Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 januari 2016, om 15:07 uur
Bekeken:
324 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
157 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De toegangskaarten waren gratis en één alcoholische versnapering"


De toegangskaarten waren gratis en één alcoholische versnapering is op kosten van het bestuur.

“Lezingen? Ik doe zo iets pas na lang wikken en wegen, ik heb er een hekel aan en als kunstschilder ook niets te zeggen, net als Hank Duvelsjas.

Daar vinden wij elkaar woordeloos in, dat gaat diep, heel diep!

Soms vallen wij als kunstbroeders elkaar overmand door emoties in de armen als we elkaar treffen bij de EO producer H. en J., die ondanks haar reumatiek en kruipknie dansend een schaal dampende brownies binnen komt brengen.

Die kleffe troep is met een halve liter Pepsi nog wel weg te werken en ze bedoelt het goed, dat mensje!

Ik zal er niets van zeggen. Je mag een gegeven paard in de bek kijken, maar bij een Brownie is dat een beetje moeilijk. Brownies zijn nu zelfs mondjesmaat verkrijgbaar in Irak. Over een paar jaar lopen daar net zoveel goed gevulde vetzakken rond als in de V.S. De export van de coca- cola dictatuur. En mogen wij ons daarbij neer leggen? Ja, hoor dat mag!”

Een uiterst aandachtig gehoor, zittend, hangend tegen de bar, leunend op elkaar of gewoon staand met een glas pils en een zelfgedraaide van de Weduwe in de ande-re hand, op het eerst gezicht vertegenwoordigers van de manlijke en vrouwelijke kunne, maar ook wat androgiene tusseninne-tjes, die bij het kuikens sexen niet gemakkelijk van seksjuwelen identiteit bepaald kunnen worden, maar in elk geval van uiteenlopende leeftijd.

Toevallig bijna even veel mannen als vrouwen die avond. Na afloop een partnerwisseltje zal om die reden succesvol verlopen. De aanwezigen zitten al lekker  naar elkaar te ogen en op elkaar te geilen zoals bij elke kutturele manifestitatie.


“Een geweldige avond. In een woord geweldig”, zegt de organisator na afloop tevreden. Een EO man kijkt wat besmuikt. Fred van der Wal heeft iets waars, maar heel onaardigs gezegd over zijn omroep en dat kan hij omwille van de smeer en een mogelijke oekaze van directeur Andries Knevel niet zonder te knippen zo maar uit zenden. Een paar fijnchristelijke fans met een gebroken bierglas al vast dreigend in de hand dringen naar voren, delen mee dat ze liever naar Palingbeat luisteren en eisen op hoge toon een handtekening, want anders willen ze wel even het gezicht van de spreker verbouwen.

In elk geval zullen zij preventief een klacht indienen bij de commissie voor gelijke behandeling als ze over het hoofd worden gezien en dan gaat meneer van der Wal een zware pijp roken.

 

Een vraag uit het publiek: “Hoe komt U nou aan onderwerpen voor Uw immorele verhalen, meneer van der Wal, als ik vragen mag?” De artiest schraapt de keel, kijkt hulpeloos in het rond en neemt het woord:

“Voor elk verhaal heb ik een aanleiding. Ruzietje hier, een brouille daar, een vrolijk drankgelag bij mijn zeer goede, charmante vrienden Wim en Anneke Koster in de Cher, enkele dagen bij de gast vrije, vrolijke Made-leine en Karel van Zeewierborstwering, hetzij in de Cher een extaties dansende dame op leeftijd waar de vellen bij hangen die in een enig, zwart cocktailjurkje-wat houd ik toch van zwarte jurkjes- op naaldhakken in een zompig weiland al kronkelend een wulpse paaldans uit voert in wie ikan de goudkleurig kettinkjes om de enkels van haar dikke beentjes en mijn hart vast houd als zij in spagaat valt met haar vochtige tumtummetje op het natte gras, er zal maar een mol net zijn kop op steken –ik dacht, waar ken ik die ketting ook weer van om die dikke enkel- en na veel nadenken wist ik het weer: de dank zij buitensporig alcoholgebruik licht verkreukelde T. uit Haarlem herkende, die haar handel tevergeefs aan de los lopende singles poogt kwijt te raken en op de meest ongepaste momenten op kunst markten in spagaat valt of haar been rechtstandig de lucht in steekt om reclame te maken voor haar fysieke capaciteiten en de doorluchtigheid van haar intiem, alhoewel haar aan-genaam ogende gebronsde rug er zomer 2004 nog steeds mocht zijn als sterk punt en met verve genoemd kan worden als we haar oude hals, de hangende oogleden, de door rookte gutturale stem, de gedemonstreerde onverschilligheid, domheid van haar simpel taal uiting en en de verlepte armen even uitvlakken.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.