Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 mei 2016, om 18:15 uur
Bekeken:
315 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
182 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Die creativiteits centra zijn net als de academies een soort..."


Die creativiteits centra zijn net als de academies een soort werkverschaffing voor heel middelmatige kunstenaars die niet goed genoeg zijn om hun werk in galeries en musea te exposeren. Ik heb al die moderne kunstenaars er in de loop van de tijd één voor één uitgeknikkerd. Gedrogeerde parasieten als die hasj doorrookte mafketel Rik  die naast ons op de Bilder dijkkade woonde met zijn onooglijke, ongewassen hippievrouwtje E. met d’r bloempotkapsel, die bij gebrek aan een was masjien en douche mufzuur uit haar hippie kleren rook en zeer onaangenaam werd als ze te veel gezopen had. Ze was niet lang houdbaar op onze bruin lederen, kostb’re nieuwe Bijenkorfbanken. En dat was al snel, want van vier pilsjes stond ze al op d’r kop met d’r voeten, doorgaans geschoeid op groene, rubberen kaplaarzen met een gat in de zool, omgekeerd hangend aan het plafond met d’r tong uit d’r oor en begon dan te kankeren dat haar mannetje niks in bracht behalve de artiestensteun en dat was zoals bekend in Wassenaar en omgeving schraalhans keukenmeester. Ik heb haar nog een keer ons huis uit gestuurd toen ze fysiek opdringerig werd, want daar ben ik toevallig niet van gediend als hypergevoelige kunstenaar, die alleen van kiemvrij, schoongewassen, geëpileerd, geparfumeerd vrouwenvlees houdt zoals wel meer mannen met een exquise smaak. Erg leuk die artistieke vrouwtjes zo lang ze op korte termijn het bloesje en rokje even aan houden, dan blijven we heel lang goede vrienden, een vriendschap die pas na verloop van tijd dieper gaat dan een naaste buur. Zo hoort het ook. Ik lust geen fast food en ben ook geen Hamburger King.

Nu woont bovengenoemd artiestengezinnetje drie hoog achter in een drukke straat Centrum Amsterdam in een sociale huurwoning, beweren “ otomaties te schilderen” met de ogen gesloten en happen tesamen kankerverwekkende benzine dampen op tot ze er bij neer vallen. En ik, Fred van der Wal woon in de Bourgogne al meer dan vier jaar waar de lucht de zuiverste is van heel Europa en waar niemand klachten aan de luchtwegen heeft! En in de verte zie ik dan die twee enor me condenspluimen van de kernreactoren, die nog heel lang energie zullen leveren; waar de milieu beweging op tegen is, die zit veel liever met zijn allen  milieubewust in de kou. Ik niet! Wie het laatst lacht, lacht het best.

 

De kloof tussen publiek en beeldende kunstenaar is groter dan ooit

 

Die onzin over het opheffen van de kloof tussen publiek en kunstenaars werden al verkondigd eind jaren veertig toen Cobra werd opgericht. Een kunst voor iedereen, beweerden de deelnemers, maar het was een kunst voor rijke, verveelde mensen en een paar kunsthistorici die op dat onderwerp konden promoveren zoals de zuinige Schot Dr. G. B., de huilerige hangjurk van de VU, die na kletst wat hij bij anderen heeft gelezen. Het deed me heel wat genoegen dat hij bij Sothesby hoogstwaar schijnlijk twee door GeertJan Jansen vervalste etsen van Jorn voor veel geld kocht en beweerde dat ze echt waren. Dat soort abstracte kunst kan iedereen namaken en daarom is het geen kunst. Omdat het zulke rotsooi is onttrekt het zich aan een serieus oordeel. Voor het oordeel van heel wat kunsthistorici (o.a. de slaperige Dr. B. met zijn vrijblijven de linkse praatjes en te dikke portemonnee) geef ik geen cent.

 

In de jaren zestig en zeventig probeerden steeds meer kunstenaars greep te krijgen op de overheid en vooral de lokale politiek.

 

In het kader van de Grote Sprong Voorwaarts Naar De Kluizen. B. die in Wassenaar woonde en in een blauw Mao werkmansjasje rond ging lopen. Zijn constructivistische zeefdrukken exposeerde hij als Mao communist in grote banken. Links lullen, rechts zakken vullen, daar zijn heel veel kunstenmakers erg sterk in geweest toen er nog een ijzeren gordijn was. Ik heb toen al ingezien dat de politieke principes van extreem links te koop zijn en zo rekbaar als uitgelubberd elas tiek in een onderbroek met versterkt elasthaan kruis van je grootmoeder. De communistiese beeldhouwster Marijke V. vroeg mij in 1967 op vriendelijke wijze mee voor een reis naar de DDR, maar dat heb ik afgewimpeld. En daarna wilde ze me mee hebben bij een protetst demonstratie tegen of voor Vietnam om een protestlap te dragen, maar dat ding was loodzwaar, dus ik heb bedankt voor de eer, toen mocht ik er gelijk niet meer bij d’r in. Als je oude SM journaals (Stede lijk Museum journaals) doorbladert zie je dat van de honderden namen er nog maar een heel klein percentage beeldend bezig is. Ik heb dat eens bijgehouden: van de honderd deelnemers aan de atelier tentoonstellingen bleef slechts tien procent nog een paar jaar actief. De anderen waren zo geschrokken van hetgeen zij als ultieme erkenning zagen dat ze het penseel en palet aan de wilgen hingen en timmerman werden. De Rooms katholieke minister Marga Klompé wilde dat de beeldend kunstenaar sociaal werker werd en in het buurt en clubhuiswerk zou worden ingeschakeld, weer een andere over heidsmeneer van het van Abbe Museum dat kunst sociaal relevant zou moeten zijn, maar het enige dat de kunstenaar moet doen is kwalitatieve kunst maken en zich verder nergens iets van aan trekken en overal schijt aan hebben. Vooral niet met de politiek inlaten of met collegaatjes.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.