Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
25 maart 2016, om 20:12 uur
Bekeken:
313 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
186 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voor mijn part leidt een boek of een schilderij tot..."


Voor mijn part leidt een boek of een schilderij tot regelrechte agressie op wereldschaal, misschien dat dan de kunst serieus wordt genomen of tot het totaal verzieken van het lekkere MTV gevoel. Maar vertel mij dan niet dat ik wel of niet kommersjeel moet wezen om mee te doen in het sirkwie, want dat kenniknie en wil ik ook niet kennen.

Ik kan mij dat permitteren omdat ik nu eenmaal een groot talent ben, gekoppeld aan een steeds kapitaalkrachtiger vrouw, hetgeen ik niet van de fijngriffermeerde leden van Art Revisited of Christian Artists kan zeggen, daar heb ik de BVKK (Bond Van Kristelijke Klootzakken) voor opgericht. Bij die gasten breken de motieven als scherp gepunte rotsblokken door de niet echt grazige weiden heen, dwars door het dunne gras en de opperhuid van het bestaan.

Daarom draag ik bergschoenen met ijzertjes onder de zool dat kleppert beter bij het tapdansen. Want hoe verloopt het artistieke proces?

Eerst is er in je jonge jaren een enorme behoefte om vorm te geven aan wat in je leeft, woelt, worstelt en werkt. Kom mee naar buiten allemaal, daar zingt de kleine wiele-wielewaal. Om uit te spatten. Let it all hang out, boys. De heroiese jaren dus.

En maar ongebreideld graaien in andermans bloesje en slip je met je kalvinistiese klauwhamer tot je een tik op je vingers krijgt of een schier ongeneeslijke venerische ziekte. Geeft allemaal niks, maar wel even snel naar de lullensmid.

Maar je wordt vanzelf zonder enige moeite er voor te doen ouder en ouder tot het begint te kieren en te malen. Hopelijker ondertussen ook volwassener en uitgebalanceerder. De kaarsen worden al aan het voeten einde ontstoken en een zwartjurk loopt te prevelen.

Dan komt de kunstenaar als jongeman tegen over de kunst en de onappetijtelijke, perfide bewoners van het kunstenaarsplantsoen heel anders te staan. En dat is hem geraden ook, die compassie met de artistiek minvermogende medemens, an ders gebeurt er niet alleen niks met hem, maar ook niets met zijn werk, dan kunnen we beter gelijk in onze kist, dat definitieve, tweede houten huis stappen.

Zo’n truttige, stijve, burgerlijke, brave Helmantel die schildert uitsluitend voor de poen en uit schaamte verpakt hij die drijfveer in allerlei Bijbelse wijsheden en moraaltheologiese, ethische verhaaltjes als doekjes voor het bloeden.

En vind je het dan gek dat ik daarop ronduit zeg: Lik me reet?
Wat kan er voor goeds uit Friesland of Groningen komen op beeldend kunstenaarsgebied?
Nou dan!
De verwevenheid van de persoonlijkheid met het kunstenaarschap is op latere leeftijd zo nauw ge worden dat elke expliciete drang is weg gevloeid als ware het eb bij aflandige wind en dan spreek ik bij voorkeur in zeemanstermen om dat mijn overgrootvader als matroos op de laatste tea clipper naar China voer, maar die is dan ook verdronken in de Herengracht te Amsterdam in een dronken bui en daarmee het leven uitgestapt. Zijn graf is onbekend, de overlijdensdatum ook. Zo wil ik ook heen gaan. In de nevel van de vergetelheid verdwijnen, want op eeuwige roem zeg ik ronduit dat die stinkt. Het enige dat je dan uiteindelijk als kunstenaar nog rest is het zelf gebreide of gehaakte vangnet van je brede visie die je opvangt bij een noodlottige val uit de artistieke trapeze als brekebeentje. Daarbij wil ik nog wel te veroveren blijven door die weinige mensen die mij lief zijn alhoewel het aantal op de vingers van een hand zijn te tellen en dan houd je nog genoeg over om een sigaret te rollen, een stickie op te steken, alhoewel ik niet rook en een glas wijn vast te houden op bevallige wijze met de pink om hoog. Ik ben geen echte grote mensen vriend, alhoewel ik voor sommigen een uitzondering maak. Voor een joetje geef ik mijn naaste aan bij de AIVD, want opgeruimd staat netjes. Wat is er met U aan de hand zult U misschien vragen, maar dan pas ik toch. De artistieke ambiance is mij zo’n gruwel geworden dat ik de op het eerste gezicht uiterst charmante, progressief denkende, fotograaf R. B. die zo in de nonsens van de Da Vinci Code gelooft om die reden de deur heb moeten wijzen in Frankrijk, want wie hier niet als vriend binnen komt wordt er zo weer uit gestompt.

Sommige bezoekers werken toxisch, die knikker ik er gelijk uit. Er moet chemisch iets werken in positieve zin anders is het exit.


(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.