Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 maart 2016, om 10:49 uur
Bekeken:
315 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Stinkende heelmeesters, zachte wonden (deel 1)"


Stinkende heelmeesters, zachte wonden (deel 1)

 

“Wie denk jij eigenlijk wel wie je bent?” vraag ik op arrogante toon aan de behandelende psychiater.

Hij zegt dat hij de psychiater van dienst is.

“En ik ben ik en heb altijd gelijk!” zeg ik ter introductie.

“Zeg maar Arnold Wackelnagel dan weet je wie ik ben. Ik weet alles van pyschopaten af en tel er mijn beste vrinden onder. Je hoeft je nergens voor te schamen. Een psychopaat komt niet van de straat!” deelt hij geruststellend mede.

Ik zeg terug dat ik  helemaal niet van gediend ben van dit soort informatie.  Wat zullen we nou beleven? Opzouten met je handel! Ik mag dan wel met een lastgeving van de rechter via een dwangopname in een gekkenhuis zitten, net als galeriehoudster Dieuwke Bakker indertijd, maar dat betekent nog niet dat ik echt gek ben.

De wereld daarbuiten is gek.

Stapelgek.

Mijn familie is ook gestoord, die moesten ze maar eens opsluiten en plat spuiten, het Leben uit hun domme lijf abspritzen, mijn moeder en zuster aan de elektor shock apparatuur leggen om hun harde schijf voor goed te wissen in hun boven kamer, dan kunnen ze opnieuw beginnen als ze bij zinnen komen, hetgeen lang niet zeker is met die behandelingen van tegenwoordig.

En anders?

Onder het spanlaken met die hap of een paar weken in een dwangbuisje. Electrofolteren. Een beetje martelen moet kunnen. Stinkende heelmeesters maken zachte wonden, zo zegt het spreekwoord.

“Aaaarghhh….interessant vak, maar zeker een zwaar vak, hè met al die gekken om je heen? En hoe staat het met je eigen bovenkamer? Nog steeds regelmatig in de boeien bij de Sadista Sisters? Of heb je liever een dominante venerische kolensjouwer uit de Rotterdamse overslag haven aan je lijer om intiem gefolterd te woren?” vraag ik spottend aan de Psych.

“Een heel interessant vak en toch een mooi vak! Ondanks alles! ” antwoord hij zuinig.

“En lekker verdienen, hè, aan al die idioten!” voeg ik er aan toe.

“Zo is dat!” zegt hij met geestdrift.

“Wij moesten elkaar maar eens spreken over tal van onderwerpen! Het einde van de wereld. Ik weet wanneer de datum is maar mag het niet verder vertellen! Laten we wat met elkaar gaan babbelen! Of het nest induiken! Eerst neuken, dan praten,” stel ik hem voor.

“Goed idee,” zegt hij.

“Zou je wel willen, hè, vuile flikker! Fuck you!”zeg ik en steek mijn middelvinger naar hem op.

Hij reageert niet. Ik maak een gebaar met mijn wijsvinger tegen mijn voorhoofd dat hij de gek is en niet ik, trek een lange neus, laat een roffelende scheet en maak vervolgens een huppel pasje zodat de koffiejuffrouw er langs kan. Ik begin te zingen.

“De psychiater! De psychiater! Hij is de man die komt altijd later; hij is de wildeman, die me lekker pakken kan, die geeft me psiegies een flinke optater, de psychiater, de pyschiater…leve de koningin, want daar gaat de koning bij in, anders was het geen koningin, dan ging er een ander in!” zing ik vrolijk. Je bent gek of je bent het niet en dat zullen ze weten ook.

Een zelf gemaakt lied dat me aankondigt bij de andere patiënten. Ik heb er altijd veel succes mee. De begeleiding op mijn elektriese guitaar is slechts twee akkoorden, dat gaat nooit mis. Als de psychiater zich om draait ben ik al lang weer verdwenen, de academicus verbluft ach ter latend. Ik kan weer even normaal doen.

 

Een paar weken later zien we elkaar weer. De geneesheeer directeur van de inrichting heeft me ge vraagd om met hem te praten, omdat het maar niet lukt om vast te stellen aan welke ziekte hij lijdt. Borderline? Posttraumatische stress stoornis? Borderline met psychotische trekjes en een handvol sexuele af wijkingen? Schizo affectieve stoornissen? Vitale depressie met randpsychotische verschijnselen? Mild major depression of the fifth degree?

En O, jee, hij heeft een lange geschiedenis van drugs gebruik, dat komt er ook nog eens bij. Misschien dat ik er als psychiater nog iets van kan maken als de brokstukken zijn opgeveegd.

Ik moet toch eens overleggen met de gedragstherapeut Arnold of er hoop op betere tijdden is. Mijn patiënt doet denken aan die kunstenaar Erik uit Turks Fruit van Jan Wolkers. De blauw grijze melancholieke ogen zijn nog steeds dezelfde. Toch zie ik verbetering. De pupillen zijn niet langer verwijd. Zijn aanvankelijk zo glazige drugs roes ogen hebben plaats gemaakt voor een doffe oog opslag, de ogen half gesloten vanwege de zware anti psychotica die hem intra veneus zijn toegediend.

Toch zit er als vanouds nog heel wat pit in deze meneer. Hij vuurt vragen op mij af waar ik geen antwoorden op weet. Hij heeft theorietjes over het ontstaan van de kosmos, die ik al tientallen malen eerder heb gehoord van drugsverslaafden. Hij weet waar de mensheid van daan komt, op welk evolutionair punt zij is aangekomen en waar het allemaal naar toe gaat. Naar punt Omega, beweert hij stellig, maar dat punt ligt nog heel ver weg. Ik herinner mij de boeken van Teilhard de Chardin. Achterhaalde rubbish van een rooms patertje met geldings drang. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.