Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 januari 2016, om 18:56 uur
Bekeken:
356 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
240 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jongen, ik ben mijn eigen theorie, dat is mijn praktijk..."


Jongen, ik ben mijn eigen kunst theorie, dat is mijn praktijk, daar heb ik Wittgenstein niet voor nodig, maar ik heb wel het lef om die theorie zelf af te breken om daarna weer van de grond af op te bouwen en dat doet zo’n jongen die op markt plaats zijn zeefdrukjes zet niet, die heeft dat lef niet of de intelli gentie niet, je weet het nooit met dat soort jongens, die theorie van mij, dat is het ultieme antwoord ideologisch gezien, want kunst zonder theorie bestaat gewoon niet, maar als je in de ideologie blijft steken, dat is wel ergens aanvaardbaar en ergens ook weer niet als je bij je eigen werk blijft stil staan in reflectieve momenten en wat staat dat staat, dat is gefundeerd en gevestigd, dara kun je niet omheen.
Als je te lang wacht tot je gearriveerd bent dan ben je te laat, heb je geen been meer om op te staan, dan weet je lelijk de boot te hebben gemist, kunstenaar pootloos, dat is hartstikke tricky die situatie, er gebeurt namelijk veel onbewust en dat vraagt vanzelf heel wat geestelijke alertheid om de situatie goed in te kunnen schatten van waar de kunst naar toe gaat, daar moet je intuïtie voor hebben, vingerspitsengevoel, anders heb je een betonnen plaat voor je kop als je niet kunt dimmen en mee gaan met de flow.

Artiest Kaalkop:

Ik ga nu echt de arena in met mijn werk, als ik niet binnen een jaar een tentoonstelling in het Stedelijk heb dan stop ik met mijn werk en dat zal ik ze wel even per mail laten weten ook, dan piepen ze wel anders, want ze weten heus wel bij het Stedelijk wat ik doe al laten ze niks horen. Ze houden daar alles in de gaten wat er gebeurt.
Als ik tegen mezelf zeg; Ik ga volgend jaar naar Bangkok om het even te maken daar, als het wordt opge merkt, dan wordt het opgemerkt, dan zeg ik dat een jaar lang overal, het is ’t proces van geloofwaardig overkomen, het proces vervult me, je moet er snel doorheen gaan, dat is bij alles wat duidelijk is dus als ik tegen mezelf zeg; ik ga naar Bangkok dan ga ik ook naar Bangkok, weet je.
Je hebt daar landen, daar drinken ze nog echt koffie, koffiehuizen en zo, daar hangen die cous cous snorren de hele dag rond achter de waterpijp, dat moet je ook leren, ritueel koffie drinken en dat is wat anders dan Senseo, dat is kutkoffie, daar ga ik niet voor.
Ik ga voor kwaliteit op elk vlak.
Ik ben namelijk ook een tijd als dichter opgetreden, als huisdichter van een galerie, was zo’n opening om vier uur dan wist ik bij God nog niet om drie uur wat ik een uur later ging zeggen, ik heb dus podium ervaring, improvisatie talent, ik ben dus heel wat gewend, het scheelt ook waar je bent vanzelf, je moet toch iets panklaar maken in verteerbare hapklare brokken voor je publiek, ik ben altijd volle dig zeker van mijn positie, waar ik ga en waar ik sta, dus komt er vlak voor zo’n optreden iets van GVD in mijn systeem, van pompen of verzuipen, je kunt namelijk niet iedereen zo maaar weg werpen, je moet het eigenlijk omzeilen dat probleem, 5 mei is voor mij verplicht als performance datum, ik ga alle ga leries benaderen, dat is pas efficiënt denken, je moet jezelf verplichten, een schop onder je eigen reet geven, anders komt er niks van, lekker verder scheppen als ik iets omzet met mijn handel, je moet jezelf wel een beetje verwennen want een ander zal het niet voor je doen. Ik zal een ander voorbeeld noemen.
Han Bennink, waar ben ik, die heeft op de kunst academie gezeten en die dacht ook van op de Rietveld hebben ze geen muziek opleiding, dat weet jij en dat weet ik, maar anderen weten dat niet, dus die wist geen reet van muziek af maar kon daar wel mee scoren, die pakte gewoon een muziek instrument op en deed maar wat, dat maakte niks uit, het publiek vond het prachtig, die jongen kende geen a voor een b en geen noten lezen en die poen die ie verdiende zette ie om in leuke dingen en zat op zijn ateliertje van alles in elkaar te plakken, mooie combi, maar hij verdiende meer dan jij en ik bij mekaar, dat is dus een echt natuurtalent, je moet kruiwagens hebben, je moet gebracht worden, ik ga van nu af aan ook gewoon overal zitten sijken waar ik kom, weeet je, ik ga drummen en doordrammen bij die klojos en steeds zeggen van fuckin’dit en fucking’ dat, want dat willen ze horen!

Artiest Langhaar:

Ik ben nou in de vijftig maar heb nu pas dat boek van ‘Ik Jan Cremer’ gelezen, ik vond het altijd not doen en over the top, weet je, maar die Cremer, dat is me een lul, wat een eikel, wat een oetlul, maar wel een tijdgeest uitgedrukt, dat zou nu niet meer kunnen, want w ehebben geen tijdgeest, Wolkers ook, wat een zak, zeggen die Cremer en Wolkers tegen elk wijf; ik ga je schilderen, naakt, naakt natuurlijk, op de divan effe een veeg geven zo’n wijf met de speciale kwast, dat was die generatie, dan ging ie dereen voor iedereen gelijk uit de kleren, dat accepteerden ze gewoon in alle kringen van hoog tot laag, maar die Cremer en Wolkers hadden geen reet te vertellen bij die wijven, die liepen gewoon over ze heen, die veegden hun reet met ze af, maar dat hadden ze zelf niet door, hoe dat gaat, ze waren zo stom als het achter end van een varken, iedereen vond dat shockin’ wat Cremer had te vertellen, maar ik zal je vertellen wat ik nu maak, dat is pas shockin’, maar dat wordt weg gestopt, dat vreten ze niet, jongen, het is toch ook too much, je atelier is een geuzenplek, daar vindt de geboorte van de wereld plaats, dat schilderij van die kut van Courbet, weet je wel, dat is me toch een ruige kokos vloermat, geef mij maar zo’n streepje of kaal geschoren, een model kleuter kutje, een schuimpie zonder schaamhaar is veel lekkerder bij het beffen van de mossel, die kut van Courbet, je zou er haar van op je tanden krijgen, dan kies ik liever voor die pispot van Duchamp want zonder Duchamp waren wij er ook niet geweest om over Caravaggio maar te zwijgen, dat schilderij van die kut dat kon eerst dus niet, maar dat kan dus nu wel, want we leven in een geëmancipeerde, tandeloze tijd, zeggen ze, dat zou je denken, maar dan vergis je je toch echt.
Een echt shocking schilderij is met los gezongen toetsen geschilderd.
Kunst met een bite waar de kijker van gaat klappertanden en handen wringen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.