Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 maart 2016, om 15:16 uur
Bekeken:
380 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
190 [ download ]

Score: -1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

""Wat de dame in kwestie betreft: Een gegeven paard""


"Wat de dame in kwestie betreft: Een gegeven paard"


Wat de dame in kwestie betreft: Een gegeven paard kijk je ook niet in de bek en klein gebrek geen bezwaar


Lang geleden, in een land hier heel ver vandaan, in de jaren zeventig, waar iedereen de koning te rijk was, trof ik eens bij toeval een aangenaam ogende dame met Henna gekleurde haardos, zo’n tiepe dat de houdbaarheidsdatum al lang was overschreden in de herfst van heur leven hetgeen voor mij geen bezwaar was. Oud mooi is niet lelijk.Het moet een jaar of elf geleden aan de openbaarheid zijn gekomen door nagelaten documenten van een expatriat uit het artistieke plantsoen, de man moet volgens geruchten een fel omstreden, meer beruchte dan beroemde kunstschilder/auteur zijn geweest.Ik wist dat alles in het leven zo zijn of haar charme had en las in de slordig geschreven autobiografie dat deze ras artiest zelf ook niet tot de jongste garde meer behoorde toen hij haar ontmoette. Hij was begin zeventig zij begin vijftig. Het grote verval had nog niet zijn intrede gedaan in haar fysiek. 
Ik zal ongeveer veertig geweest zijn toen ik de biografie las en in de kracht van mijn leven met een paar klauwen aan mijn lijf om van alles en nog wat aan het leven los te scheuren. Beslist geen tandeloze tijger zoals menig linkse activist van anno nu. Wat de dame in kwestie betreft: Een gegeven paard kijk je ook niet in de bek en klein gebrek geen bezwaar. We leefden in modern times en de slipjes dwarrelden bij uitstek in the seventies terneder met de ondraaglijke snelheid van het licht.Geen gezicht, zegt u?Come on, ya must be jokin! Alles is gepermitteerd in ons tijdsgewricht.Zo lang het vlees maar schoon is en kiemvrij, want in een sief an me pief, een aids aan mijn reets of een schimmel an me pimmel had ik ook toen al geen zin als reine jongeling die kuisheid gaarne betrachtte van jongs af aan. Wat zegt u? Hoeren lopen, zoals de meeste links draaiende melkzure artiesten bij voorkeur deden?Welnéé, hoe kom u er op? Zijn we soms zo getrouwd? Zij verklaarde te lijden aan een steeds mindere behoeft aan sex gekoppeld aan suïcidale gedachten en tevens lijdend aan een gebrek aan concentratie door intensief hatsjie te roken uit een leuk, klein hasj pijpje, een begrijpelijke combinatie al deze zaken, hetgeen auteur dezes opgelucht deed adem halen omdat hij niet direct na een eerste kennismaking gelijk naar haar schaamte hoefde te dorsten, je weet uiteindelijk toch niet wat je zoal kunt oplopen uit andervrouws genitale snoeptrommel, alhoewel hij verheugd was te vernemen dat zij zomer en winter als moderne en aan de andere kant toch geheel eigentijdse vrouw poedel naakt sliep en wel met één ontbloot been en één onbedekte arm buiten de deken om de slaap der links draaiende melkzure rechtvaardige maatschappijhervormsters optimaal te genieten.Hoe ontroerde die mededeling mij niet! Niet van dat benauwde dus. Let it all hang out, folks, dus pakte ik mijn metalen doosje vol Tabacos La Paz Primeros waar op vermeld stond 100 % Tabacos Garantizados Cigarros Autenticos, dus wist ik weer waar de wind vandaan waaide en stak er een op.De vlam in de pan, okee, maar eerst een bolknak verschalken en een glas roze sjampie.Ik nam haar lust opwekkende mededelingen over haar slaapgedrag als oergeestige, vlotte, hippe boy voor kennisgeving aan, sloeg een kruis en keek haar verwachtingsvol aan met omfloerste blikken en dacht gelijk van: lik mijn schenen en dan naar omhoog via de binnenkant van mijn benen en daarna langs de dijen, de lanen in, de paden op naar het kardinale punt.Pijpelijntjes dus of iets dergelijk. Een kunstschilder zou ooit nog wel eens een portret van haar konterfeiten, zo schatte ik haar aangename kop in. Geen doorsnee gewone kop uit de Kinkerbeis of van de Albert Cuyp markt. Een lik me en pak me kop. Komt zo zelden nog voor in ons tijdgewricht. Het moment was daar om de goudkleurig kaarsen aan te steken, het kunstlicht te dempen en de zware, donker rode velours gordijnen die opgehangen waren aan koperen ringen tegen de inkijk in de erker van die rustige straat in Amsterdam Zuid vlak bij het Vondelpark dicht te schuiven.  Het twaaduuster viel duidelijk in. En toen werd het me toch nog gezellig -echt zo van romancing the stone, maar ook van Please help me I'm falling- op het moment dat ik na die intieme mededelingen en de joint duizelig geworden bijna in haar gazelle ogen verdronk onder de glazen Pouilly Fumé, voorwaar, ogen gelijk d ekoele meren des doods maar toch weer heel anders, dat mag ik in mijne opwellende emoties die de emmer der emoties bijkans over deden lopen de lezer nog wel bekennen in een gestolen ogenblik tussen neus en lippen door om de lijn van het verhaal vooral vast te houden.We moeten niet gelijk in details gaan verzanden, toch? The twilight zone waarin van alles kan geschieden, dus ook op weg naar van dattum.Haar egaal bruin verbrande huid was een lust voor het oog. Aaibaar. Ik zag het leven weer even helemaal zitten. Niet voor lang maar dat is een heel ander verhaal. Ik redeneer altijd uit het oog uit het hart voor mij de koek voor jou de gard, niet geneukt toch lekker en voor de rest heel wat smart.Hoe de verloving van de volgende week daar op uiteindelijk toch niet door ging is wederom een geheel ander tranen trekkend verhaal, doch dat bewaren we gewoon voor later.Wie wat bewaart die heeft wat, zei de boer en sprong op het varken!
Hiermee komen we echter nog lang niet aan het eind van de explosieve productiviteit in het schrijver schap van Fred van der Wal. Ter zake. Wanneer de schrijver/kunstschilder in 2002 naar Frankrijk emigreert (om in 2009 wederom terug te emigreren vanwege het bij een gemeentehuis op te halen bromfiets rijbewijs voor inwoners gevestigd van het vaderland opdat hij een 45 km auto zelfstandig zal mogen besturen) is het grote lawaai maken nog lang niet voorbij, hoewel nog vele (kleinere èn grotere) publicaties zullen volgen.Kijk dat maar eens na op internet! Pot voor meneer! Onze auteur heeft aan pornootjes geen bood schap, aan borrelnootjes, gevulde koeken en mokka gebak echter wel. De schrijver Fred van der Wal verbindt de gerichtheid van zijn werk beslist niet met de verlossing van de wereld of het individu, moraliseert zelden, hanteert geen algemeen gangbare normen, werpt geen vragen op en biedt om die reden ook geen oplossingen aan de medemens, doch stelt in zijn werken de schepping in een alles omvattende perspectief van vrolijke wanhoop en absurdisme, waar de Bijbelse openbaring beslist niet naar verwijst, alwaar de goed gelovige gristenmens gaarne zich achter verschuilt, daarentegen verkondigt hij een nihilistisch, existentialistisch standpunt waardoor Fred in behoudende gristelijke kringen vanaf 1963 onmiddellijk persona non grata verklaard werd en tot ‘Zoon van Satan’ verklaard door hen die het kunnen weten op schriftuurlijke grondslag. Hij moest er hartelijk om lachen. Zalif zijn de onnozelen van geest, dacht hij altijd al.Heel fijne mensenwaren het, maar waarom waren fundamentalistisch gristelijke mensen in the silver sixties en de dull seventies altijd zo lelijk en smakeloos gekleed?Een mooie jongen die hem dàt eens kan uitleggen. De antipathie van stevig gebouwde struise blonde Friese dames uit Heerejezusveen, waar voorname-lijk vertegenwoordig(st)ers van het extremistisch, fundamentalistische gristendom wonen, worden burgerlijke vooroordelen menig maal verpakt in vlammende betogen waarin de Heere Jezus als maskerade voor persoonlijk weerzin tegen de kunstenaar Fred van der Wal lijkt te zijn opgevoerd.De Heere Jezus als excuus Truus. Niet dat onze kunstenaar wil psychologiseren of categoriseren, maar onderdehand kiest hij wèl voor anti slip Michelin banden die geschikt zijn voor zomer, winter herfst en lente en niet voor de oversizede slips van leden van de vrouwelijke kunne van de Pinkstergemeente te Heerenveen voor zover er iets te kiezen valt, want de heer van der Wal was voornamelijk getroffen door weerzin als hij de gelovige vrouwtjes van die sekte in steunkousen omzwachteld door het gangpad zag schoffelen op krukken. Safety First. Dat getuigt door de bank genomen weer eens van een ver reikende inzet van de auteur om daar op dit moment nu eens duidelijk en eens en voor altijd naar te verwijzen om elke versluierende hypocrisie met kracht te ontmaskeren.Met daarbij wederom een wezenlijke terughouding èn bescheidenheid– zijn boeken werden dus niet ‘geschreven’; ze werden ‘geopenbaard’ van uit den Hoge. Het automatische schrift van de surrealisten was er niks bij. (wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.