Zo iemand kan daar ook allemaal niets aan doen, die tragedie hebben anderen hem aangedaan.

 

In Haarlem en later in het Noorden des lands waar volgens u in de sixties uitsluitend boter-duimpjes de dienst uit maakten op artistiek gebied werd u als kunstenaar geboycot ?

 

Toen heb ik in dec. 1965 wel ontzettend de pest ingekregen. Ik was behoorlijk ziek. Maanden lang.

Lag drie maanden in bed met 39 graden koorts. Alice, mijn jarenlange vriendin kwam me nog even aan mijn ziekbed mededelen dat echte griste-nen niet ziek konden worden, want die namen slangen op stond in de Heilige Schrift, dus maakte ze het op aanraden van haar gereformeerde familie maar liever uit en verloofde zich de volgende dag met een griffermeerde, boerse Drentse schoolmeester.

Bovendien ging het mij financieel al een hele tijd ook niet goed (van 1966-1968 had ik nauwelijks inkomen) en toen heb ik gedacht: ik houd er maar mee op, de tegenwerking is te groot en ik ga gewoon verder in de reclame als assistent account-executive in Amsterdam, waar ik vanaf mei 1967 na tien jaar afwezigheid weer was terug gekeerd, tonnen verdienen, dan trek ik vanuit mijn Mercedes sport of een Jaguar E type met zo’n tiet vol met poen een lange neus naar al die gesubsidieerde artistieke tobbers en rancunelijers in Haarlem en omstreken.

Auteur Heere Heeresma had mij een introductie gegeven bij een beroemd Amsterdams reclameburo (Franzen Veltman & Verheij, geloof ik) maar op het laatste moment heb ik dat toch maar gecanceld door de afspraak te laten lopen en uit plaats vervangende schaamte een jaar in een Amster-dams antiquariaat gewerkt.

Okt. 1967 ben ik daarmee gestopt omdat met die antiquaar niet viel te weren, hij was een psychiatrisch patient, een borderliner, die zich niet wilde laten behandelen, zoals wel meer antiquairs en antiquariese boekhandelaren en vanaf juni 1968 tot juni 1976 werd mijn werk door de gemeente Amsterdam en het Rijk der Nederlanden goed aangekocht en kon ik er heel redelijk van leven, zo lang ik nog niet getrouwd was. Na een paar jaar ging de BKR ook steeds beter betalen en steeg mijn  verkoop.

Ik heb meer respect voor een goede reclameman of een uitstekende strip-tekenaar als de Haarlemse H. B. , die ook nog wel eens naar de kapper gaat en een aardig colbertje draagt, dan voor een gesubsidieerde alcoho-liese artiest in zijn opgelapte morsige spijkerbroek met zijn vrij blijvende linkse praatjes en een stinkende, veneriese gulp waar elke bulldog verlek-kerd aan blijft hangen met zijn natte snuit.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.