Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 juni 2016, om 13:09 uur
Bekeken:
283 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"alle lasterverhalen en leugens die er over mij zijn verschenen.."


Maar al die foto’s van na 1965, van galerie en museum opneningen, BBK bijeenkomsten die U in Uw archief heeft daar kunt U toch wat mee doen…

 

En dan zou er ook een uiteenzetting moeten volgen met alle lasterverhalen en leugens die er over mij zijn verschenen, vooral in Friesland en Limburg, waar bepaalde, veelal sociaal mislukte, talentloze of psiegies gekneusde mensen, die ik nog nooit heb geproken, de meest wilde verhalen over mij rond vertellen, o.a. over mijn zogenaamde verleden als dwangmatige Bisexueel, SadoMasochist en Lingerie travestiet, roddels, die ga ik echt niet weer leggen …Daar is het eind van zoek als ik ook daar nog tijd aan moet gaan besteden.

Bij de gedachte alleen al om weerwoord te moeten bieden aan wat ik totaal niet relevant vind voor het kunstenaarschap word ik kotsmisselijk.

Ik bedoel: je kunt wel schrijven over een miskend jongetje en al zijn ellende op school en in zijn jeugd, die in mijn geval net als ik ook, ik bedoel maar…het was een hel, mijn opvoeders waren gedemoni-seerde psycho-paten, mijn moeder een onmenselijke idioot, drie, vier keer per week word ik nog ge-teisterd door nachtmerries uit die tijd, dat gaat nooit meer over en slaapmiddelen of antidepressiva helpen daar niet tegen, mijn zuster is decennia lang al een psychiatries geval waarmee het alleen nog maar bergafwaarts gaat, daar is niet mee om te gaan, mijn broer heeft een paar keer zelfmoord-pogingen ondernomen tot hij werd dood geknuppeld als een zeehondje in 1985 door een potenrammer in Haarlem, over mijn milieu tussen 1942 en 1967, toen ik van die onmensen ook nog afhankelijk was, daar kunnen weinigen over mee praten- ik ben vervolgd en ik word vervolgd- en dat jongetje uit de veertiger jaren- Fred van der Wal dus- is dan desondanks al die huiselijke ellende en tegenwerking van familie en gereformeerde kennissen toch op onbegrijpelijke wijze een heel groot kunstenaar geworden. Maar als hij nou eenmaal beeldend kunstenaar is, dan blijft de vraag: is hij een onsterfelijk kunstenaar, een groot kunstenaar of heeft hij al die modder die over hem heen gegooid werd en wordt (o.a. door een volkomen onbekende mevrouw van 83 uit Voorthuizen, die zich mijn “biologische moeder” noemt), door zich heel christelijk en humaan voordoende mensen, ook verdiend of was hij anders een nog veel groter kunstenaar geweest?

Allicht moet de artiest van zichzelf denken dat hij een goed en geweldig kunstenaar is; anders moet hij ophouden, dan moet hij maar een fietsenstalling of een prentbriefkaartenuitgeverij in een Gronings dorp gaan beginnen of als bordpapieren kroon op je artistieke loopbaan voorzitter worden van de Zeeuwse of Drentse kunstenaarsvereniging, zoals ex-student Teun Steun Knijpkamp, Bobber Krukzool of de gefrustreerde, gepensioneerde tekenleraar Jan van Loon uit Groningen.

Dus dan moet je daar ook nog eens een keer tegen gaan polemiseren, tegen de massieve domheid en vooringenomenheid van zelfgenoegzame, (al of niet ex) -gereformeerde provincialen… In gerefor-meerde kringen loop je tegen een muur van kauwgummi met plakplaatjes van Abraham Kuyper en Billy Graham aan, daar heb ik mij al sinds 1963 met heel veel succes van gedistantieerd.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.