Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 januari 2016, om 20:12 uur
Bekeken:
324 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
234 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“Door ieders bestaan loopt een rode draad..."


“Door ieders bestaan loopt een rode draad. Het is de kunst die rode draad te ontdekken. Een thema voor het leven. Mijn themas zijn Uitredding, verlossing, dood en eeuwigheid, maar ook het spel in al zijn vormen. De Homo Ludens dus, want het gaat er om dat je wat plezier uit het leven perst.
Kort samen gevat; het hele bestaan omvat dat dus zo’n beetje.
Veel van wat ik mij gewenst heb is al lang vervuld. Ik heb bereikt, wat ik bereikt heb. Je moet je eigen bestaan smoel geven. En vooral niet je talenten begraven. En verder is het aan de Noordzee gegeven om eindeloos door te gaan met het klotsen der rollende golven die het Zandvoortse strand en de duinenrij kapot beuken. Moet ik dan maar tot in alle eeuwigheid door gaan? Voor wie, voor wat, voor waar? Moeten wij dan maar blijven doorsijken, doorzeuren, doorjammeren, doorzagen, dooremmeren en doorzeuren tot we krom van de rheuma en de jicht staan? Welnee!
Ik ben altijd een optimist gebleven en dat is het enige perspectief. En voor de zekerheid die twee voitures in de garage, die cash betaald zijn, want voor afbetaling heb ik zo’n minachting, dat kost je alleen maar een hoop extra. Okee, geld moet rollen, maar niet de verkeerde kant op. Ik houd mijn beide jatten op mijn zakken als ik daar bij de vijver in het Vondelpark zit te mediteren in de lotuszit bij de Muziekkapel . U weet wel, maar U denkt toch niet dat ik voor U me daar een beetje op mijn kop ga staan in hogere sferen zodat alle elastiekjes, koperen muntgeld, lucifers en identiteitskaart uit mijn zakken rollen? Heeft U dan Uw zin? Nee toch?
Onder een hoge Kastanjeboom, daar kan ik wonen, tussen de watervogels, temidden van het ge lispel van de lissedodden en het gezang vande zonnebloemen, mits er een duidelijk weide beheer beleid wordt gevoerd door de bevoegde instanties, anders haak ik af en vertrek naar elders. De natuur, hè. Kleurendoof en stekeblind is menigeen voor die wonder’bre wereld. Life is but a dream. En voor wie dat zijn voornaamste referentiekader is…die is zichzelf ontstegen.”

“Het is uiterst wichtig jezelf trouw te blijven. Je echtgenote niet altijd, want iedereen gaat zijn eigen gang net als Pippi Langkous en dat is goed als het vice versa gaat, over en weer en op en neer, maar dat is weer een ander chapiter, want trou moet blijcken en een neuck in den morghe is een dag sonder sorghe, zeiden onze zeventiende eeuwse calvinistische voor vaad’ren als ze naar een schilderij of ets van de Grote Rem brandt keken, waar ik geen liefhebber van ben. Ik heb gelezen op het weblog van Isis dat vreemd gaan hetzelfde is als neuken. Nooit geweten. Ik dacht als reine, onbevlekte jongeling altijd dat het iets met een universitaire opleiding vreemde talen te maken had.

Waar ik nu mee bezig ben in mijn verhalen en schilderijen dat was al reeds in de kern aanwezig toen ik een gepassioneerde, vroege, ongelukkige twen was, die onzeker langs de gevels van de huizen van on trouwe vrouwen en overspelige mannen sloop, doch geen deel aan hun wereld had als buitenstaander en door de klep van de brievenbus naar binnen loerde omdat ik ook wel eens wilde weten wat en hoe en waarom het er zo toe ging in het echtelijk verband, mijn versleten var kensleren tasje onder mijn arm tot in de zweterige oksel geklemd, een zonnebril zomer en winter op alsof ik mij schaamde voor mijn eigen spie gelbeeld.
Het drama van het mens zijn is dat hij nooit harder kan lopen dan zijn eigen schaduw. Hij kan er ook niet als bij het bokje springen over heen komen. Niemand ontsnapt dus aan zijn gebondenheid. In vrijheid weliswaar, dus kunnen we van alles uit gaan halen op het seksjuwelen vlak, die slag is U! Wat belangrijk is of we evolueren op de weg die wij te gaan hebben. En waarom? Daarom! En op die weg wordt geen wielerwedstrijd gehouden, geen prijzen uitgereikt, geen winnaar die de mooiste juffrouw van het peloton vijf minuten bij d’r tieten mag pakken, waar geen doelen zijn te bereiken of na te streven. De way of life is namelijk dat doel in zichzelve.

Velen zitten vast in een uitzichtsloze gore, banale existentie, maar wat kunnen zij anders? Als ik in the silver sixties van Haarlem naar Amsterdam per trein ging dan zag je de troosteloze afbraak panden als je de hoofdstad binnen reed waar soms een appetijtelijke dame uit het raam hing met d’r hele tafeltje dek je paraat en dat gaf mij altijd een gevoel van melancholie, omdat ik zelf in een villa in Heemstede woonde en me afvroeg wie daar meer rechten op had. Wat kan zo iemand doen die uit het raam hangt met d’r hele hebben en houwen in de aanbieding? Springen? Als een ver sierde raket in gedachten het luchtruim kiezen en de dampkring verlaten om als satelliet eeuwig rondjes te draaien rond de aardkloot? Maar ten eerste is de mens geen raket, laat staan een versierde raket, maar daarnaast heb ik te maken met zij die om mij henen staan in al hun mede dogen en compassie. Ik weet dat de meeste mensen moeten lijden, onder de ander of onder zichzelf. En voor wie daar genoegen in schept zoals mijn tienduizenden sadomasochistsche vrienden en vriendinnen overal ter wereld is er geen vuiltje aan de lucht, die gaan door tot ze geen pap meer kunnen zeggen. Het is dus zaak te evolueren van aanhanger c.q. –hangster van de oersaaie vanille sex naar het full time sadomasochisme, dat zou heel wat oplossen. Uit leed wordt kunst geboren, dat is toch bekend en voor velen is een exclusieve soort leed synoniem met extatiese vreugde.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.