Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 januari 2016, om 14:59 uur
Bekeken:
313 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
212 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De kerkeraad was in opstand gekomen"


Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen over dichtbundels als “Mijn tante Pilow zonder broek schijt scherven in de glashoek” en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay. De weg naar die steenhoop toe loopt stijl omhoog.

Wat omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden.

Zo boven, zo beneden zeiden de Hermetici.

Wie schiet daar iets mee op? Waar Uw plafond eindigt, daar begint mijn vloer! Heeft U daar wel eens aan gedacht? Ik weet dat als belegger heel goed, what goed up must go down in de lijsten van de New York Stock Exchange, dus begin ik daar liever niet aan.

Het leven is een soort Dow Jones, een vicieuze cirkel dat dachten de Romeinen ook al. Een liggende acht. En moet ik daar dan blij mee zijn met die liggende acht?

Stick ‘m Up, Joe!

Of opgetogen over dat monsterlijk grote kerkgebouw in Vezelay? Niks hoor. Liever een pikketanussie, want dat gaat er altijd in! Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbolisch is, die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op met je negotie  naar je misjpoge…

Die kerken zijn de terreurinstituten van de geest en hoe groter geest hoe groter beest, daar sluit ik mij bij aan. Naadloos! In Albi bezochten we in 1999 die grote kerk, maar ik ben buiten blijven staan. Je moest wel negentien gulden toegang betalen voor dat zootje tofelemonen opdat zij elke avond hun vette pens vol kunnen vreten en zuipen.

Liefst praat ik over mijn eigen werk en m’n tere kunstenaarszieltje plus mijn gevoelige in- en uitborst, die overlopen van inspiratie.

Transpiratie ook, daarom glim ik van zelfgenoegzaamheid. Je hebt mensen met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie. Er is geen middenweg, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariot-teplein waar ik van 1963 -1966 regelmatig kwam en van 1975-1978 in de buurt woonde aan het Galileïplantsoen.

Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedigheid soms van mij af als ik op lijn negen sta te wachten in die portiek op de hoek van de Wethouder Frankenweg net als in 1963, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, zoals J. , die geblondeerde relnicht uit evangelieland. Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het modder worstelen.

Ik heb de Zwiggelter kunstenaars vereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toe gezegd maar dat is toen afgeblazen op gereformeerde grondslag. De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen staan en de wortels ook. Als één man.

Wie ben ik dat ik die wortels dan niet ga af maaien om wortelsoep van te koken?

Men kende mij wel en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde een teken-leraar  mij mee en de vrijgemaakt gereformeerde ouderling op art. 31 M. stuurde onlangs nog een brief dat hij als zoon van Calvijn de politie zou waarschuwen als ik mij in Kampen, het bolwerk van de stijle reformatoren zou durven vertonen. Ik was daar niet welkom .

De ondraaglijkdraagbaarheid van de lichtheid van het bestaan in lingerie verband van het merk  Pas-tuNette of past u niet alhoewel ik zelf de lingerie lijn van Marlies Dekkers van enige jaren of Lejaby prefereer.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.