Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 juni 2016, om 09:13 uur
Bekeken:
315 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
190 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben een echte burgerturf op pantoffels..."


Het staat in Ceci n’est pas une pipe uit 1989

 

O ja, nu weet ik weer waar het over gaat. Het gaat dus hier over, dat veel mensen denken dat mijn zelfportretten in alle gevallen samen vallen met mijzelf, maar ik heb altijd gezegd dat mijn werk gedeeltelijk otobiografies en gedeeltelijk gefingeerde otobiografie is. En tot op zekere hoogte is dat waar. Papier is geduldig en wat op papier gebeurt hoeft niet in werkelijkheid te geschieden. Post Freudiaanse amateurpsychologen maken zich graag schuldig aan inlegkunde en weten het beter dan de kunstenaar zelf wat hij wel of niet bedoelt. Daar doe ik dus niet aan en als anderen zich daar wel schuldig aan willen maken gaan ze hun gang maar. Zo scheiden zich de geesten.

Ik ben van huis uit een echte burgerturf met geruite Ollie Beer Bommel pantoffels en beslist geen los geslagen  subsidie kunst artiest zoals Jan Cremer. Wat die allemaal uithaalde met de dames! Kan gewoonweg niet gezond wezen. Je kunt er van alles en nog wat van oplopen. Zit ik daar soms op te wachten? Welnee!

Maar als beeldend kunstenaar bewijs ik mijn onschuld in veel gevallen door die personages die mij wel of niet intrigeren minutieus te beschrijven. Hij is niet me aan hetzelfde schuldig maken waaraan die mensen schuldig zijn. Kunt u dat begrijpen of ga ik nu te ver? In principe schilder en teken ik mensen die mij intrigeren. Soms vergis ik mij daar in en vernietig dan zo'n werk zonder problemen. Ik ben heel voorzichtig met links draaiende melkzure dames en heren die ik voornamelijk zie als potentiële landverraders. De neo-NSB-ers noem ik ze altijd. Voor je het weet krijg je een mes in je rug. De aanhangers van de Weg Met Ons beweging na de tweede wereldoorlog. In de jaren vijftig en zestig waren dat de salon communisten, ik noemde ze meestal de slalom communisten, nu herrezen uit de as als de kiezers voor de Groen Linkse sekte van Beroeps ontevredenen.

Ja het is misschien moeilijk te verstaan hoor, maar ik druk het ook niet erg helder uit, geef ik toe. Ik zou voorbeelden kunnen noemen. Maar het is zó: Ja, je kunt zeggen ; iemand die het lekker vindt een of twee maal per maand omgekeerd bij zijn enkels naakt te worden opgetakeld in een S.M. bordeel en daarna afgezweept door een dominante vrouw of man tot hij als slachtoffer het bewustzijn verliest of loden gewichten aan zijn met naalden door boorde tepels krijgt gehangen terwijl hij intern gepakt wordt door een dame of een heer met of zonder een voorbinddildo en dan loeiend als een drachtige koe klaar komen en tevreden naar huis gaan in zijn BMW waar zijn in sexueel opzicht fantasieloze vrouwtje wacht met de terrien erwtensoep bij een onschuldig E.O. programma naar binnen te lepelen, een lullig quizzje of zo bekijken, gepresenteerd door broeder Leo van de E.O. en hij als kijker voor toe een banaan krijgt en die kauwt hij traag op als een treurige Baviaan, terwijl het masochistisch genot nog nazindert door zijn tepels, l*l en ballen. Ik durf als in- en ingevoelige Godvruchtige fatsoenlijke kunstartiest dat drie letterwoord niet eens vol uit te schrijven of te zeggen. Daarmede bewijs ik weer eens mijn nobele inborst

Misschien stelt hij zichzelf zelfs voor dat die banaan hem anaal penetreert. Hetgeen heel goed zou kunnen als je een banaan eerst in het vriesvak ligt, dan krijg je een ijspegel naar binnen en dat is een heel aparte sensatie, zo ongeveer van “Staat de Bokma al koud, schat?” dat is bijna niet uit te houden, denk ik, dan wil je wel kraaien om een straalkacheltje of een infra rood lamp. Alles is tegenwoordig gepermitteerd in onze verlichte eeuw. Toch hoef ik niet aan al die smeerlapperij deel te nemen.

Ik kwam er allemaal nooit erg ver mee en het is ook zonde van een banaan. Wel heb ik een goed ingevette komkommer geprobeerd voor de temporaine opname. Dan kun je zeggen ; goeie middag, wat een perverse viezerik is die Fred van der Wal met zijn zet pil, want hij interesseert zich zo enorm voor afwijkende sexpraktijken, die ik trouwens persoonlijk heel normaal vind, dus waar hebben we het over?

Een banaan op zijn tijd of een komkommer gaat er net als een pikketanussie altijd in, maar een meloen, pot pindakaas of een fles cola, daar zeg ik nee tegen als gezond denkende kunstartiest! Ik ken een kunstenaar die zichzelf op video zette toen hij zich met een komkommer bevredigde, maar toen per ongeluk die video bekeken werd door zijn echtgenote en haar vriendinnen lagen ze eerst dubbel in een kromme bocht op de bank, namen om bij te komen nog een sherrietje en de volgende week lag bij meneer de komkommerkoning wel een eis tot echtscheiding in de bus. Zo gaan die dingen.

Komkommertijd, stond er buiten op de enveloppe. 

Komkommersla, antwoordde hij en gaf zijn ex-echtgenote een kleun voor haar kanus als dank voor de bewezen diensten.

Kwamkwammersloeg, zei zij terug en krabte zijn wangen open. De vellen hingen er bij. Ziekenhuis werk. Hechtingen al om en zwachtels. Het spook van de opera leek hij. Echt waar!

Maar ‘t is natuurlijk niet zo, dat hij een perverse psychopaat is, aan de ene kant is hij dat wel en aan de andere kant is hij dat niet. Er is een bekende psychologische flauwe kul theorie, speciaal bij volgelingen, of bij nakomelingen van Freud, of eigenlijk nog meer bij napraters van Freud, het geleuter dat eigenlijk alle beroepen op psychische afwijkingen zijn gebaseerd. Hoe komt een normaal mens zoals u en ik er op?

Dat verhaal hing o.a. een leraar Nederlands, Leen Kip aan de Da Costa kweekschool op en die meneer is dan ook heel slecht aan zijn einde gekomen, hoorde ik van een wederzijdse kennis hier in Frankrijk. Hij heeft zich dood gezopen aan de Sherry toen zijn vrouw hem had verlaten.

Die visie van Freud : Een slager wil het liefste zijn wijf vermoorden en rost er daarom op koeienbillen op los met een groot hakmes. Hoe meer bloed, des te beter! De spatten zitten tegen het plafond! Het liefst zou hij zijn vrouw slachten en daarna zijn kindreen, minderen en zijn schoonfamilie, maar ja, dat doet hij maar niet, want dan komt hij in de problemen. Het enige dat hem tegen houdt is de maatschap-pelijke sanctie. Tussen droom en daad staat justitie zei een poweet ooit eens. Weer iets anders om mijn betoog toe te lichten. Een tandarts doet zijn patiënt pijn. Nou, waarom doet hij dat? Omdat hij het eigenlijk erg fijn en opwindend vindt, hij is eigenlijk een ras sadist van nature. Hij staat met een stijve lul achter de tandarts stoel terwijl hij de boor er in jenst en rijdt zich klaar tegen de achterkant van de stoel. Als je het geloven wilt.

Een beeldhouwer die knoeit graag met klei.

Waarom is dat?

Nou, omdat hij eigenlijk nooit het stadium van zeer kleine kinderen te boven gekomen is die met andere plastische materialen of hun eigen poep graag knoeien. Omdat daar volgens sommige Freud adepten een kern van waarheid in zit. Maar daarom mogen we niet zeggen, een chirurg is een gesublimeerde lustmoordenaar, dat is niet hetzelfde.

Het is voor sommigen hetzelfde en toch niet hetzelfde. Want die chirurg verricht enig zinvol werk, wat voor andere mensen nuttig is, dat doet een lustmoordenaar meestal niet, alhoewel er mannen rond lopen die er naar snakken dat hun l*l wordt afgesneden en voor hun ogen gebraden en opgegeten wordt door hun persoonlijke slager, zoals wel eens gebeurt. Je moet er van houden. Zelf heb ik liever een broodje berenlul, dus een kroket of een petatje oorlog.

Het lijkt me niet zo aangenaam en een hoop rommel op de sofa geven om een echte lul er af te japen. En laten we zeggen, iemand die een handlei-ding schrijft voor terroristen hoe je andere mensen, onschuldige mensen, het beste kunt vermoorden door hun kop er langzaam af te snijden met een botte broodzaag (ik heb ze horen schreeuwen als een mager speenvarken opeen video en als iets op windt !) of ze stevig vast binden met prikkel-draad en daar na over gieten met benzine om ze vervolgens in brand te steken, een ravijn in trapt of uit het laadluik van een vliegtuig te sodom-mieteren boven een zee waar veel haaien zwemmen, weet ik wat allemaal, die doet hetzelfde als een auteur die een roman over sadomasochisten schrijft of daadwerkelijk aan deze praktijken deel neemt. Ik zag onlangs nog een film waarin een aantrekkelijke goed geklede blondine met d’r kop tussen twee deuren van een lift werd geklemd door een buitengewoon boosaardig heerschap en aldus werd onthoofd door de lift langzaam naar de volgende etage te laten gaan. Een heel pijnlijk incident, reken maar. Je kunt er uit morele overwe gingen er iets op tegen hebben als je een hu-maan mens bent. Toch heb ik er met genoegen naar gekeken en mezelf nog een glaasje Bordeaux ingeschonken om in de stemming te komen. Je weet dat het fake is, maar toch.

 

Ik heb wel een paar verhandelingen, grotendeels in het Engels geschreven, over het sado masochis-me, onder de titel “The Pleasure and Pain Factory,” in 1993, daarna “The Fred van der Wal Experience” in 1996, “Slaven en Meesters “, in 1997, “Are You really Experienced?” in 1999 en “Anal Pleasures, the lovely wound between the buttocks” in 2002. Het laatste vanzelfsprekend voor alle anaal gefixeerden onder ons en dat zijn er heel wat meer dan U op het eerste gezicht zou denken. Die laatste titel is een vervolg op mijn essay “Hot Lip(stick)s; The Wound in The Face” en “The Bisexual Avalanche”. Nee, nooit gepubliceerd. Ook nooit geprobeerd uit te geven. Waarom zou ik? Dan krijg je een eigenwijze editor die van alles wil veranderen. Morgen brengen! Zo nodig hoef ik ook niet! Ik ben helemaal geen doorgedraaide droplul!

 

Nee, dat bedoel ik eigenlijk niet, maar er zit aan die uitspraak “De kunstenaar moet zijn onschuld bewijzen” iets merkwaardigs hè. Je zou bijna denken door wie is de kunstenaar dan in staat van beschuldiging gesteld. Iemand die zijn onschuld moet bewíjzen, is meestal in staat van beschuldiging gesteld, anders hoeft hij het niet te doen. U moet weten dat ik altijd al sterke schuldgevoelens heb gehad.

Ik kan mij nog herinneren dat ik twee kersen stal uit een bak van een groenteman die zijn zaak bij het Amstelveld had in 1949 en wist dat ik iets verkeerds deed. Ik was toen nog geen zeven jaar oud. Als ik later van mijn zakgeld een boek of een zeldzame LP kocht dan knaagde zelfs dat vaak aan mij, maar wat ik anders met mijn geld moest doen was mij ook niet duidelijk.

Ik kreeg ook vaak verwijten van mijn toenmalige streng gereformeerde vriendin Els D. dat ik kunst boeken of Blues L.P.’s kocht in plaats van evangeliese lectuur en platen van het Urker Mannenkoor. Toch was ze toen al eenentwintig en had beter kunnen en moeten weten. Een kunstboek of Boogie Woogie en Blues muziek van negers?

Dat was voor die gereformeerde juffrouw zoiets als de duivel zelf in huis halen. Daarentegen dansten we op mijn zolderkamer wel op een Boogie Woogie plaat van Rob Hoeke uit Heemstede, maar ja, die was blank, dan kon het nog net. Nadien heb ik nooit meer gedanst. Ik ben een stuk spontaniteit toen voor goed verloren.

Mijn familie, zowel als Alice waren fel tegen mijn keuze voor een artistieke invulling van mijn bestaan, zo als zoveel families waar alleen De Telegraaf wordt gelezen en de AVRO bode als enig leesvoer op de Onyxtafel met vergulden pootjes ligt. Nog nooit heeft een familielid verder dan mijn echtgenote en dochters mijn tentoonstellingen bezocht.  Nu zijn zij allemaal al lang dood en begraven, dus waar hebben w ehet over....

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.