Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 juni 2016, om 17:52 uur
Bekeken:
292 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben The Leather Boy Of Dutch Realism!"


Er zijn fotos van U bekend waar U geheel in leer als “The Leather Boy Of Dutch Realism” staat afgebeeld

 

Uit 1978. Maar er zijn daar tegenover ook heel wat fotos waar ik met mijn glad geschoren goed ingeoliede lichaam in nylons, jarretelgordel, tangaslipje, bustehouder of in onderjurk en rokje stevig geschoeid met moderne pumps op sta afgebeeld.

Zelfs op fotos uit 1983 in de lingerie van mijn echtgenote kijk ik vrij en onverveerd in de lens.

Het zegt an sich tegenwoordig allemaal niets, maar onderdehand…in die jaren was het lekker modern in de tram.

Tramlijn begeerte!

 

Dat zegt natuurlijk veel over hoe Uw teksten gelezen worden of Uw schilderijen c.q. fotos geïnterpreteerd. Als de critici ze al verkeerd interpreteren, waar moet het dan met de onbevooroordeelde lezers en kijkers heen?

 

Dat geldt niet voor alle teksten, fotos, tekeningen en schilderijen. Dat geldt vooral voor mijn teksten, fotos, tekeningen en schilderijen. Soms geniet ik er van heel christelijke mensen op het verkeerde been of als ze me niet bevallen gewoon voor lul te zetten. Noem dat dan maar mijn zuiver onversneden sadistiese kant. Ik kan natuurlijk niet ten alle tijde voor een ieder een engel in bed zijn.

 

Het beeld dat men zich meestal vormt van een succesvol kunstenaar, (inter)nationaal gewaardeerd, gefeteerd en door links gevierd, is een Jan Wolkers-achtige, banale, schreeuwe-rige, dominante figuur die links pamfletten ondertekent en rechts zijn zakken vult, aan volkstri-bunalen participeert of in roerige betogingen mee voorop loopt met een protestlap aan een stok, maar onderdehand loopt zijn bankrekening in het geheim vol. Een man met lang, grijs wit haar, het hoofd doorploegd met rimpels van voor gewende wijsheid, aanbeden door de progressieve jeugd. Dat imago heeft U moedwillig afgewezen?

 

Juist. Ik heb altijd al een hekel gehad aan het verenigingsleven, om elkaar daar veren in elkaars reet te steken, stroop om de mond te smeren, elkaars reet te likken en vooral elkaar te bevoordelen zoals aan al die akademies voor beeldende kunsten gebeurt.

 De gristelijke beeldhouwer Jannes Overkant is daar een voorbeeld van, die was ook verschrikkelijk tegen mijn werk en persoon, alhoewel hij geen van beiden ooit had gezien.

Die meneer is totaal talentloos, die maakt de grote internationale voor-beelden na. Alleen van horen zeggen nemen zulke artiesten hun geleende standpunten in. Hij heeft mij nog een slappe excuusbrief jaren later gestuurd, net als die gereformeerde lul van Slijkdregtmans (ex-directeur van een christelijke akademie) maar dan hoeft het voor mij niet meer.

Ik bedoel: het enige dat ik gewild heb is: lezenswaardige teksten en een-duidige schilderijen voort brengen, waarin staat of te aanschouwen valt- hoop ik – wat ik bedoel.

Niets meer en niets minder.

En niet aan alle mogelijke politieke acties meedoen met een uitgestreken, vroom smoel.

Ik ben daar zelfs zeer tegen. Hoe veel slechts er in de wereld ook gebeur-de – Viëtnam, het Nabije Oosten, Zuid-Amerika, midden-Afrika – ik zag het niet als mijn taak om mij aan te sluiten bij een club van herrieschop-pers en aandachtstrekkers.

Al die Clubs en Comités bestaan voor het grootste deel uit talentloze mensen die helemaal niet kunnen schrijven of schilderen, die eigenlijk helemaal niets kunnen behalve aan één stuk door schreeuwen, maar die door in zo’n Comité of Club zitting te nemen, hopen hun naam in de krant te krijgen of voor de televisie te komen.

Sommigen zijn inderdaad korte tijd te goeder trouw geweest. Maar iemand als Sartre…. nou ja, die wilde tot elke prijs in de publiciteit en in het openbare leven blijven.

Die beweerde maar wat raak. En dan heb je die miniatuur-Sartres in Nederland, die ondertussen schaamteloos hun mond houden als het ze voordeel oplevert.

Je hebt schrijvers die tien, twintig jaar geleden Fidel Castro of Rudi Dutschke ophemelden: “Oh! Oh! Wacht even ! Stilte A.U.B. Stilte K.U.T.! Onze Grote Leider Spreekt !”

Of Mao Tse Toeng.

Geweldig was die glimmende dikzak in zijn blauwe werkmansjasje! Dertig miljoen doden, maar dat maakt niks uit voor links. Hoe meer doden des te eerder is de heilstaat bereikt. Het doel heiligt de middelen. De ex-treem linkse VPRO stond bol van ademloze bewondering voor die massa moordenaar Mao.

Nou: op Castro heeft men eindelijk een wat nuchterder kijk gekregen, nu, die pias is inmiddels stokoud en vergeten, die wordt alleen nog maar door opportunisten als Harry Mulisch, en uitgerangeerde voetballers als Maradonna bewonderd, maar die is dan ook verslaafd aan de coke en Mao Tse Toeng is eigenlijk terecht uit de geschiedenis weg gevaagd. Máár: nooit hoor je die schrijvers en die journalisten na dien zeggen: ‘Ik heb die man indertijd zo zeer vereerd maar vandaag blijkt dat ik mij grondig vergist heb”.

Dat zeggen ze nooit bij de VPRO. Ze produceren nooit hun analyse van waarom ze zo’n man verkeerd hebben ingeschat. Waarom ze hun enthousiasme op een object hebben geplaatst dat het achteraf niet waard bleek te zijn.

Welnee! Ze houden hun mond over hun vroegere fouten en maken even schaamteloos weer nieuwe. Zo zijn journalisten. De Groningse griffermeerde amateurjournalist drs. Hans Hemeltjerijk is ook uit dat waaibomenhout gesneden. Een echte hypokriete christelijke hufter. Een bewonderaar van Rudi Dutschke, de geestelijke vader van de Rote Armee Fraktion, die opriep om onschuldige bank directeuren in een kofferbak te proppen, te ontvoeren en te vermoorden, dat past allemaal prima in dat schijnheilige gereformeerde straatje, daar loopt men over van begrip voor dat soort kriminelen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.