Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 februari 2016, om 09:32 uur
Bekeken:
353 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
195 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De devaluatie van het woord"


U bent meer dan eens een fascist, nationaal socialist, moordenaar en S.S.-er (o.a. door Galerie houdster Dieuwke Bakker van Galerie Mokum te Amsterdam, maar ook door de niet al te succesvolle auteur/universitair docent Henk R. Meijer en door de echtgenote van een onbekende, overspannen kunsthandelaar uit Friesland) genoemd, die u verweet in 1942 als commando Japanners tijdens WO 2 uit hun holen met een vlammenwerper te hebben gejaagd. Wat heeft u daarop te zeggen?


 De meeste mensen die het woord fascist als scheldwoord of hoe dan ook gebruiken, weten niet eens wat het betekent, die zeggen maar wat. Als Jantje meer zakgeld krijgt dan zijn broertje wordt het in de volksmond in achterbuurten  nazisties of fascisties genoemd.

De devaluatie van het woord. Domme, linkse, gefrustreerde mensen hebben bij alles wat ze niet bevalt het woord fascist paraat. Wie geen miljoen Islamieten wenst in zijn land is in de ogen van deze verblinde geesten een fascist.

Ze stellen zich bij het woord fascisme voornamelijk voor, en als zodanig is het natuurlijk een heel verwerpelijk begrip, mensen die zonder reden kleine groepen, bij voorbeeld Joden of Zigeuners, in concentratie-kampen stoppen, afrossen, uithongeren, sexueel misbruiken en onder afschuwelijke martelingen langzaam ter dood brengen.

Als mensen daar zelf voor kiezen, om te lijden, zoals ik lees in boeiende verhalen vaak met een sexuele connotatie over mannen en vrouwen die stevig aangepakt willen worden, hetgeen steeds vaker voor komt lees ik in de Nieuwe Revu over het sadomasochistisch sirkwie, dan is het iets anders, dan wil ik daar wel in mee gaan, zelfs met liefde aan mee werken, als ze manschappen te kort komen, dan haal ik de beulskap uit d e linnenkast en de ijzers uit het vuur, maar fascisme is het al helemaal niet, meer een plesant tijdverdrijf voor het onderlijf. Het grenzeloos verheerlijken van een dictatoriale leider daarentegen wel.

Of ze identificeren fascisme met het volkomen weg vallen van het recht, zoals tot op grote hoogte in Nazi-Duitsland het geval was. Dat zijn zaken waar ik meestal niet erg veel voor voel, maar soms heb ook ik van die dagen…

Maar fascisme is ook bv. de idee van de corporatieve staat: geen volksvertegenwoordiging, maar alleen vakbonden die de verschillende belangengroepen vertegenwoordigen en daar valt iets voor te zeggen.

Die situatie kennen wij in feite al lang in Nederland. Maar dit probleem is veel te technisch voor al die extreem linkse “fascist”-schreeuwers, die maar wat uit hun nek kletsen.

Ik houd mijn agressiviteit voor democratischer dan de democratie van de fijn christelijke mensen die mij voor fascist of duivel uit schelden.

De democratie is in Nederland voornamelijk een maskerade. Er bestaat wel geen censuur op kranten, maar dat komt eenvoudig omdat de kranten vanzelf al niet schrijven over dingen waar ze niet over mo gen of durven schrijven.

Je moet in Nederland elke week heel veel geld voor Le Figaro, L’Express of France-Observateur, de New York Times of de Frankfurter Allgemeine op tafel leggen, anders kom je er niet achter wat er in de wereld gebeurt.

En in de jaren zestig Belgiese schandaalbladen als de “Kwik” en het “Zondagsnieuws” waar ook Nederlands e.journalisten onder pseu doniem in schreven wat zij niet mochten publiceren in de vaderlandse bladen. De NRC vind ik een blad van vlees noch vis. Saai en onleesbaar. Een blad voor in de veertiger jaren van de vorige eeuw uit “Ons Indië” (Indone sië) gevluchte Tabakkers. De Telegraaf is uitsluitend geschikt voor randdebielen en Trouw zo’n eng, hijgerig links blaadje voor van hun geloof afgevallen ex-gereformeerde of neo-communistische wel zijnswerkers.

De Weg met Ons mentaliteit waar W F Hermans het zo nu en dan over had.

Het Leeuwarder Sufferdje of dat vreselijk gereformeerde Friesch Dagblad vallen buiten elke categorie, die worden alleen door synodaal gereformeerde boeren op de houten kiebelton gelezen, om geven door een walm van uitwerpselen en gonzende vliegen die eieren leggen in hun met stront besmeurde anus, terwijl ze van verbazing met hun ongekniptse nagels de aambeien in hun reet open krabben en de drollen rond dobberen in een rode zee van bloed, pis en diarrhee.

Je moet krabben waar het jukt, zingen de rooms katholieke carnavalsvierders.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.