Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 maart 2016, om 07:50 uur
Bekeken:
327 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
181 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Tante Serpentijn, Oom Terpentijn en Kozijn Willie zeiden nog..."


Tante Serpentijn, Oom Terpentijn en Kozijn Willie zeiden nog met de vlam in de pijp: Stuur dat op


Over Uitgeverij Broekenlamp-Waterdamp te Schin op Geul


Nogal onbeholpen en verward door de afwijzing van Uitgeverij Broekenlamp van mijn boek 'Dodelijke Devotie, Demonische Daden & Duistere Driften' was als reactie een van mijn laptops stukkend geblazen doordat ik een wisselstroom gestabiliseerde voeding verkeerd aansloot omdat ik dacht dat een hoger voltage de prestaties van mijn laptop zouden opjuinen, maar integendeel de processor is opgeblazen als de motor van een uit de bocht gevlogen Ferrari bij een Formule 1wedstrijd en daarom niet meer wilde opstarten stuurde ik, een kopie kortverhaal in vrijwilligersverband op naar bovengenoemde uitgever van Broekstamp.  

Omdat mijn verhalen vaak over de het tinnef om mij heen en de grijze grote gore griebus massa gaan en voor niemand nooit niks positief zijn meende ik succes te hebben, want ik heb een haat verhouding met alles en iedereen, dacht ik in een flower power mood met een bloemetje tussen mijn tanden: eens kijken hoe men reageert op mijn meesterwerk?

Ik mailde dus een hoofdstuk door naar de uitgever. Een POD uitgever, printing on demand, dus dacht ik die zijn niet zo krities op wat ze drukken en nemen zelfs de grootste shit, daar kan mijn proza ook nog wel bij.

Prompt enkele minuten later de vraag of ik mijn manuscript onmiddellijk wilde opsturen. De uitgever mailde zelfs: met jouw proza kan ik maaar één ding zeggen: A star is born.


'Dat kan niet,' zei Fred van der Wal die uit Amsterdam komt, 'wie wil nu jouw lulverhalen in boekvorm lezen? Laat die Fred van der Wal maar lullen, dan kan ik Bokito krulzool met mijn boeken mijn zakken vullen. Niet poetsen maar lullen.

Mijn tante Serpentijn uit Ukkel is een blinde mol en al negentig en niet meer heel goed bij de tijd. Ook mijn oom Terpentijn uit Etterbeek, die de Rijks akademie volgde in de zeventiger jaren was er helemaal klaar mee. Hij is een plaatselijke beroemdheid in Neerpoeteren want hij heeft wel drie keer de Prix de Rome gewonnen, zes keer de hoofdprijs in het Boerschijt festival der kunsten en twaalf keer de Thijs Wijs Uriot Alom Kreatief Prijs.

 
Onder andere stuurde ik deze passage op: De kleine penselen die de hoeren pachten op de weide des verderfs brengen genoeg op om van te leven. Het komt allemaal  uit Amerika en is  goedkoper dan dat ze zelf versjouwen, dus verbouwen de pothoeren iets anders. Hoeren- waar ik geregeld op mee mag rijden en daarbij de neukteugels mag vasthouden, zoals ik de beha bandjes altijd noem - zijn oud geld voor een vrolijke trekker en moderne neukmachines hebben ze niet.

De achterstand op andere gebieden is ook groot, en als alles weer mislukt leggen de hoerengezinnen zich erbij neer, gaan gewoon weer verder en proberen het met een ander gewas op de Venusheuvel te kweken. 
Dit vertelt grootmoeder Annemarie (die telt voor drie als je haar omvang zo al bekijkt), met een om-floerste blik, - of ik het nu wel of niet horen wil.  Ze gaat maar door met haar gemonkel, gekonkel en andijvie stronkel en heeft het zojuist vernomen uit de courant "De Klaroenstoot" en samengebracht in de bovenstaande woorden die ook hiet onderschrijven onderstaand wat ik beleefd heb.

Ik heb het onthouden of liever gezegd: mijn herinneringen laten mij niet in de steek. (Mijn andere oma, Beer Boma, haar vriend was kunsthistoricus en ik had zijn boek: De gewurgde Limburger inzet van  verwikkelingen tussen de Duitse Bende van Elisabeth Schwarzkopf, over het kultureel Nederland en België na 1839 in breed verband, en een boek over de Ontwikkeling van kleine meisjes met kleverige vingers in vlijtig Limburg..., de schrijver weet ik niet meer, gelezen voor mijn boek "Onderbroek in de mergelgroeve".) 
Wat stom, dacht ik nog want, ik maak zelf mijn boeken, ik laat geen spaan over van de hoeren, alcoholisten, grijpgrage graaiers, de drugs addicts en verdeel en heerst politici de raggende mannen. (Neem het opdelen van de stad net als de mensheid in wel- en niet hora est hoeren enzovoorts.) Mijn aristocratische anale apocriefe arbeiders anarchie, homerisch humoristische nihilisme en een volstrekt experimentele vorm, verscheen mijn manuscript - ik orden mijn verhalen zo dat een andere het als ordeloos wordt ervaren maar toch een geheime ordening bezit als uitneembaar kunstgebit - kwam mijn tekst binnen op het beeldscherm van Rubberen Robbie, zijn achternaam ben ik niet vergeten die, helaas net de carnaval achter zich had zien wegtrekken mij e-mailde dat hij er geen boek van kon maken en ook geen sjokola. Hij vond het wartaal net als zijn firmant Elsa Botenbouwer onderbroeken power.


Zoals ik al schreef en wat mijn tante Greet uit Margraten zei, ze willen je boek niet en ze willen jou niet. Dus stuurde ik het boek toch op! Rubberen Robbie liet er geen spaan van over. Dat doe ik ook niet en dus regeerde ik op zijn reactie dat hij de verkeerde versie had ontvangen omdat mijn werk-laptop niet opstart en ik daarom een andere versie had gestuurd.

Had ik maar naar mijn tante Serpentijn  en Nonkel Terpentijn maar ook  naar Kozijn Willie  geluisterd die vonden dat de uitgever lullers zakkenvullers zijn, boekkies uitgeven waar niemand iets bij voelt alleen als je iets heel ergs hebt meegemaakt.

Nu dat had ik ook, Fred van der Wal heeft mij pijn gedaan en die geschiedenis had Rubberen Robbie ongeïnteresseerd tot zich genomen, misschien om zijn eigen? Ik weet het niet en zijn achternaam ben ik vergeten, misschien ben ik meer vergeten, misschien kan ik niet anders dan vergeten om te kunnen leven als zoon van de leeuwentemster. De uitgever schreef dat ik dingen van internet had gehaald.  Ik was een jatmous en een reproductie jongen, een epigoon, eeen plagiaatpleger enhad hun uitgeverij geplukt en als hij bedoelt dat mijn oma goed geïnformeerd mij op mijn zesde de verhalen die me over de nek deden gaan- vertelde, meent Rubberen Robbie dat ik dat van internet heb?

Foei, Rubberklobber rubbertapper oelewapper penisflapper. En dus heb ik spijt zoals de bok schijt , ben boos op me zelf en op de uitgeverij van o.a. Rubberen Robbie. Dat in het bovenstaande tik- en taalfouten staan, en zoals ik schreef zelf mijn boek samenstel, uit typ en inbindt en aldus profiteer van de informatie die ik van Google.nl pluk, was voor Rubberen Robbie aanleiding zijn intelligentie bloot te geven: Ben Bot is Berend Botje en komt nooit weerom maar roeit door tot over de horizon .
Was ik maar een hoeren jongen, verkracht, uitgescheurde anus, opgezette bevuilde bevingerde tepels, verschrompelde balzak, kruimelig appelgebak,  afgeragd, weg geworpen, een uitgewoonde ouwe doos, een ranzige nicht met kaposi sarcoom (ik heb een droom, jij heb een droom, hij heb een droom, zij heb een droom)  en mishandeld dan had ik meer kans gehad. En over deze dingen ga ik natuurlijk nog schrijven. Tante Serpentijn, Oom Terpentijn en Kozijn Willie zeiden nog met de vlam in de pijp: Stuur dat op, penisbijter lullekop.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.