Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 mei 2016, om 09:11 uur
Bekeken:
421 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Luuksenburg 1977 Het Boer Schijt Pop Festival"


 

JOOST L. EN FRED VAN DER WAL. WIJ HEBBEN HET LEUK MET VEEL FLESSEN OP DE BANK. KRUKZOOL

NIET, DIE HEEFT GEEN VRIENDEN. VREEMD? WELNEE!

 

Luuksenburg 1977 Het Boer Schijt Pop Festival

 

In die periode begin zeventiger jaren  toen Ik, Roberta Krukzool op de Rijks akademie de hele dag zat te niksen en naar het plafond te staren in afwachting van inspiratie, want talent had ik niet, richtte ik zoals iedere rijksakademie leerling een pop groepje op dat geen succes had en we hadden dus ook nooit een hit omdat we maar zes akkoorden kenden C, F, en G of A, D en E en zelfs een simpele open G-stemming om een Elmore James slide nummer te spelen was voor ons een brug te ver.

We dachten; als het in Limburg niet lukt dan gaan we wel op de Solex naar Luuksenburg, dat ligt op loopafstand van Limburg, daar lopen ze nog vijftig jaar achter dus dat zal wel lukken.

In Luuksenburg werd net het Boer Schijt  Bagger Pop Festival  dat gehouden werd op het land van Boer Schijt, een hereboer maar wij noemden hem een berenhoer, vanwege zijn omvang.

Boer Schijt lustte ze wel.

Geen bezwaar; wij ook en de joints gingen er in als joints.

In elk geval konden we daar als popgroep op de hooizolder slapen, dat was al heel wat.

'Daar op de zolder bij Boer Schijt in de polder' en 'Lekker op de trekker', zongen we in een verbasterde vorm net als  'Het is zo lekker om te trekken'  met stip, maar er was alleen geen polder.

We brachten wel nog een nieuwe versie van het nummer 'optrekken met je vrienden', dat werd natuurlijk in de praktijk  'aftrekken met je vrienden' bij een kampvuur en ophitsende joekelille klanken. Ik weet niet meer welk nummer van de toenmalige Hitparade. Ik geloof de 'Bossa Nova' of 'Jaaaa, wij dansen de Bostella' .Eén van die mokkuls had gotbetert haar joekelille en blokfluit mee genomen in haar rugzak. Twee instrumenten voor randdebielen.


We waren de enige popgroep die elektrisch gingen hadden ons ingeschreven, dus waren we bij voorbaat al winnaars. Nee, dat zat wel goed. Als leadzanger had ik de vorige avond een pot stem gember naar binnen gewerkt dus ik zong als een merel, dacht ik. Laat ik nou teveel hebben genomen, dus er kwam niet meer dan het krassen van een zeemeeuw uit mijn strot, maar dat maakte niks uit voor popmuziek, zei de organisator na afloop. Al die gember zorgde wel voor heel wat doorloop dus een etmaal aan de vliegende slinger schijterij. Het liep me dun door de broek doordat mijn kringspier half verlamd raakte door al die gif stront.

We kregen als beloning een vetleren medaille van de varkensfokvereniging uit BoerSchijtBagger, het dorp dat naar Boer Schijt was genoemd. Ik kon met moeite een roffelende scheet in houden.

We hadden de tijd van ons leven daar, want die boerendochters hadden nog nooit een pop groep gezien, die luisterden naar Eddy Wally en die schele idioot Toets Tielemans met zijn jengelende mondharmonica en natuurlijk maakten we ze wijs dat we met de Rolling Stones en The Pretty Things speelden en met nog meer beroemdheden als Iggy Pop and The Stooges omdat we ook lang haar hadden  en broeken met klokpijpen, dat was toen moderns.

Wisten zij veel.

Ze gingen in elk geval gratis en toch voor niks uit de broek want ze waren met een elfde vinger te lijmen en daar ging het om, want wie wat bewaart, die heeft wat en krijgen is de kunst. Liever één kut in de hand dan de lucht van tien...nee, ik bedoel dan tien in de lucht. Ze waren niet altijd zuiver op de graat die wijven en van de intieme bewassing met de flitspuit hadden ze ook nog nooit gehoord dus het meurde, geurde en besmeurde dat het een lieve lust was zoals het heurde.

Daar was geen ontsmetttende pikzalf tegen op gewassen!

We mochten er niet bij die mokkuls in, want voorbehoedsmiddelen waren daar nog verboden door meneer pastoor dus het pretpakket bleef bij droogeneuken en vingeren.

Slippin' and a Slidin' van Little Richard was er niks bij. Het water stond bij die teven tot aan de schaam-lippen en als de put gedempt is pak je de kool of de geit voor de aardigheid.

Wisten wij veel!

Geeft niks, wat je ook doet met je klauwen, al zit je tot aan je oksel in een koeienkut, als je na afloop maar je handen wast, zei mijn moeder de kindertemster altijd.

We schreven ook songs zoals:


 

I wanna die in my footsteps

 

I wanna die in my footsteps

 

I wanna let it all hang out

 

I have no particular place

 

I will go to  the grave yard blues


 

en een Nederlandstalige Folk Song: 


 

Toen Ma Haverkramp

 

aan de was was

 

zag ze twee vliegen vliegen

 

en er was één bij bij

 

wat was zij blij blij

 

met haar handjes in haar zij zij

 
We zongen het voor iedereen die het wel of niet horen wilde in Maastricht en kregen dan te vaak betontegels, kersenvlaaien of lege beugel flessen Grolsch naar onze koppen. Een soort slijmerig nostalgies lullig hippie woodstocklied was het..., bijna om bij in slaap te vallen, maar toch ook weer niet!

Meer dan logies dus dat er logisch gesproken weer zoiets ondernomen ging worden in 1977.  We gingen op Tour.

We ronselden 13 meisjes, drie de man en eentje als reserve voor als een andere de maand had, om op klaar te komen die hete zomer naar Luuksenburg, want zomerhitte en al die opwaaiende zomerjurken maakten een heteroseksjuwelen medemensch bloedhemeltjesgeil en zo traden we als rockende testosteronbommen op in het open veld waar anders koeien graasden tussen de koeienvlaaien met onze meegezeulde draagbare laag vermogen 15 watt versterkers met reverb,  nee niet in  jazzclubs, dancings, die zagen ons echt niet staan, wel op straat tot we door Boer Schijt naar huis gebonsjoerd werden. We konden daarna nog optreden in Schubbekuttennijeveen in Drenthe maar dat vonden we kut met krenten.

Affijn, een kut is geen konijn en we realiseerden ons allemaal wel dat het met de pop muziek ook niks zou worden dus dacht ik bij mijn eigen: dan ga ik maar in de kunst, daar kan alles en al zet je maar één streep met een boender op een doekie dan kun je het al kwijt raken aan de contraprestatie.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.