Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 mei 2016, om 11:18 uur
Bekeken:
285 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
141 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik lees bij Helmantels interview ergens..."


Ik lees bij Helmantels interview ergens de (onjuiste) snorkerige verklaring dat hij de eerste zou zijn geweest die het realisme aan hing. Hij liegt dat ie barst. Hieronder zijn woorden:“Die keuze voor het realisme is, in de context van de jaren zestig, opmerkelijk: het was de tijd van de experimentele kunst, waarin de kunstenaarsgroep Cobra z’n tienduizenden versloeg en toonaangevend was. De jonge Helmantel – naar eigen zeggen in menig opzicht altijd al een buitenbeentje geweest – ging tegen de stroom in. “Maar niet om tegen de stroom in te gaan,” nuanceert hij. “Ik ben in die zin nooit een protestman geweest. Mijn innerlijke hang ging uit naar het klassieke schilderen. Daar was ik bijna een eenling in. Met een handjevol collega’s stond ik precies aan het begin van een nieuwe, realistische stroming. Dat heeft als voordeel dat je niet voortdurend om je heen kijkt om te zien hoe een ander het doet. Ik had geen vergelijkingsmateriaal, alleen de klassieke schilderkunst.”Fred van der Wal; Rond 1963 richtte Dieuwke Bakker de Galerie Mokum op in Amsterdam. Na een jaar verzamelde onder auspiciën van Michael Podulke, firmant Galerie Mokum, een aantal realistische schilders zich rond de galerie, een groep die de Nieuwe Figuratieven werden genoemd.

De groep kreeg de algemeen toenmalig gangbare hoon over zich heen van talentloze nu al lang vergeten abstracte contraprestatie schilders van andere galerieën en aandacht aan het werk werd door de pers er nauwelijks aan besteed. In 1967 trad ik met aanbeveling van Michael Podulke toen toe als vaste exposant aan de galerie en de groep Nieuwe Figuratieven, onder protest van schilders als Teun Nijkamp, Clary Mastenbroek en Wout MUller. Helmantel moest zijn eerste penseeltje nog kopen en was akademieleerling.In 1969 de gedenkwaardige tentoonstelling in het Arnhems Gemeentemuseum Nederlandse jonge realisten.

Ik exposeerde daar een paar dozijn tekeningen op die tentoonstelling tot grote woede van mede exposant Teun Nijkamp, die protest aantekende bij de directie van het musuem omdat ik een betere plaats kreeg toegewezen. Nijkamp zou wraak nemen, zo voegd ehij mij toe tijdens de opening van de expositie.

Van Helmantel was nog geen spoor te bekennen, die zat nog op de Ulo. Een jaar of twee later verscheen het commerciële werk van Helmantel pas in de galerie en dat ging vergezeld van vrome praatjes over God, de reformatie en de Heere Jezus. Ik werd er niet goed van, doch dit terzijde.Helmantel doet graag voorkomen alsof hij als martelaar van de marterharen kwast de eerste naoorlogse figuratieve schilder is geweest. Liegen hoort als tweede natuur bij gereformeerden.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.