Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 maart 2016, om 11:52 uur
Bekeken:
346 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
207 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dit brengt mij er ruimhartig toe je aan te spreken op je houding"


Dag kunstbroeder in ruste,

Je situatie stemt je echtgenote verdrietig. Nogal logisch. Je huwelijk was de miskleun van het jaar. Als je kunstzinnigheid zich alleen uit in de echtelijke woning te Valkenburg en beperkt tot brullen om bier is de finish in zicht. Op weg naar het einde. Wij, pluralis majestatus , maken ons grote zorgen om je geestelijke toestand en ook om je fysieke welzijn als ik die foto op dat keienstrand van jou nog eens bekijk. Niet bepaald uitnodigend. Oversizde dijen, hangtieten en een misnoegd gelaat dat verraadt dat de mensheid toch van de apen af stamt.

Dit brengt mij er ruimhartig toe je aan te spreken op je houding tov medekunstenaars die niet zo jofel is en een grote mate van frustratie tentoon spreidt bij gebrek aan het exposeren van je eigen werk. Ook je laatste vriend Joost L. die jou jaren lang mateloos bewonderde en die jij voortdurend koeieneerde, nam afstand van je en leidt een gelukkig leven op Ierland dat ik hem van harte gun.

Hij keek in de spiegel, gaf zichzelf een hand en herpakte zich. In tegenstelling tot jouw keuzes.  Alles moet bij jou kapot, gemanipuleerd, aangetast, verrot, onderuit gehaald worden en dat zegt genoeg over jouw verkeerde instelling. Je zou eens naar de kerk moeten gaan elke zondag  om je diep bedorven,zondige karakter uit te zuiveren in het licht van de Heir der Heirscharen, een zoeklicht dat Hij in Zijn Zoon Jezus Christus over ons heeft geworpen. De demonie die je nu vergiftigt zou geneutraliseerd worden door de vergeving der zonden, die de Zoon des Menschen je aanbiedt. Het is ook voor jou nog net niet te laat. De reden om je te bekeren? Ten eerste om je immer ongelukkig kijkende echtgenote op te vrolijken want daarmede kun je haar nog enkele jaren die haar resten vanwege haar hoge leeftijd in geringe mate te gerieven. Geeft niets dat je met haar huwde vanwege haar financiële achtergrond als dochter van een chirurg te Haarlem. Vooral om redenen die jij zelf het beste weet  en je wellicht niet direct gelukt,  zodat je er rekening mede dient te houden dat voorspoed jullie beiden niet in hoge mate ten deel zal vallen, want men oogst wat men zaait zodat jij en je wederhelft voor de rest van jullie onbenullige leven in het gunstigste geval vreemden voor elkaar zult blijven en in het ongunstigste slechts verbitterde vijanden.

Hoe schoon zoudet het niet wezen als je eindelijk ging inzien dat afzien van je ongein onverwachte resultaten gaat opleveren ondanks je depressieve instelling, frustraties om wat niet is en nooit zal worden gekoppeld aan dat langdurig verblijf in tal van psychiatrische afdelingen waar het volgens jouw opvattingen zo goed toeven is, omdat de patiënt tot niets verplicht is, de hele dag in bed kan liggen rotten, de sputumpotten en ondersteken op tijd geleegd, de billen geveegd, de thermometer in je achteropening gejast wordt ter bevrediging van anale lusten, een activiteit die je ‘lekker tempen’ noemt en onderdehand luisterend naar een opbouwend woord van de geestelijke verzorger dat je verkwikt. Ja, wie zou daar als talentloze kunstenaar niet voor kiezen!

Het is nu eenmaal zo vanzelf gesproken dat ik geen probleem met jou heb,  maar jij blijkbaar met mij en wie weet nu ook met de vriendjes die je om hulp smeekte op het VKblog indertijd en Wikipedia om je gezicht te redden  leverden niets op behalve geleuter,  gelul, geklaag en verongelijkt gescheld, maar vooral een eindeloze stroom van leugens om mij zwart te maken, liegen, je enige talent om anderen te manipuleren.

De problemen waardoor je geteisterd wordt schreeuwen om een oplossing. En die problemen moet via een overleg platform in platte vorm op tafel komen en vooral niet onder tafel blijven.  Dat moet kunnen want het gaat bij jou niet om verifieerbare feiten, maar om onsmakelijke onderbuik-gevoelens, paarse blubber uit je dramen, anale fiksaatsies en vage, onbenoembare emoties die de realiteit helaas. Jij stelt voor om eens van man tot man met elkander te praten? Waarover is dan mijne wedervraag. Een portie bitterballen en friet? Het zal wel op petatje oorlog of broodje overrejen uitdraaien. Heeft de koude des nachts iets te schaften met de hitte des daag? Welnéé. En de door jou voorgestelde locatie te Amsterdam, het sjieke Arti et Amicitiae is altijd al een gesloten instelling voor je geweest, zodat ik je daar niet voor kan uitnodigen. Je hebt je daar indertijd met je krullebol dusdanig misdragen in het verleden dat je een leven lang toegang is ontzegd als leerling van de afdeling vrij schilderen van de Rijksakademie, een instelling in de zeventiger jaren dat geleid werd door stukken onbenul zonder enig talent. Aan tafel met jou dus onder het genot van hele sloten Westmalle Dubbel. Onder leiding van een enigszins bekwame mediator of een jou behandelde psychiater . Gesprekken bij wijze van therapie. Neem je vrouwtje mee maar laat je dove kinderen achterwege want die verstaan er toch geen hout van. En dan mag het best uren lang over kunst en het leven gaan, hoor. Vertel mij wat, boy, ik zit vijftig jaar in het vak. Wat ik al niet voor kunstenaarsgelul heb aangehoord in de hoofdstad! Allen waren de Picassos van Amsterdam. Nog even en ze zouden het schilderij schilderen dat alle schilderijen overbodig zou maken en het boek der boeken schrijven, om een einde aan de literatuur te maken. Hebben wij ooit nog iets van hen vernomen?

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.