Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 juni 2016, om 23:29 uur
Bekeken:
301 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
151 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"1967.Auteur Heere Heeresma,gekleed in een witte spijkerbroek"


Juni 1967.Auteur Heere Heeresma,gekleed in een witte spijkerbroek en een open katoenen shirt,de schrijver waarvan ik ”Een dagje naar het strand” heb gelezen in 1964 kwam het antiquariaat van mijn vader stampend als een S.S.-er binnen mar cheren op hoge leren laarzen.

”Waar is de baas?” vroeg hij op arrogante wijze met opgeheven kin alsof hij een ro meinse centurion was.

” Als U een baas zoekt gaat U maar even hier om de hoek in de Kerkstraat in de houtzagerij kijken,daar hebben ze vast wel een baas!Als U mijn vader bedoelt,die is er op het ogenblik niet!” zei ik kortaf terug en ging door met de tekening waar ik mee bezig was aan een klein tafeltje achter in de zaak.Ik keek niet op of om.De ar rogante schrijver bond direkt in.

”Ik ben Heere Heeresma,de auteur en ik weet heus wel waar je vader zit,want ik weet alles.Ik heb hem trouwens net nog gesproken! ” zei hij tamelijk overbodig.

”Vraagt U altijd naar de bekende weg? ” zei ik vinnig.

”Wat zit je daar eigenlijk te tekenen?”  vroeg hij belangstellend.

”Een vrouw met een knaap van een bustehouder,”  lichtte ik de tekening toe.Ik hield van lingerie advertenties voor bustehouders,nylons,jarretelgordels,Franse, fantasievolle slipjes waar Frieda een kast van vol had,onderjurken en pumps.Ik te kende een aantal persiflages op de manier waarop lingerie in de reclame werd ge ëtaleerd.De recensies er op waren zeer goed.Vanaf de jaren tachtig fotografeerde ik mijzelf in lingerie van Ina of in een jurk.Ik heb er nooit problemen mee gehad of het verzwegen.Je moet die zaken schilderen en tekenen die je belangstelling heb ben en vooral niet aan burgermansfatsoen of religieuze vooroordelen storen.Veel orthodoxe christenen die ik in de loop van de tijd ontmoette konkludeerden ten on rechte dat ik een dwangmatige  travestiet was.Voor mij was het niet meer dan de verbeelding aan de macht.Wat betekende het aantrekken van dameslingerie door een man in vergelijking met de holocaust?

Heeresma  keek naar de tekening.

”Hoe duur is die tekening? ” vroeg hij.

”Vijftig gulden! ”

”Die is dan voor mij en als ik de volgende keer kom neem ik nog twee klanten mee!Ik heb zo mijn relaties!En bij elke volgende klant reken je wat meer!Zo gaat dat!Denk er om!Je moet het zakelijk bekijken!Elke keer moet ik die kunstenaars weer vertellen hoe ze hun werk moeten managen ” zei hij op besliste toon.

”Best! ” zei ik neutraal,want het kon me niet erg veel schelen of ik mijn werk ver kocht.Ik raakte met Heeresma in gespek en vertel dat ik tijdens mijn Da Costa kweekschooltijd zijn boek ”De Vis” had gelezen en ”Een dagje naar het strand.” Twee weken geleden had ik bij Dr. Peter Lens te Haarlem de Haagse dichter Hans Wesseling ontmoet die voor Jan Cremer in de vijftiger jaren het  manifest “Op be schadigde poten lopen” had geschreven.Wesseling die van beroep schoolmeester was kleedde zich in zijn vrije tijd als hippie,behangen met Oosterse sieraden en rookte hasj.Die middag merkte ik dat Wesseling een hekel had aan Heeresma en ik vroeg me af wat de reden  was.Hij wilde daar geen antwoord op geven.

Ik zei tegen Heeresma dat ik vermoedde dat de dichter in ”Een dagje naar het strand” Hans Wesseling was.

”Daar kan ik je me feliciteren!Je bent de eerste die het is opgevallen!Scherp ge zien!Proficiat! ”  was zijn reaktie.

”Waar en wanneer ontmoette U Wesseling?” vroeg ik.

”Begin zestiger jaren op de Kunstkring in Den Haag.Dan ging hij op een tafel staan op blote voeten om zijn waardeloze rijmpjes op te zeggen en dan had hij een vrouw met los hangende haren in een paarse juk en ze droeg geen bustehouder,dus die tieten hingen er ook maar een beetje bij,dat komt er van als je als wijf geen sta len tietenbedwinger draagt en ze had toch al niet zo’n robuuste buste!”  zei Heeres ma minachtend.

Ik zei niets terug.

“Wanneer kun je die tekening bezorgen?” vroeg hij uit de hoog te.

”Ik denk dat ik deze tekening volgende week dinsdag af heb,” zei ik.

”Glasplaatje er om met glashaken,touwtje er aan en dan kun je me bellen op de Leidsegracht om het te bezorgen!” kommandeerde Heere.Hij keek naar de foto van Catherina die naast mijn tekening op tafel lag en door de toen al beroemde Heemsteedse fotograaf Cees van der Meulen was genomen.

Heeresma wees naar de foto van  mijn liefde van die zomer de fotogenieke,aan trekkelijke,exotiese Catherina S.

”Die vrouw wil ik nog wel eens ontmoeten om een ochtendbeschuitje mee te knap pen!Kun je even haar adres op een invoice van de zaak schrijven?” probeerde hij.

” Ik denk niet dat ze veel interesse heeft in een loopse auteur! ”  antwoordde ik ef fen.Hij liep zonder te groeten stampend op zijn fascistenlaarzen de zaak uit en sloeg de deur hard achter zich dicht.Hij deed de deur weer open alsof hij iets ver geten was.

”Ik zie je!”  riep hij naar goed modieus gebruik met een joviale grijns.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.