Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 maart 2016, om 21:15 uur
Bekeken:
317 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
216 [ download ]

Score: -1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik maakte vroeger met liefde alles om mij heen kapot..."


Ik maakte vroeger met liefde alles om mij heen kapot en sleepte de ander er graag in mee. Hele intereieurs naar de verdommenis geholpen; Kost geen enkele moeite met die Ikea kwaliteit tegen woordig. Allemaal triplex en spaanplaat. Dan denk ik weer aan die dagen van weleer dat het hele huis vol nutteloze apparatuur stond. Het dure espresso apparaat met koperen binnenketel bijvoorbeeld, toch een duur ding van tienduizend euro. Toen het apparaat niet wilde schuimen heb ik het stoompijpje er voor straf afgebroken, de glazen maatbeker door het keuken raam naar buiten ge gooid, het apparaat opgepakt en over het balkon van de Bijlmerflat elf meter naar beneden op de grindtegels gekwakt. Het spatte uit elkaar naast een paar spelende Antilliaanse kinderen. De verze kering betaalt automatisch uit. Bloed moet vloeien. Ik stond me toch raar te kijken toen ik ook nog van racisme werd beschuldigd terwijl ik altijd Max Havelaar koffie in het filter stort en niet te zuinig. Daarna richtte ik mij meer op de wandversiering en het hang en sluitwerk; dankbare onderwerpen voor de doorsnee rauw dauw.

Een Velux dakraam, dat lastig open ging en nog lastiger dicht omdat het zo hoog zat was al langer een heet hangijzer. Ik heb het voor het gemak maar uit de sponning getrokken door aan de beugel van het raam te gaan hangen met mijn volle gewicht.

De dakspanten braken af, pannen klettereden naar beneden en het moet voorlopig maar niet gaan

regenen tot de woningbouwvereniging langs komt. Het zal wel weer op een huurverhoging uit draai en. Ik ben al zo vaak uit de sociale huursector gezet, dat wil je niet weten!

Leen mij ook nooit iets uit zonder borgstelling, want hebben is houwen en krijgen is de kunst.

Ik geef dus nooit iets terug. Je moet jezelf verwennen in het leven. De ander doet het niet!

De gloednieuwe opoefiets van een ver familielid waar de ketting steeds af liep. Ik heb ‘m tegen de brug leuning bij de Runstraat gezet, de wielen eerst dubbel getrapt , de koplamp en de Mickey Mouse bel er af gedraaid en daarna het rijwiel op slot gedaan met een kettingslot en over de brugleuning het water in gekwakt.

Tenminste; dat was de bedoeling. Ik wilde niemand er mee lastig vallen! Wist ik veel dat er een motor sloep net onder de brug door kwam waar een aantal corpsstudenten van de faculteit kunstgeschiedenis een verlovings feestje in aan het vieren waren?

Drie zwaargewonden en de verloofde in paniek over boord gesprongen en niet meer boven gekomen doordat ze een tik van de draaiende schroef tegen haar voorhoofd kreeg. Eigen schuld, dikke bult; moet je je maar niet willen verloven of op de verkeerde tijd op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn!

De mensheid heeft het toch ook allemaal aan zichzelf te danken.

Een gekrijs uit die sloep toen de fiets vanuit het Blaaue hinein kwam. Alle zegen komt van omhoog, brulde ik lachend. Ik liep gelijk door een floot een blues “No particular place to go”. Ik had geen iddee waar ik naar toe ging of waar ik vandaan kwam. Een kleine absence, Heb ik wel meer na de gedane daad. Kan ik er wat aan doen? Het is allemaal de schuld van de maatschappij dat ik zo ben en dat pleit mij vrij.

Las later het ressultaaat van mijn gooien met die fiets in de wijkkrant.

Hele voor hoofdskwab weg bij de getroffene, geen redden meer aan. Nou, ja, niet mijn pakkie an, alhoewel ik wel werd aan gehouden voor dood door schuld, maar ze hebben me niks kunnen maken, die boys in het blauw. Ze gaven me zelfs gelijk want als één beroepsstand de pest heeft aan studenten zijn het onze wetshandhavers wel! Montere knapen. Ze gniffelden wat en vervalsten het porces verbaal. De politie is mijn beste vriend sindsdien. Uiteindelijk is het toch nog een rechtszaak geworden met een civiele en een strafrechterlijke vordering. De uitspraak liet me onverschillig.

Veertig uur dienstverlening in een Pizzabakkerij gekregen van de rechter. Ik lachte me het schompes in de rechtszaal en de rechter eigenlijk ook. Gelijk door naar slachtofferhulp die nu ook daders aan een vrijbrief helpt. Ik ben gek op Pizzas. Vraag maar aan Isis.

Daar heb ik ook een vrijbrief van gekregen per email natuurlijk. Ik heb tijdens die werkstraf periode alleen maar de hele dag Pepperoni Pizzas staan vreten en de gasten vermaakt met verhalen uit het ware artistieke leven met een grote el. Nee, daar vertel ik niets over; dat is te goor om los te lopen! Dan krijg ik sowieso moeilijkheden met de hele redactie, de lezers en weettikveel wie ik dan nog meer op mijn dak krijg! Je zou er wel een hartverzakking van kunnen op lopen toch? Of Flower wordt weer ontzettend boos op mij en Marije ook.

 

Die grote woede in mij! Ik heb er alleen mijzelf maar mee. Ik, een naamloze uit talloos veel miljoen en die aan dezelfde kwaal lijden.

Je schiet er niks mee op!  Een maatschappelijke schade dat het oplevert!

Kijk eens naar de gemiddelde automobilist. Niet voor niets is mijn rijbewijs afgepakt na dat ene fatale ongeluk in 1963 waarbij een blonde tennisspeelster op de fiets om kwam in haar smetteloos witte tennisrokje. Ze hebben toen alleen haar kunstgebit terug gevonden, een maandverband en een zonnebril. Niks aan verloren zo’n verwende welstandsmeid van de Heemsteedse Dreef. Als ze de mmaan niet had gehad was er niks gebeurd. Bloed roept bloed op!

Ik houd helemaal niet van hoogblonde teven als ze niet zwaar masochistisch of sadistisch zijn! Ik heb geen zin in een lammetje in bed dat alleen maar Bèhhhh…kan zeggen, dan nog liever een badspons met een gleuf er in om hem in te stoppen, alleen gaat dat na een paar uur ontzettend schuren en uit logen door die zeep. Ik viel trouwens altijd op donkerharige vrouwen en Joodse relteven die je met de deegroller geven zoals iedere Jiddiesje Momme gewend is.

 

Veilig Verkeer Nederland heeft onlangs een wedstrijd uitgeschreven voor een officieel Sorry Gebaar. Ik heb al lang zo’n gebaar in petto; de middelvinger van mijn getatoeërde linkerarm rechtstandig omhoog, waarbij ik de medeweggebruiker door het open raampje toe schreeuw: “Lul met vingers! Matten? Of neuken?” Dan scheurde ik wel gelijk weg, want ik ben geen held!

Gelukkig slaan Hollywoodsterren er regelmatig flink op los en tuigen fotografen en journalisten af alsof ze in een Free Fight Contest zijn verwikkeld. Misschien moet ik maar eens de cursus “Tem De Wildeman In Jezelf” gaan volgen voor ik weer een lieve meid een paar karate kinken voor d’r kanus geef en bij d’r haren half bewusteloos mijn hol binnen sleep om haar zwarte onderjurk en minieme slipje van haar lijf te scheuren met mijn tanden en mijn tegennatuurlijke weg met haar te gaan!

Volgens scheikundeleraar Jaap Voorhans heb ik een bijzonder kort lontje. Hoe kan hij dat nou weten? 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.