Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 mei 2016, om 07:22 uur
Bekeken:
268 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
138 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunst geen kalmeringsmiddel, zegt Fred van der Wal"


"Ik zit geramd en gebeiteld!"

Kunst geen kalmeringsmiddel, zegt u?

 

Nee. Ook geen slaappil. Die gesubsidieerde contraprestatie kunstenaars zaten als niksnutten en lam lullen in de Silver Sixties de hele dag op een terrasje in hun leren jasje uit hun neus te vreten, lekker bruinverbrand, net terug van Ibiza opkosten van de belastingbetaler, dat Spaanse druipers eiland of van Sint Maarten, het drugs paradijs waar de wijven zijn te neuken voor een pijp drop.

Hoe was het onappetijtelijke leven voor een knulletje dat als niksnut net van de Rijksakademie af was? Ze sliepen uit tot half twee in de middag, staken om de dag goed te beginnnen een joint op, dronken zich heel artistiek een flink stuk in de vette, opgezette kraag, zagen een lekker meid met een paar opgebonden tieten uit De Grootste Ter Wereld Serie op straat voorbij komen en gingen er gelijk achter aan met de tong op d eschoenen als een hete hond  achter een loopse teef.

Voor dat soort mensen is er door hun gebrek aan talent en inzet geen andere mogelijkheid tot ontplooiïng voor die hot dogs dan hun l*l…(drieletterwoord, plat voor manlijk gelachtsdeel) een beetje achterna te lopen.

Zij hadden niet het gevoel zoals Fred van der Wal iets te moeten volbrengen, in tegenstelling tot mijn ex- buurman van de Bilderijkkade, Rik L., die het als gesubdieerde staatskunstenaar veel liever rustig aan deed op zijn gesubsdieerde ateliertje en jaren lang op een tropisch eiland verbleef op kosten van de belastingbetaler.

Zo veilig, zo risicoloos, zo oninteressant dat cliché gedrag.

Als je zo moet leven…

Ik vond dat ik als kunstenaar wel iets moest vol brengen en dat wist ik al toen ik nog op die vreselijke christelijke Da Costakweekschool in Bloemendaal zat en meer dan vijf jaar gedwongen was allemaal onzin te leren waar ik later nooit meer iets mee heb kunnen doen en dat voor mijn beroep totaal nutteloos is gebleken.

Wat moet een normaal mens op een lagere school als hij totaal geen paedophiele aanleg hebt!

Dan is het toch allemaal tijdverlies!

Ik was vast en zeker overtuigd van een grote opdracht en van mijn ongeëvenaarde, geniale talent en vooral van de mogelijkheid om aan mijn roeping gehoor te kunnen geven en het te volbrengen tot het bittere einde zonder aan de last van het kunstenaarschap ten onder te gaan.

Ik ben de Grote Vincent, die martelaar van marterhaar, De Heilige Van Het Bloedende Oor niet!

 

Dit gepredestineerde verhaal klinkt wel weer erg kalvinisties, zegt u nu zelf!

 

Nee, dat zeg ik helemaal niet. Wie zijn werk goed doet,een ander niet direkt pootje licht, in het geheel niet over lijken wenst te gaan, eerlijk en oprecht door het leven gaat en zijn artistieke werkzaamheden ernstig neemt heet in het miserabele chantage jargon van de vaderlandse pers een kalvinist.

Dat is dan een schandalige devaluatie van deze kwalifikatie en een excuus van poltiek links voor lamlendigheid.

Een VPRO verslaggever meende eens voor de mikrofoon te moeten mededelen dat de enige opdracht voor de mens was om “aimabel” door het leven te gaan.

Nou, dat vind ik toevallig helemaal niet!

 

Heeft U ooit een moment getwijfeld aan de waarde en het maatschappelijk nut van uw magistrale stralende kunstenaarschap?

 

Nooit, nee never nooit niet! Geen moment! Een waar genie twijfelt niet! De tijd zal schiften wat waardevol was en wat niet.

Ik heb in de meer dan dertig jaar van mijn kunstenaarschap zoveel beroemdheden zien opkomen met toeters, tromgeroffel en trompetgeschal en nog sneller geluidloos zien ondergaan of afgevoerd worden via de coulissen door de nooduitgang naar de anonimiteit zoals de Amsterdamse Teun “Steun”, die zo graag Jan Cremer wilde imiteren en daar om een grote four wheel drive strandauto beplakte met zijn eigen naam en daarmee als “stunt” door de Leidsestraat zich liet rijden, want die artistieke sukkel had geen rijbewijs.

Wellicht zijn uw maatstaven de mijne niet, maar wat dondert het?

Ik weet toch waar ik over praat!

Mijn naaste schoon familie, voor zover niet overleden, heeft/had geen snars verstand of enige notie van kultuur.

Een middag in dat gezelschap is net een uitzending van de consumenten rubriek of van de vakantie man. Voetballen, het koningshuis, de paus en de pastoor zijn de gesprekspunten die de gemoederen nog enigszins in beweging brengen.

En natuurlijk de show pagina van De Telegraaf met fotos van Prins Pils, bijgenaamd Willem De Domme of is het Willem de Dikke, bij het hossen met een elftal voetballers. Naar René Froger luisteren. Dat is de hofkultuur anno nu van onze olijke dikkerd.

Ik ben altijd anti-Oranje gezind geweest en voor een republiek.

Het koningshuis vormt het kostbaarste en grootste uit vreters- en uitkeringstrekkers bestand van heel Nederland. Het is altijd al een zootje schorum geweest.

Lees de geschiedschrijving er maar op na.

Voor schoolmeesters, boekhouders en ander kantoorpersoneel is kultuur Toon Hermans en die valse nicht Jos Brink of de huilerige jankkop Henny Huisman, maar daar heb ik schijt aan.

Het gaat mij er uitsluitend en alleen om kunst van eeuwigheidswaarde te maken en merkwaardiger-wijze zie je dat nu net niet op de tulleviessiebuis van de Evangeliese Omroep met hun hoge etiese maatstaven en pretenties.

En dan bedoel ik niet dat lullige naschilderen van 17-e eeuwse stillevens of kerk interieurs waar Henk Helmantel uit finantsiejele motieven kampioen in is, want dat is pas echt kut met peren.

Kunst voor reactionairen, ex-nazis, ex-NSB-ers  en stijl gereformeerden.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.