Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 maart 2016, om 21:18 uur
Bekeken:
320 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De Rijksakademie gebeld en de leerlingetjes, gedweëe schapen, "


Het leven blijft uiteindelijk toch een potje hompiekurkie kantklossen en do(o)rknopen… 

 

Ik heb een grote hekel aan kunscollegaatjes die denken dat ze met nep-filosofische flauwe kul aan moeten komen dragen als het over kunst gaat. Hoe dommer het collegaatje, hoe ingewikkelder de doorgaans onsamenhangende, onduidelijke, schijnbaar hoog dravende mededelingen waardoor simpele, slecht geïnformeerde, goedgelovige  mensen geïmponeeerd lijken, maar niet onze gecertificeerde Fred van der Wal, die met zijn röntgen ogen op ontwapenende wijze dwars door fakers en phonies heen kijkt alsof ze doorkijk behas op poten zijn.  

 

Ik kan U tussen neus en lippen door namen noemen van deze lijders aan de doe-maar-moeilijk-dan-lijkt-het-nog-wat ziekte.  

Een uiting van de vaderlandse domineees cultuur van hoor-wel- naar-mijn-woorden-maar-zie-niet-naar-mijn- (artistieke) daden, want die zijn niet om aan te zien ondanks jaren academie blote wijven klup.

Dat soort kunstartiestjes beweert  doorgaans lid te zijn geweest van Arti et Amicitiae of andere gerenommeerde instituten waar onze fijne kunstartiest Fred van der Wal kind aan huis bij is.

Het wordt helaas voor tegenstanders bij nader informeren niet bevestigd door de administratie dat bepaal de kunsten namakers ooit lid waren van Arti et Amicitiae. 

Wel hingen er in de jaren tachtig ongevraagd wat eerste jaars akademieleerlingetjes korte tijd in de sociëteit rond die herrie kwamen trappen, ze zouden een "revoluutsie beginnen die een einde maakte aan alle revoluutsies, net als de Grote Che Guevara", zo deelde een langharige naïeveling mij jaren geleden mee, maar daar heeft toen het bestuur van Arti snel een einde aan gemaakt, de directeur van de Rijksakademie gebeld en de leerlingetjes, gedweëe schapen, weer in het gareel gedwongen. De revoluutsie ginf toen ook maar niet door en de revoluutsiemakers verdwenen geruisloos de contraprestatie in voor een vrijblijvend leventje steun trekken en niks doen.

Hemelbestormende kunstenaars wilden ze worden. Brave jongens waren het. Achter een pot pils kwamen ze los. In de boekjes worden opgenomen was hun ideaal. In leren jasjes rond lopen en met verf bevlekte spijkerbroeken om meer op arbeiders uit de bouw te lijken. Waterverfjes exposeren bij een kunstenaarsklup die in een zijvleugel mocht exposeren, rijp en groen door elkaar heen, met een bordje erbij dat de directie van het Stedelijk Musuem zich distantieerde van de meuk die er hing. Uiteindelijk werden die dilettanten klups er uit gewerkt vanwege gebrek aan kwaliteit.

De kunstartiesten van de jaren zestig en zeventig waren wat in de war geraakt door dat domme boek van Jan Cremer. Toen dat luchtfietsen niet lukte gingen ze zich de Picasso van Schubbekuttenijeveen noemen of vingen een carrière aan als clown, poogden pop ster te worden door op te treden met een belegen beatbandje in het Belgische Boerschijt, vast niet ver van Etterbeek en Neerpoeteren. De virtuozen van het slappe kunst koord. 

 

Wij leven naar men zegt in een zeer verwarde tijd, waarin normen en waarden over boord worden gekieperd als de inhoud van de stront emmer aan boord  van die dolkomische pensionado, hoe heettie ook weer. 

Ach, weettikveel! 

Vergeten, vergeten, omdat er niets aan die meneer te onthouden viel, behalve zijn bril met goggles er in ter dikte van colaflesbodems en zijn hangtieten. Als een misnoegd aapje met zijn hangtieten op de foto, zittend op een keienstrand.

De kunstenaar lijdt.

Niet dat het mij is opgevallen dat we het zo moeilijk met ons zelf hebben, maar dat is weer een geheel andere zaak. 

De devaluatie van de kunst en de minachting voor kunstenaars heeft het maatschappelijk denken geïnfecteerd. Een zomergriepje. Alle dingen gaan voorbij zegt het boek Prediker en daar sluit ik mij naadloos bij aan. Ik inspireer mij namelijk graag op het Dikke Boek dat van mij altijd gelijk krijgt. De profeten. De Tenach. Openbaringen. Meneer, als ik daar over moet beginnen kan ik nog uren door gaan.

 

Menigeen wil onze tijd verstaan, zijn bestaan zin geven, het persoonlijke geluk najagen als hoogste doel, en mee praten over licht en uitzicht in het kunstenaarsplantsoen, maar dat zijn van die eenzelvige, vereenzaamde tiepes van "opoe dood, pappie en mammie aan de graftakken, hondje aan de kanker, man aan de fles, vrouwtje weg, kindje uit de ouderlijke macht ontzet, psychofarmacae om ddoor het leven min of meer te blijven waggelen". 

 

Doorgaans hebben zij om te vlammen en te vonken meer verstand van de bougie van hun derdehands truttenschudder tiepe turkenbak dan van een clitoris. Een veel voorkomend probleem. Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks, maar onderdehand. De goede verstaander heeft slechts een broodje half om en een koffie ver keerd nodig om mij te begrijpen. 

Neen, over begrip van mijn tolerante lezers en -essen heb ik nooit te klagen gehad. 

Niet gehinderd door enige kennis van zaken kan een enkeling uit deze onderklassse soms toch nog aardig uit de hoek komen met een puik maandgeldje en een slagschip van een met goud behangen geblondeerd opgespoten Botox  wijf met silicoontjes en praatjes in plat Amsterdams dialect.  

Gelukkig maar.

Hebben ze ook wat.

Ik gun een ieder zijn edele delen en zijn betere helft, overlopend van honing, ambrozijn en afgewerkte olie. 

Toch ga ik slechts voor mannen met ballen in een rulle balzak, die hard on carambole roepen als ze via een stoot op de korte keu tegen elkaar ketsen!

Verdomd, daar zeg ik me wwat! Ik ken een web logger die Keu heet. Da's ook toevallig!

 

Wat drijft de moderne een toch zo eigentijdse kunstenaar behalve de vervulling van zijn honger naar instant sex, partydrugs, rokkenrol en rolletjes bank papier om rond te lopen in bordelen en speel holen met zóón tiet vol met poen dat de habitués bij het blek zjekken denken met het uitbotten van een trans te maken te hebben.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.