Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 juni 2016, om 10:06 uur
Bekeken:
298 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
183 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn oudste surrealistische werk dat maakte ik in Heemstede"


Het lijkt mij dat dat een opvatting is die gaandeweg wel sterker bij U is geworden. Ik heb zelfs een beetje het idee dat in de tijd van Galerie Mokum, dat in de jaren ’60 zo’n belangrijke rol speelde in de Neder-landse beeldende kunst en later ook, dat U toen ook hechter en veel gestructureerder bent gaan schilderen en schrijven. Er zit een zeke-re…

 

Nee. Dat ben ik helemaal niet met u eens. En ik geloof ook… als u ziet mijn oudste surrealistische werk dat maakte ik in Heemstede toen ik nog geen 22, 23 jaar oud was, dus dat is heel erg lang geleden. Maar dat was een zeer hecht gestructureerd, met een haast filmies opge bouwd decor, die collages.

Ik had in 1964 en 1965 zo nu en dan kontakt met Ger P., fotograaf bij het Stedelijk Museum te Amsterdam, die had veel materiaal uit het Oostblok, want daar werden veel collages gemaakt, toen ben ik dat ook gaan doen, want dat werd in Nederland toen niet beoefend.

Ik heb toen al gezien, om het zo eens plat uit te drukken, dat daar in Nederland in de beeldende kunst een gat in de markt zat, maar er zijn heel wat meer kunstenaars die een markt in hun gat zien en daar nog heel ver mee komen ook, daar heb ik dus nooit aan mee gedaan, want die commer-cie vind ik onsmakelijk.

(hilariteit)

Dat soort werk dat ik maakte bestond in Nederland ook jaren later bijna niet. Dat heb ik toen al gesnapt na een tentoonstelling van surrealisten in Antwerpen en Brussel in 1963 te hebben gezien.

Ik was toen nog geen eenentwintig. Dat was een Aha Erlebniss. Toen be greep ik wel dat het schoolmeesterschap voor mij gotzijdank niet weg ge-legd was en dat werd een bron van conflicten met mijn toenmalige streng gereformeerde vriendin Alice Kneuterdom (Els Deutekom) waar ik jaren mee om ging. Voor haar was het surrealisme een religie van de duivel en kunstschilders Satansknechten.

Ik schreef toen ook surrealistische gedichten uit fragmentariese reclame teksten volgens een zelf bedachte collage methode. Ik wist toen niet dat anderen daar mij al tien jaar eerder in voorgegaan waren. De zogenaamde cut and paste methode, die door Beat dichters in de fifties werd gevolgd. Wist ik veel wie Ginsberg was!

Goed, nou dat is dan een fout van mij U heeft wel eens ooit gezegd dat het de serieuze beeldende kunstenaar er voornamelijk om te doen is zijn on- schuld te bewijzen, dus hij…

 

Dat is een stokoude uitspraak van mij uit het begin van mijn carrière. Zoals zoveel van mijn uitspraken.

Mijn voornaamste hartstocht betreft de beeldende kunst. Toch vind ik de beeldende kunst niet meer dan de versleten franje van een veelkleurig maatschappelijk tapijt. Handgeknoopt. Organisch gegroeid.

 

Jawel, maar er wordt steeds door U beweerd dat U zo consistent bent geweest en dat er een grote mate van eenheid bestaat in al uw uit-spraken van 1964 tot nu. U kunt wel zeggen ; och, een stokoude uitspraak, maar hij is nog steeds geldig. Of niet ?

 

Tot dusverre zijn mijn uitspraken over de abstracte kunst toch niet aangetast. Of wel?

 

Nee zeker niet. Hij is ook niet aangetast, maar ik vraag me toch af…

 

Onschuld. Ik weet eerlijk gezegd niet…Zonder dat ik de extistentialisten had gelezen kwam ik door mijn calvinistische cultuur pessimisme in 1963 toch tot existentialistische uitspraken, die ik later o.a. bij Sartre tegen kwam en bij een Existenz filosoof als Bollnow vooral. Hetzelfde had ik toen ik Jung begon te lezen in 1962. Ik dacht dat hij de oplossing voor het wereldraadsel was. De zin van het bestaan kon onthullen.

Wat bedoelt U daarmee?

 

Ja, dat weet ik niet precies meer, want ik weet de context niet meer. Waar staat dat eigenlijk ook weer in mijn pamfletten?

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.