Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 maart 2016, om 11:11 uur
Bekeken:
340 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
193 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In breder perspectief voor ik het vergeet over al het wereldleed"


In breder perspectief wil ik voor het zingen de kerk uit om de collecte te ontduiken voor ik het vergeet de berichten van de kansel over al het wereldleed voor wie het niet breed heeft en niks breeduit kan laten hangen behalve het gekleurde achterwerk ter breedte van een driezitsbank. Je moet er van houden. Jawel!
Vandaag had ik weer eens een fijne dag vol mijmeringen in de tuin in het zonnetje gebogen over mijn beduimelde Bijbel waarin diverse passages met markers zijn onderstreept want ons vergeet wel eens wat als gepensioneerde onderwijskracht. Je hebt zo weleens van die dagen dat je je stille tijd ’s ochtends vroeg om half vijf in de tuin tussen het gebladerte kan houden en de zon ziet opkomen over de eekhoorns die aan het knabbelen zijn van de pindas die ik voor zee heb klaar gelegd. Het leven gaat vanzelf voor wie van goed wil is.
Ik zat net nadenkend over een tekst uit Mallejaggie flink in mijn oor te peuteren, laat er een stuk donkerbruine oorboter los uit mijn schelp. Ik rook er even aan. Een zure lucht van oude boter. 

 Aan het ontbijt kom ik meestal om goed uit lekken uit mijn natte neus. Affijn, affijn, een kut is geen konijn en beter een natte neus van boven dan een natte neus van onderen bij het paas ontbijt.
Zomaar onder het werken door heb ik allemaal van dat soort opzienbarende gedachten als vrouw des huizes die na de man toch de spil is waar alles om draait.
Hendrik Hausmacher krijgt op zondag ook altijd het grootste stuk van de rollade of een hele gestopte worst want hij is de kostwinner en moet het geld opkotsen voor ons dus mag daar ook wat tegenover staan. Vader is de baas in huis want we zijn hier niet bij de communisten. Hij is niet zo gek op een droge worst want die heeft ie als man zelf al zegt ie altijd.
Ik bracht mijn vinger naar mijn neus en snoof een pittige geur op. Wat een putlucht! Nee, meer een kut lucht. Had ik nou in mijn boven neus of beneden neus net zitten wortelen?

Ik wist het niet meer. Een mens kan wel eens wat vergeten op mijn leeftijd.
Het kwam doordat ik steeds moest denken aan de mensen op de Filipijnen, die konijnen daar die getroffen zijn door die vreselijke tyfoon en die ook best wat zullen ruiken zo hier en daar en overal als er weer een drenkeling voorbij komt met opgezwollen buik.

Nou zijn die mensen daar wel wat gewend en komen er vanzelf weer boven op als de zon gaat schijnen en hun zorgen verdwijnen.
Luitjes die hun huis kwijt zijn, of dierbaren hebben verloren en geen eten of water hebben snakken naar een helpende hand in hun tropisch land aan het goudgele zand van het warme strand.
Zoiets zet je dagelijkse beslommeringen van een kleine 80 bammetjes smeren toch even in een ander perspectief.

Die knakkers hebben nog geen stuk oorboter om op hun bammetje te smeren.
Wat onzinnig voor ons blanke westerlingen om je bezig te houden in onze welvaart en luuks met het bijeen vergaren van geld voor een onnozele spelletjes machines die e-reader of laptop heten. Ik zou liever mijn vingers blauw hakken of mijn handje er af laten hakken door een Islamitische recht slachtbank dan om geld bijeen te vergaren waarmee iemand geholpen kan worden.
Eigen volk eerst, zeg ik maar altijd en ik weet heus wel hoe het gaat. Misschien worden we straks wel zelf via de hongerdood afgemaakt als goed gelovige gristenen in de vervolging.

Zucht…er is me wat ellende onder de zon.

Vanmorgen was ons riool zoals wel vaker met 14 schijterds in huis die de hele dag maar zitten te beren weer eens verstopt. Eigenlijk gisterenavond laat al. Ik heb het de hele nacht opgehouden en dat valt niet mee in bed. De natte blubberstront stond tot aan de bril te borrelen. We moesten het allemaal ophouden van Hendrik dus de een na de ander begon te ruften als een bunzing. Darmkrampen alom.
Het stonk de pot uit. Hendrik, die onnozele onhandige borst was nog bezig geweest met een ontstop-per, een plopper, maar dat had niets geholpen.

Integendeel. De spetters zaten tegen het plafond. Wat een strontzooi. Gewoon ongristelijk zo’n toestand.
We rolden dus zo uit ons bed de vieze stank in en de vette strontlucht en troep van een overgelopen toilet. Veel wc papier met plakken stront er nog aan lagen op de grond van de badkamer. Je gleed er op uit. Affijn eerst lul de loodgieter oflul de beha behanger maar effe bellen.
Nee, dat was niet zo leuk en het gekanker was ook niet van de lucht van de kinderen. Maar toen ik opmerkte dat het op de Filipijnen wel veel harder stinkt en dat ik ze daar wel naar toe wilde schop-pen…stopte het gemopper, gemeuter, gekanker, geleuter en begonnen we te zingen en te bidden dat het strontpeil maar mocht zakken indien de Heere het wilde, anders natuurlijk niet.
Maar goed. Genoeg geluld.


(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.