Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 mei 2016, om 20:46 uur
Bekeken:
317 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
161 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Kunst heeft niet voldoende impact om iets te veranderen..."


"Kunst heeft niet voldoende impact"

DE KUNST HEEFT NIET VOLDOENDE IMPACT OM IETS WEZENLIJK TE VERANDEREN

Iedereen heeft begrip voor de moeilijke positie van de werknemer . Maar de auteur of beeldend kunstenaar zou wél in het verzet kunnen blijven, maar doet dat evenmin. Kunstenaars knippen en buigen voor de gevestigde orde en zijn bang om ook maar iets te zeggen dat ze impopulair bij collegas zou maken. U ziet ze als slappe, laffe ja knikkers.

Dat vind ik inderdaad ook zeer te laken. Maar het is, denk ik, gewoon een ouderdoms verschijnsel: uitholling overdwars. Protest tegen het establisment is traditioneel het werk van jonge mensen. Niemand van de jonge generatie van The Siver Sixties heeft nog de ambitie iets in die richting te presteren. Overigens zou ik toch niet durven beweren dat gen enkele kunstenaar meer kritiek uitoefent. Ik zal nooit zwijgen. Mijn roeptoeter is altijd een megafoon geweest. De accu van die megafoon is nog steeds vol geladen, en soms zelfs zeer duidelijk, vooral in mijn geschreven bijdrages. 
Ik schrijf vrij veel en ik spreek dan zelden over literatuur, vaker over de beeldende kunst in de context waarin die figureert. Er zijn lezers die zich daar een op niets gefundeerd oordeel over aanmatigen. Ik probeer ze zo gedulig mogelijk uitleg te geven. In plaats dat ze daar dankbaar voor zijn krijg je de vlucht naar voren; de agressie, bedreigingen, intimidatie, smerige, achterbakse streken van mislukte kunstenaars, die denken slimmer te zijn dan ik. Ik laat mij niet van mijn stuk brengen.
Ik vind literatuur eigenlijk niet zo belangrijk meer als in de zestiger jaren toen het literaire planstoen een eye opener was voor wie wilde kijken. De maatschappelijke situatie waarin we leven is veel belangrijker. Het hier en nu. Ik zal nooit ophouden mij kritisch op te stellen. Nooit. Ook als kunstenaar, ook in mijn geschreven tekst, blijf ik dat doen. Hier sta ik en daar sta jij! Ik kan niet anders. Maar wat gebeurt er? Het publiek reageert nauwelijks op wat de kunstenaars aan ideeën uitdragen, en dus houdt de overheid er ook geen rekening mee.
Waarom zouden ze? Kunstenaars zijn veelal vrij blijvende mislukte circusclowns die maar wat aan leuteren over fictieve prijzen die ze hebben gewonnen terwijl ze in werkelijkheid niets voor stellen.
De kunst heeft niet voldoende impact om iets wezenlijk te veranderen, ze heeft dat trouwens bij mijn weten nooit gehad. Ik heb altijd gezegd dat de kunst de franje vormt van het maatschappelijk tapijt, verder niets. Een appen dix. Een nutteloos wormvormig aanhangsel dat kan gaan ontsteken en dan een geur van verrotting om zich heen verspreidt.
De enige conclusie is: te wapen! Dus moet er wel flink met scherp geschoten worden van uit het schuttersputje. Uitwaaierend spervuur! Ik ben van nature een sluipschutter en geen druipkutter! Daar blijf ik van overtuigd. Ik ben een gezonde Hollandsche jongen met Godtdank twee gezonde longen! Het is mijn stiel. Ik ben er van overtuigd dat als er ooit een situatie ontstaat waarin het nodig zal zijn om met echte springladingen te werken in plaats van met woorden de oude Fred van der Wal enthousiast mee zal doen. Ik zal niet laf op mijn stoel blijven zitten. Twee kneedbommen in mijn bloesje, net als BB indertijd. Effectief!

De kunst heeft geen impact meer zoals in de zestiger jaren, zeg je, maar dat weet je natuurlijk nooit. De invloed van de literatuur en kunst kun je moeilijk in kaart breng en. Het is geen tour de France of een tombola op de kermis. Achteraf kunnen wij de tijdgeest pas interpreteren.

Geen tour de France,maar wel een tour de force. Forceren dus die hap! De beuk er in gooien! Inderdaad, ze kan de latente revolutie in de hand werken, ze kan iets smeulend houden, een geest van revolte in de stijl van de Rote Armee Fraktion, van kritische hou ding stimuleren. Maar er bestaat nu geen situatie meer waarin dat potentieel tot een explosief mengsel wordt. Het establishment heeft zeer handig een soort repressieve tolerantie geschapen en de werkende bevolking aan zich gebonden en gemaakt tot slaven van het productie apparaat. 
Als slaafse underdogs (onderhonden) bedelt men letterlijk om een fooi als werknemer. Gaan op vakantie in kuddes op hetzelfde moment en komen weer terug in kuddes. De nieuwe, jonge generatie verkoopt zich met huid en haar aan het establishment. Ze willen mooie kleren, vrije sex in alle rangen en standen, een auto, een nieuwbouwhuis, de nieuwste elektronische apparatuur en veel geld, ze wil functioneren zonder zich vragen te stellen: de simpele genoegens van de tolerante maatschappij. Het neoliberale consu mentaire systeem beleeft een gouden tijd. Wat ik zeg klinkt allemaal zeer pessimistisch, en er is geen straaltje hoop. 
De televisie kanalen creëren om via de media nog intenser aan desinformatie en misleiding te kunnen doen. Een slaapmiddel. Een tranquillizer. Eens zal het veranderen. Ik hoop op de Mens die het heft in eigen hand neemt en handelt. De mens maakt altijd te laat het onderscheid tussen waarheid en leugen.

De media zijn belangrijk, en die zijn niet bepaald in handen van de linksen en progres sieven. 

Hoe het met onze omroep gesteld is weet iedereen.

Maar niettegenstaande dat relatief ontbreken van een socialistische pers, doet het socialisme het toch niet echt slecht in ons land. Mensen die dagelijks zeer rechtse en christelijk geïnspireerde kranten lezen stemmen voor een deel toch socialistisch.

Ik begrijp een dergelijke houding niet. Als ze zich socialist noemen, waarom kopen ze dan geen socialistische krant, waarom steunen ze dan de rechtse CDA en lezen De Telegraaf en de Privé? En ik onderschat de macht van de pers niet. Integendeel. Het is haast een fysiologische wet dat als je dagelijks aan iets wordt blootgesteld je er de invloed van ondergaat. Men steunt massaal het komende kabinet in zijn uiterst rechtse pro-Amerikaanse politiek. Men weet dat het leugens zijn, maar door de dagelijkse her haling gaat men ze toch geloven. Het is gewoon de Goebbelsmethode die opnieuw wordt toe gepast. En op de televisie wordt dat allemaal nog eens overgedaan, visueel en au ditief. Hoe zou dat zonder gevolg kunnen blijven? De enige hoop is het kritische doorzicht van de bevolking.

Op het einde van ons gesprek van toen zeg je dat je over de problematiek waar we het toen over hadden ooit eens een groot essay zou publiceren, waarvan trouwens reeds gedeelten klaar waren. We zijn nu vijftien jaar later, en er is nog steeds geen essay verschenen.

En het zal niet verschijnen omdat ik ondertussen heb ingezien dat ik geen echte essay schrijver ben. Mijn aandacht voor alles wat er gebeurt aan het maatschappelijk front verslapt nooit. Het houdt mijn geestelijke veerkracht in mij wakker.

Bij je kritiek op het establishment vergeet je ook nooit de Kerk.

De Kerk is wezenlijk niet veranderd, haar muren zijn nog steeds even dik, ze is nog steeds een kapitalistisch tentakel, en een bolwerk van dogmatisme, hypocrisie en intolerantie. De machtspolitiek die men voert is harder dan ooit. En vergeet niet, wij denken daar zo over, maar niet de eenvoudige boerenlul uit Friesland, net als zoveel andere tobbers en sukkelaars die niet beter weten. Van dergelijke mensen moet de Kerk het hebben. In Amerika worden nog altijd miljoenen dollars in extreem evangelische kringen vergaard. Ik heb van dichtbij uitlopers in Nederland daar van gezien jaren lang.



 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.