Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 mei 2016, om 20:44 uur
Bekeken:
316 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
153 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Om maar weer eens met de anderen te beginnen..."


Om maar weer eens met de anderen te beginnen en eens flink te gaan uitdelen aan alle overgesub sidieerde provinciale artistiekerige cultuurdragers en aanverwanten in Friesland; aan wie voelt Fred van der Wal zich   als geniaal beeldend kunstenaar al jaren verwant?

 

Aan geen enkele, waarmede mijn exclusieve positie onmiddellijk mee verklaard wordt en volledig van top tot teen ten voeten uit is neer gezet. Door wie, vraagt U? Moet U dat nog  vragen ook? Door mijzelf natuurlijk en door niemand anders. Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta. Dat kan ik van mijn collegaat jes niet zeggen. Het zijn er maar een paar die het aardig doen, maar dan vooral niet in de streng chris telijke hoek van Christian Artists en Art Revisited of in Friesland, want die liggen op elk terrein mijlen achter in de rat race, die zijn van nature in hunne indolentie al niet vooruit te branden zonder dat dat je ze een mud Spaanse pepers in hun ondeugende bibsje douwt en daar een voetzoeker  of een gillende keuken meid aan vast bindt en aansteekt met een Cubaanse sigaar om politiek correct te blijven. Misschien dat ze dan met een turbotietvaart vooruit schieten. Het griffermeerdendom en die evangeliese E.O. jubelaars hebben geen enkele voeling met beeldende kunst, dat is bekend. Kut met peren in die kringen wat de klok slaat. Zo hoort het ook. Wat zien ik? De rotsooi van dat legioen aan tekenleraren afgebeeld in afschuwe lijk vorm gegeven gristelijke periodieken… Soms schaam je je dat je kunstenaar bent en denk je; in plaats van uit gloeiend heet gestoomd vilt eindeloos maar vormeloze hoedjes trekken voor kleine meisjes is economielessen geven aan het tuig van het VMBO te Zeist ook een mooi vak met een puik ABP pensioen en een klein vakantiegeldje om het flatje te kunnen blijven betalen, hè, C., nog maar twee jaar voor de grote finale van het ambtenaren pensioen, een hele geruststelling, want de gas- licht- en gemeente lasten verdubbelen met het jaar in Holland klein kolereland…Prima hoor dat ’t onderwijspersoneel flink afgeknepen wordt van staatswege en moet doorwerken tot d’r lui zullie d’r zeventigste, mij hoor je niet, alhoewel het een kolerebaan is, maar mijn Godt; als je zo moet leven ging ik zelf nog liever vandaag aan het biogas!

En aan al die achterhaalde gristelijke periodieken op kunst en kultuurgebied, daar werken trouwens heel onbenullige mensen aan mee. Misfits, minkukels, miesjmachers, mietjes, matennaaiers, kontlikkers, reet kezers en softe sukkels. Vooral uit Rotterdam, maar ook uit Kampen of Aduard, waar niets goeds vandaan kan komen. Ik wil geen namen noemen, dat heb ik beloofd. Tekenleraren kunnen van huis uit niets. Op geen enkel gebied. Read my lips! Er kwam hier vorige zomer de griffermeerde DiepFriese tekenleraar J. v. L. langs om eens even poolshoogte te nemen met zijn ouwe bus, zo’n aftandse tweedehandse trutten schudder uit gegolfd blik, een Renault van veertig jaar geleden, waar een enorme rookpluim van achteren uit kwam. Hij vond ons huis veel te groot en het park er omheen daar kon een eenvoudige tekenleraar so wieso wel eens in verdwalen en ons wagenpark beviel hem ook niet zo, dus hij is heel gauw weer terug ge gaan om verslag uit te brengen aan al die griffermeerde lulletjes die achter mijn rug om mij al sinds 1976 beledigen, beliegen, beleuteren en belasteren. Die tekenleraar wist niet dat je om het hek te openen de klink naar beneden moet doen in plaats van omhoog. Het zijn ook geen echt praktiese mensen, die provin ciale kunstartiesten. Oelewappers uit Drenthe, die geen Frans spreken, waar ik mij weiger mee te enca nailleren. Deo Volente Kut Met krenten. Ik interesseer mij trouwens meer voor literatuur dan beeldende kunst, weet U. De hoerenloper Grunberg, de ironiese toon van die zoon van het Oude Volk, hè, die schele krullenkop, lullenkop, die konijnenbek vol gele, sleetse tanden. En dan die verneukte neus. Geweldig. In één woord! Heel fijn! Zo hoort een auteur er uit te zien. En dan denk ik weer terug aan vroeger, aan die Johnny van Doorn, die ik in Arnhem in de jaren tachtig in een kunstenaarscafé nog het stof van de perfect gesneden blauwe lakenjas ongevraagd mocht af kloppen, want ik ga toevallig niet om met Jan Rap en zijn maat of met Huub Mous van de Friesche Kultuurkamer. Wat een klasse trouwens die Fred van der Wal! Statements die als  kogels door de kerk heen vliegen. Niet te kort! En Bukowski. John Fante. Wàt een poweties proza. Welk een visie. Vooral de laatste auteur is onderschat. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.