Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 mei 2016, om 10:53 uur
Bekeken:
369 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben een rebel with a cause"


FRED VAN DER WAL: IK BEN ALTIJD EEN REBEL WITH A CAUSE GEWEEST. NO KIDDING!

 

Ik zou niet graag op een driekamer flatje wonen of in een nieuwbouwrijtjeshuis. Een vrij staand huis met een tuin vind ik een basis voorwaarde om prettig te kunnen leven. De Friesecollegaatjes vinden het niet artistiek als je een goed huis bewoont. Artistieker is het in een afbraak mt een lekkend ak en een verstopte riolering te wonen ergens in een gehucht.

Mijn schilderijen, tekeningen en boeken zijn vanaf het begin in de jaren zestig realistisch, nieuw realistisch, surrealistisch of behorende tot de New Fig style geweest.

Ik schilder realistisch zonder terug te kijken naar het verleden, de Oude Meesters of het academisme. Een uitzondering, want demeeste realistische schilders komen niet verder dan het afbeelden van potjes en pannetjes, dooie vogels, kerkinterieurs en stillevens stijl zeventiende eeuw. In feite zijn het overbodige schilderijen. Het verschil tussen een foto en een Henk Helmantel is er niet. Je kunt de fotografische werkelijkheid gebruiken als uitgangspunt maar je moet wel een foto vertalen naar een kunstwerk met een eigen beeldtaal. Ik beschouw het realisme in de schilderkunst voor het grootste deel als een benauwde domineeskunst. Een doodlopende straat.

Mijn positie is duidelijk: een kunstenaarschap zonder precedenten. Ik maak niet de kunst van het déja-vu.

Collegaatjes van mijn leeftijd, die van de Rijks academie komen; het was niks, het is niks en het zal nooit wat worden.

In de jaren zestig waren het onbenullige, mislukte schilders die docent werden via vriendjespolitiek aan de Rijks academie, totaal oninteressant.

Neem Jacob Kuijper, iemand die nog geen lijn recht kon trekken, een gefrustreerd pvda mannetje, Arie Kater of Paul Hugo ten Hoopen.

Allemaal niks, nas notting mijn l*l smaakt naar bokking.

Ze tooiden zich met de niet beschermde titel professor, maar het waren gewoon per ongeluk omhoog gevallen talentloze schildertjes met pretenties.

Een of andere mislukte rijksacademie leerling uit Limburg noemde laatst nog Paul Hugo ten Hoopen een ‘beroemd schilder’, die in een prachtig gerestaureerd pand aan de Jacob van Lennepkade zou wonen volgens een van zijn leerlingen uit de zeventiger jaren. 

Amsterdam west dus, een deprimerende arbeidersbuurt waar alleen grauwe, slecht onderhouden negentiende eeuwse huizen stonden, nog net niet rijp voor de sloop. Beroemd!

Ik woon nu in een vrijstaand huis met tien kamers, vlak bij de Waddenzee, dus in een kleine villa met een grote tuin, dat kunnen flatbewoners in betonnen Oostblokachtige flats niet hebben als je dat vermeldt. Mijn Franse huis heeft veertien kamers, daar twijfelen sommigen wel eens aan die er nog nooit zijn geweest en ook nooit zullen komen.

Massamensen wonen in flats. Ik wil daar nog niet dood gevonden worden.  

Mijn schilderijen en boeken vertellen alles over de maker, maar ook uit de wijze waar op iemand woont, kun je iemands persoonlijkheid aflezen.

Saaie mensen hebben een tafel, vier stoelen, een crapaudje, een televisie en dan houdt het op. Allemaal het beeldscherm in dezelfde hoek.

Flats zijn betonnen zelfmoord dozen. Tegen kerstmis regent het daar mensen vanaf de elfde verdieping via de balustrade naar beneden. Ik weet niet wat ik zou doen in dat geval. Opvangen? Nee.

Pas op dat je er niet onder loopt.

Mijn Friese huis staat vol bijzondere zaken, door mij geselecteerde voorwerpen, oude grafiek van de 17- eeuw tot en met de twintigste eeuw. Het moet schoonheid uitstralen. Daarom luister ik vaak naar mooie muziek, bij voorkeur Barok. Ik beschouw Bach als het hoogtepunt van de Europese cultuur. Schoonheid van de natuur en van kunst heeft een helend effect.


Ik vind het belangrijk om een fysiek aantrekkelijk vrouw in mijn omgeving te hebben, die in staat is tot een passionele relatie. Bij mij gaan leven, schrijven en schilderen in elkaar op. Het is een eenheid. Het ene staat niet los van het andere. Ik schrijf uitsluitend over zaken die ik persoonlijk beleefd heb of heel grondig bestudeerde. Academici zijn dat niet gewend van kunstenaars.

Mijn CV is voor sommige mensen om jaloers op te worden. Ik kan mij dat heel goed voor stellen. Zij beleven dan in dat soort gevallen zelf nooit iets. Vakantie is voor dat soort burgermannetjes in kuddes vertrekken en in kuddes weer terug komen.

Ze pogen het waarheidsgehalte van mijn belevenissen aan te tasten. Ik heb ooit eens duizend euro uitgeloofd voor degene onder de Volkskrantbloggers die kon bewijzen dat ook maar één letter uit mijn CV niet op waarheid berustte.

Daar heeft niemand van de academisch gevormde bloggers die mij betichtten van verdichtsels een reactie op gegeven.

Is dat niet merkwaardig? Schreeuwen dat het allemaal onzin was wat ik beweerde, maar niet met bewijzen aan komen.

Ik zie dat als een van de voornaamste eigenschappen van extreem linkse mensen. Zelf leugens debiteren en anderen van leugens betichten. Goen links is daar altijd sterk in geweest.

Projectie van hun eigen falen.

Er zijn dus collegaatjes die niet geloven dat ik alles beleefd heb wat ik over mijn leven schrijf omdat ze zelf nooit iets beleven, maar wat voor collegaatjes zijn dat? Kan ik die categorie serieus  nemen? Ik denk van niet.

Ik zal nooit een roman schrijven. Wel een novelle.

Een roman vereist dat je in de karakters en personages van je story je verdiept. Vaak denk ik dat de roman dood is. Ik heb geen enkele belangstelling voor speculaties op dat gebied. Ik schrijf liever columns, essays of short stories. Er is me wel eens een Telegraaf-achtige manier van schrijven verweten. Nou en! Ik kies voor verstaanbare teksten, geen cryptisch gemompel in het dodenrijk van het experimentele proza.

De roman vereist een lange adem. Een plot. Zonder opbouw verzandt je in de roman nouveau. Ik heb meer de mentaliteit van een journalist. Dat past bij mijn nuchterheid en gevoel voor de realiteit. Proza is mijn voertuig, niet de poëzie, dat is goed voor neo-romantici. Als ik mij aan het schrijven zet, kies ik altijd voor duidelijkheid. Net zoals een journalist doet.

In de jaren tachtig probeerde ik een ingezonden brief altijd zo mooi mogelijk te schrijven, daar deed ik met gemak een ochtend of langer over. Het webloggen zag ik jaren later uitsluitend als een oefening in polemiek.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.