Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 mei 2016, om 18:12 uur
Bekeken:
296 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Als twen was ik trouwens een liefhebber van het vroege werk van."


Als twen was ik trouwens een liefhebber van het vroege werk van The Rolling Stones en niet van The Beatles, van Origi nal Blues Artists, Honky Tonk Piano Players, Boogie Woogie, New Orleans en géén Dixieland muziek, dat is voor VVD wijven, het vaderlandse chanson, Bebop, The Velvet Underground, Lou Reed, Brian Jones, ben ook een groot liefhebber van Thelonious Monk, Eric Dolphy en Archie Shepp, maar ook van Baroque muziek. Niet van die zenuwemuziek van Charlie Parker of de meditatieve, slaap verwekkende blaasmuziek van John Coltrane, jaren geleden zo in zwang onder academici. Niet dat het er iets toe doet: Het is toch goed om te weten. Ik kom niet helemaal uit de goot, zeg! En heb hon derden Elpees en CD’ s om mij in te vermeien.

 

De ene, perfide tak van mijn familie, die aan elkaar hangt van bizarre sex, arrogantie, dikdoenerij, poenig- en patserigheid en voorgewende culturele belangstelling komt uit Beauvais en is als royalist gevlucht voor de Franse revolutie, de andere uit Friesland, van oorsprong vitalisten, kleine beurtschippers. Een overgrootvader is strontlazerus de Keizersgracht in gelopen en niet meer boven gekomen tijdens de eeuwwisseling van de negentiende naar de twintigste euw. Een daad van belang voor velen die geen maat kunnen of willen houden.

Dank U: ik kan heel goed zwemmen, nam deel aan de tafeltennis competitie in Kennemerland, tenniste, deed aan judo en jiu jitsu, later aan boksen en hard lopen en ben zelden beschonk en. Uit principe, want ik ben geen dweil. Ik ben trouwens republikeins en anti Oranje, maar zou heel veel kunnen houden van Prins Willem De Domme in al zijne koninklijke eenvoud met zijn dikke hoofd.

Maar we hadden het over de collegaatjes, hè! Daar heb ik het eigenlijk veel liever over. Ze praten het liefst andere, grote voorbeelden na. Daar heb ik weinig respect voor. Simon Vinkenoog, die half Amsterdam aan de drugs heeft geholpen en in zijn kielzog kunstenmakers, die rond Sigma hingen, beweerden dat het tijdperk van de kunstenaar die meer creatief was dan de niet-kunstenaar voor goed voor bij was. Geloof het maar. Zelfs mijn grote zomerliefde van 1967, de exoties ogen de, donkere, bloedmooie Catharina  trapte er in en als ik tegen sprak was er weer herrie in de tent, want ze was van huis uit gewend altijd gelijk te krijgen omdat zij geboren was onder het teken van de Leeuw. In de keuken vocht zij zelfs met haar moeder een ongelijke strijd uit. Niet mee om te gaan voor een Scorpio. Ze viel voor onbetrouwbare Leidsepleintiepes op Harley Davidsons met lange kunstbaarden, die zoals bekend in mediese kringen, bol stonden van de geslachtsziektes. Dat verhaal van Vinkenoog ging er in als zoete koek bij dat leger van talentloze handenarbeid-, teken- en handwerk krachten die zure dweilen gingen ophangen aan klerenhangers als kunstwerken en die onzin “ De Dwaze Moeders Van Argentinië” noemden en er aan toe voegden: “Ik bedoel er niks politieks mee” om niet de schijn te wekken dat ze ergens ooit een standpunt over in zouden nemen. Kunstenaars- en hun na volgers- papegaaien het liefst anderen na en roemen altijd die collegakunstenaars die al lang in de historie zijn bij gezet en vooral veel geld opbrengen. Ze verkeren in de waan dat hun zogenaamd goede smaak afstraalt op zichzelf en financieel zijn vruchten af werpt, zoals mijn grote vriend en men tor de streng gereformeerde, oprechte Henk Helmantel die zegt zo’n bewonderaar te zijn van Karel Appel en Mondriaan. Gereformeerden zijn de vader van de leugen, is mijn ervaring, dus wat zijn hun woorden waard? De op het eerste gezicht zo joviale amateur fotograaf R. die vlak bij ons woont in de Bourgogne is ook zo’n bewonderaar van modieuze beeldende kunstenaars, vooral als ze rijk zijn of door het Stedelijk Museum worden geprotegeerd. Iemand die iedereen naar de mond praat als hij er een dubbeltje voordeel uit kan halen, maar hij blijft een olijke spuitgast met een aangenaam ogende weder helft, het roodkopje Henriët, die daarom ook uit Rotterdam komt. Ik vind R. een schijntalent, maar die roodkopjes stoch zo vertederend. Een passie dat roodkopjes kunnen opbrengen daar heeft een normaal mensch niet van terug voor zo ver je er dan van terug wilt hebben! U kunt die R. beter niet op openingen van tentoonstellingen uitnodigen want dan gaat hij minderwaardige opmerkingen over het tentoongestelde maken om bezoekers op te hitsen, maar het is allemaal jaloezie. Kunstenaars vormen van ouds her een jaloers luizetroepie. Ik heb het zelf mee gemaakt in Amsterdam, in Friesland en in de Bourgogne. Daarna knikkerde ik R. adres uit de kaartenbak. Geen wonder dat hij om gaat met failliete kunsthandela ren, die als rondvaart boot kapitein de maatschappij een stuk brood af dwingen, daar kan hij op neer kijken. Soort zoekt soort. Nooit zal hij iets origineels ontdekken of zeggen. Alleen zijn echtgenote gelooft hem nog, maar voor hoe lang? Maar ik moet alweer een wit regel aanbrengen, anders krijgt Isis er de kolere in. En als iets is kut met peren …dan is het wel Isis heur kolere! Dat rijmt! 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.