Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 februari 2016, om 12:36 uur
Bekeken:
330 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
206 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb daar grote compassie mee..."


Ik heb daar grote compassie mee, met die onderuit gezakte opblaasbare zitzakken

met lekke ven tielen en onderhuidse jaloezie, maar nooit voor langer dan een

minuut of zo, want het is niet die maatschappelijke klasse waarmede ik mij

gaarne encanailleer of besmeur. Men wil niet anders in die volksbuurten, anders

hadden ze zich vanzelf wel in het leven gebeterd.

Maar Okee; zulke mensen moeten er ook zijn, al was het maar om de variatie mee

aan te geven en de dranklokalen te bevolken of de geriatrische- hetzij klinieken

voor geslachtsziekten, maar ook om het buro voor drugsverslaafden mee op te

vullen. Het heroïnebusje komt zo.

Ik wil niemand hard vallen, ook niet die dozijnen die gemene praatjes over mij

hebben rond ge strooid of onze overburen tegen ons op stookten met leugens, want

waarom zou je.

Ik sta daar boven en wel ver boven Amsterdams peil.

En niet iedere artiest kan wonen in een huis van dertig bij tien meter op een

kavel van een hectare of zes, want verschil moet er zijn en om op een

nieuwbouwkutkaveltje te huizen zoals mijn door de onderwijsinspectie zeer

gewaardeerde ex-klasgenootjes te Meppel en omstreken of de artistieke

collegaatjes, nou, nee, daar bedank ik dus voor.

En als er al eens onmin is geweest met een provinciale galeriehouder dan heeft

het beslist niet aan Fred van der Wal gelegen, want welk normaal mens begint een

galerie op het Friese platteland bij die boernhufters? Els B.? Pieter W.? Jeanne

v.d. H.? Kennen we die dan? Welnéén! Waar praten we eigenlijk over?

Ik zeg ?t mijn overleden grootmoeder ? God hebbe haar ziel, maar dat is niet

zeker- met liefde na: ?Ach, kind, wat jámmer van de tijd van al die mensen met

al hun mensenwensen, waarom maken zullie toch altijd weer zo?n ruzie en

matschudding met malkander, het leven is veels te kort van zelf, dat doet toch

alleen maar stof op waaien op je longen en voor je het weet heb je de kanker op

je ballen en een balzak als een leren poef van een kubieke meter! Is dat soms

wat jij wil met je negotie? Denk je daar iets mee te bereiken in de tram? Dat

wordt dubbel betalen met die aan hang!?

Het dierbaarste wat ik bezat, mijn twee begaafde broers, ben ik aan de dood

kwijt geraakt. De een verongelukt op Ibiza, met de zilver gespoten Harley tegen

de bus op in zijn delirium, nadat ik hem de luukse edietsie van ?Walging? van

Sartre had uitgeleend, de ander dood geknuppeld door een op hol geslagen junkie

die net niet op tijd zijn shotje had gezet in een Haarlems portiek, al waar hij

net met een liefdesvriend aan zijn gerief aan het komen was met de kamgaren

pantalon op de hiel en. Modern Times, hè!

Ik heb onze dochters toen maar mee genomen naar hun graven en ze gewezen op de

noodzaak van een fatsoenlijk leven te leiden om ze vervolgens beurtelings uren

lang hard op uit de Schrift laten voor lezen; Openbaringen dertien en Mattheüs

24, dat leek mij toen zó toepasselijk. Zijn Woord is nog altijd mijn vaste grond.

That?s all, folks. De basis van het bestaan. En verder zijn wij als mensen niet

meer dan weg ge worpen papieren snotlappen. Proppen vloeipapier gedrenkt in

spiritus om de kachel mee aan te maken. Mijn ex-vriendinnen? Klotsende zakken

gerimpeld, taai vel, dicht geknoopt bij de navel, blubberende darmen vol dunne

stront, spat aderen, de blaas vol verschaalde pis, kruipknie en wandelende

nieren, hartverzakking, natte benen, zweet, bloed en tranen. Monsters zonder

waar de, die zichzelve maar eens regelmatig moeten gaan harsen, liposucken,

botoxen en die plumeaus onder hun oksels eerst eens moeten fatsoeneren, want

dáár ben ik niet van gediend bij het stof af nemen. Een kale pruim neem ik ook

niet meer. Schaamhaar is verplicht. Anders lijken het kleuter kutjes; die

schuimpies zonder schaamhaar

 

Annemie van Beversijk, die een vetplant van Ibiza mee naar huis nam en mij ten

geschenke gaf, maar na een week was de plant dood.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.