Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 maart 2016, om 07:38 uur
Bekeken:
314 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij zag aan haar elegante kleren en de grote fotomap dat ze..."


Hij zag aan haar elegante kleren en de grote fotomap dat ze waarschijnlijk net van een modellenburo terug kwam of er naar toe zou gaan. Ze zag er te chique uit om kunstschilderes te zijn, want die kleedden zich meestal net als Mareike Geys in zeiljoppers, eskimo mutsen, zelf gebreide vormeloze truien en wollen maillots. Liepen met kortgeknipte pottenkoppen rond op Donald Duck schoenen.

Zelf was hij ook enkele keren gevraagd voor foto modellen werk begin zestiger jaren en later door People uit Haarlem en Modelplanning uit Amsterdam. Hij had het afgewimpeld. Demodellenwereld was hem te oppervlakkig.

Zijn beeldend werk vond hij belangrijk er dan wekelijks zijn kop in de glossies. Misschien was hij als loner ook te calvinisties voor het oppervlakkige modellen wereldje. Vijftien jaar later zou hij als het trendy werd misschien wel in dameslingerie als een met kettingen of koorden gebonden S.M. travestiet/slaaf in gezelschap van een dominante man of vrouw poseren voor fotografen van exclusieve internationale pornobladen, maar zo ver was het nog niet.

 

Toen zij hem passeerde keken zij elkaar aan. Ze sloeg haar donkere ogen niet neer. Integendeel. Hij keek over zijn schouder haar na en keerde zich om toen hij zag dat ze zijn blikken beantwoordde. Ze bleef staan in een bevallige houding waarbij haar lichaams contouren perfect uit kwamen. Ze was een professional wist hij. Een en al pose. Ze liepen naar elkaar toe en stonden stil voor de bloemenwinkel. De bos rozen voor Catharina was hij al weer vergeten.Het leven was een eenmalige aanbieding. Je moest er uit halen wat er in zat. Voor je het wist was het te laat.

“Ships that pass in the day? Of wordt het the night? “vroeg hij ironies.

“Wat zou je denken?” pareerde zij. Het eeuwig onveranderlijke hoffelijke verbale duel ter introductie was begonnen. De liefde ging bij de vrouwen door het oor. Je moest uren lang praten als brugman voor je je zin kreeg bij de vrouwtjes. Waar waren de vrouwen met initiatieven? Door de ruit keek de eigenaar van de bloemenzaak onbewogen toe. Hij gaf geen blijk van her kenning zoals het hoort bij een gentlemans agreement tussen klant en leverancier, maar nog waar schijnlijker was dat het hem niets kon schelen wat de kunstenaar in zijn eigen vrije tijd uithaalde met de dames. Het was let terlijk en figuurlijk een ver van zijn bed show.

“Heb je zin een glas wiskey?”

“Lijkt me geen goed idee met mijn job, maar een kop koffie zonder suiker en melk moet kunnen. Wiskey tikt gelijk zo aan. En ik drink uit voorzorg eigenlijk nooit over dag. Voor je het weet is het eind zoek!”

In zijn atelier liet ze haar leren jas op de witte kunst stoffen design bank vallen die tegen een wit gestuukte muur stond. Hij zette koffie, deed een paar rozen in een Jugend stilvaas en zette die voor haar neer op de lage witte kunst stoffen tafel.

“Koffie voor de mooiste vrouw van de wereld op dit moment.”

Hij ging naast haar zitten. Ze lachte spontaan.

“Waarom lach je?”

“Nergens om. Of eigenlijk; het is zo voorspelbaar allemaal. Het komt al tijd op hetzelfde neer. Alles is vluch tig. Boy meets girl en het eindigt binnen de kortste keren horizontaal. En voor hoe lang? Het doet me altijd denken aan dat beroemde gedicht van Nijhof!” Ze nam een klein slokje van haar espresso.

“Je kent de mannen en de dichters, hè!”

“Ik ken mezelf vooral. En Nijhof. Als mijn broekzak.”

“Ik niet. Ik ben me pas voor powezie gaan intereseren vanaf de Vijftigers.”

“Geeft niet. De meeste kunstenaars hebben geen idee van powezie. Ik zie aan je ogen dat je een redelijk nor maal iemand bent. Geen freak, zoals de meeste kunstenaars uit die vreselijke P-cafés. Ook geen genie of dichter. Doorsnee, zou ik zo zeggen. Middelmaat, dat zegt mijn gevoel. Je hebt de mentaliteit van een kleine ondernemer. Niets voor mij! Ik zie de dingen graag groot. Ik ga altijd op mijn gevoel af. Ik heb een hekel aan die artistieke mafketels met hun grote verhalen op kosten van de subsidie verlener. Ze weten niet wat werken is. Ik haat ze! Ik zal nooit met een kunstenaar trouwen! En zeker niet eentje van de tweede garnituur. Nee, een artiest trouwen is niks voor mij, daar trouw ik niet mee!”

“Dat komt goed uit. Ik ook niet!”

“Het stikt in de artistieke sien van de mafklappers. Is het eigenlijk gepermitteerd hier te roken of is het tegen je principes?”

“Wat je maar wilt! Gooi de as maar op de grond. Ik moet toch nog stof zuigen. Ik rook zelf niet. Na mijn laatste bronchitis ben ik gestopt op doktersvoorschrift! Zelfs een inhalator Pulmicort en Ceclafor hielpen niet meer. Ik stikte zo wat. Mijn longen vormen mijn zwakke punt.”

“Je zwakke punt? Je enige?” Ze stak zelf verzekerd een Dame Blanche op en keek hem spottend aan.

“Ik heb er wel meer!”

“Ik wil het niet weten! Ik ben niet in voor mannen met zwakke punten.Ik houd van sterke mannen met sterke punten. Vooral dat ene sterke punt! Losers zet ik bij de vullisbak.”

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.